ท่านหลับนานเกินไปหรือไม่ นางกลับมาก็เห็นเขายังคงนอนหลับแต่ไม่มีไข้แล้วก็ยังดีที่ไม่เป็อะไร กลัวว่ามาตายที่บ้านข้าจะแย่เอา ลู่เหลียนจึงรีบไปทำอาหารกลางวันยังคงทำเป็ข้าวต้มขาวหอมๆ และเห็ดผัดซอสถั่วเหลืองเพื่อเพิ่มรสชาติที่ทำไว้นิดหน่อย เขาคงพอกินได้เพราะเห็ดที่เก็บมานั้นช่างสดใหม่ทำให้ลืมรสชาติของเนื้อได้เลย
และอีกอย่างที่นางนำเสนอวันนี้คือแหนมเห็ดของนาง แต่ว่าคนป่วยกินของหมักไม่ได้แต่ข้ากินได้กินเองละกัน ทำซุปกระดูกต้มใส่หน่อไม้อีกอย่างให้เขาจะได้แข็งแรง เน้นว่าซุปกระดูกต้มไว้นานแล้วน่าจะได้ที่แล้ว
“ยังไม่ตื่นอีกหรือ” ลู่เหลียนเดินไปหาเขาทำท่าว่าจะปลุกเขา ยังไม่ทันที่จะถึงตัวเขาก็ลุกขึ้นมาเสียก่อน นางใแทบหงายหลัง ดีที่เขาจับเอวข้าไว้ทันทำให้ตอนนี้หน้าอกของข้าอยู่ตรงหน้าเขาพอดี
“เป็อะไรหรือไม่” อู๋เจี๋ยที่ตอนนี้หน้าของเขาซุกอยู่ที่คนตัวเล็กแต่ใจใหญ่นั้นไม่ยอมปล่อยนางเสียที
“ท่านเืออกอีกแล้ว”แผลที่โดนธนูมีเืไหลออกมานิดหน่อยเพราะใช้กำลังแขนมากไปหน่อยตอนที่ช่วยลู่เหลียนเขาใช้แรงแขนด้านขวาดึงตัวนางเข้ามาหาเขา หน้าของเขาจึงซุกลงที่หน้าอกของลู่เหลียนพอดี
ลู่เหลียนหาได้รู้ตัวไม่ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับนาง เพราะมัวแต่ใที่เห็นเืบนาแของเขา จึงรีบลุกอย่างกะทันหันและไปเอายามาใส่ให้เขาที่ตอนนี้ท่านแม่ทัพนั่งนิ่งไม่รู้ว่าตังเองเจ็บแผลหรือรู้สึกดีที่ได้กอดร่างอันนุ่มนิ่มของนางกันแน่
“ทำแผลกันก่อนเดี่ยวแผลจะอักเสบอีก”
“อักเสบเป็อย่างไรหรือ"ใช้คำแปลกดี
“ท่านอยู่นิ่ง ๆได้หรือๆไม่” เอาหน้าออกไปข้าจะทำแผลที่หัวไหล่หาใช่ที่หน้าท่าน" ลู่เหลียนชักรำคาญชายผู้นี้จะเอามาทำไมแผลอยู่ที่ไหล่
“ขอบใจที่เป็ห่วง” เมื่อกี้ข้ารู้สึกชอบมากๆที่หน้าของข้าซบไปที่หน้าอกของนางช่างนุ่มนิ่มน่ากอด อ่า…รู้สึกดีกว่าตัวเหม็นกลิ่นเครื่องประทินโฉมที่มีกลิ่นฉุน ๆเพราะนางตัวหอมอย่างธรรมชาติแบบนี้น่ากอดนอนอย่างยิ่ง
“จริงสิท่านชื่ออะไรข้าจะเรียกถูกข้าลู่เหลียน" ลู่เหลียนลืมคิดเื่นี้ตลอด ว่าเขาชื่ออะไรจนวันนี้นึกได้ต้องรีบถามเดี๋ยวลืมอีก
“เรียกว่าพี่เจี๋ยก็ได้” นามนี้ให้เ้าเรียกได้เพียงคนเดียวก็พอแล้ว ไม่มีใครสามารถเรียกชื่อของเขาได้นอกจากคนสนิทเท่านั้น ที่มีแสนน้อยนิด
“พี่เจี๋ยท่านหิวหรือยัง” ลู่เหลียนหารู้เื่ว่าคนที่นี่ไม่เรียกชื่อบุรุษตรง ๆหากไม่ใช่คนสนิทก็คือสามีภรรยากันเท่านั้น
“หิวแล้วหิวมาก” อยากจะบอกเหลือเกินว่าหิว อยากกินเ้าแต่ตอนนี้ยังไม่มีแรงมากพอที่จะกินนาง
“ท่านกินคนเดียวไปก่อนข้าต้มยาไว้จะไปดูเสียหน่อย”
“ตามสบาย” เขาไม่อยากให้นางลำบากเลยแต่ตอนนี้ต้องซ่อนตัวเองจึงไม่สามารถช่วยเหลือนางได้มาก
ลู่เหลียนหายไปยังครัวที่ต้มยา และทำความสะอาดเห็ดผึ้งหวาน และเห็ดนางฟ้าที่ได้มานิดหน่อย หัวมันยังคิดไม่ออกนอกจากต้อกงทำแป้งไว้ รอท่านแม่มาสอน
ลู่เหลียนผัดยอดมันที่เก็บมาโดยใช้พริกที่ได้จากต้นเล็ก ๆหลังบ้านเพื่อรอท่านแม่ และทำการผักเนื้อเสียหนึ่งจานเพิ่มพลังท่านแม่กลับมาคงหิวแย่ ขนาดข้าไปเองยังขาแข็ง
ลู่เหลียนเห็นว่ายาได้ที่แล้วจึงรีบตักทำให้มือที่นวลเนียนขาวผ่องของนาง นางไม่ทันระวังตอนวางหม้อยาลง แล้วหันมือไปโดนข้างหม้อยาทำให้เป็ลอยแดงที่หลังมือ แต่ก็รีบเอามือไปแช่น้ำเย็นแล้วคงไม่เป็ไรมาก
“แค่นี้ไกลหัวใจ” เริ่มมีอาการร้อยหน่อย ๆดีที่เอาไปแช่นำเย็นทัน จึงเดินนำถ้วยยาร้อน ๆไปส่งให้คนป่วยกิน เห็นยาแล้วลู่เหลียนตั้งใจจะทำตัวเองให้แข็งแรง ไม่ยอมป่วยไข้อีก
ยาสมัยนี้น่ากลัวจริง ๆทั้งดำทั้งเหม็นนางไม่ชอบยาน้ำอยู่แล้วเพราะรสของมันจะติดอยู่ในปากหลังจากกินแล้ว น่ากลัวเสียจริงยาน้ำดำ
“ท่านกินข้าวหมดแล้วต้องกินยาต่อนะ”
“ไม่กินได้หรือไม่”
“ไม่ได้ท่านต้องทานยาให้หมดหากอยากให้ข้าดูแลท่านข้าไม่ชอบคนงอแง”ท่านไม่ใช่เด็ก ๆเหตุใดช่างอ้อนเหมือนเด็ก
(ท่านแม่ทัพท่านเคยกินยาเหมือนดื่มน้ำเหตุใดวันนี้กินไม่ได้) ทหารคนสนิทที่คอยดูแลความปลอดภัยของเขา ซึ่งแอบดูแลท่านแม่ทัพที่กำลังทำตัวเป็เด็กเล็ก ช่างน่าขนลุก
“ท่านต้องนอนพักนะไม่เช่นนั้นแผลจะหายยาก” แล้วข้าก็จะเหนื่อยเพิ่มมาอีกหากท่านไม่หายเสียที
“ข้าจะไม่ทำให้เ้าลำบากใจ” เขารีบล้มตัวลงนอนตามคำสั่งของลู่เหลียน ซึ่งทำให้นางพอใจได้เป็อย่างดี
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ” ลู่เหลียนเก็บถ้วยจานไปล้างยังข้างบ่อน้ำที่นางขุดไว้ น่าเสียดายแรงอันน้อยนิดที่ทำบ่อได้เพียงเล็กเท่านั้นแต่ยังดีที่รางน้ำของมีประโยชน์ไม่ต้องแบกน้ำมาใช้ ต้องหมั่นไปดูแลบ้างแต่ตอนนี้ต้องดูแลคนแทน
ลู่เหลียนคิดว่าเขาคงหลับไปแล้วไม่อยากทำให้คนป่วยตื่น หากนางยังอยู่ใกล้ ๆเขาเหมือนเขาจะไม่ยอมนอน ออกไปทางหลังบ้านเพื่อดูแลต้นไม้ระหว่างที่รอท่านแม่กลับมา ไปนานเหมือนกัน
ลู่เหลียนค่อย ๆดึงต้นหญ้าที่จะมาดึงสารอาหารจากต้นที่นางนำมาปลูก ค่อย ๆดูต้นถั่ว ต้นแตงกวา ที่กำลังจะเลื้อยขึ้นสูง จึงรีบไปเอาต้นไผ่เล็ก ๆที่ตัดมาไว้ก่อนหน้านี้แล้วเพื่อทำที่ให้ลูก ๆเติบโตและจะได้กินเสียที การใช้ชีวิตกลางป่า ก็มีแค่นี้เดี๋ยวก็ค่ำมืดปิดบ้านนอน ปกติชีวิตหลังเลิกงานก็เล่นแต่โทรศัพท์ดูนั่นช็อปนี้หมดไปแล้ววัน ๆ นั่งคิดเพลินจนแม่ของนางกลับมาแล้วยังไม่รู้ตัว
มาสั้นๆก่อนนะคะ…กลัวรีดลืมไรท์
3K
