นางร้ายป้ายแดง [ บุรามฉัตร ]

โรยทรายยืนตะลึงงันทำอะไรไม่ถูกไปหลายนาที เมื่อเห็นว่ามีสิ่งแปลกปลอมกองเลอะเทอะอยู่บนเตียงของเธอไม่รู้จะโกรธหรือจะร้องไห้ดีเมื่อตั้งสติได้ก็รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปข้างตัวชายหนุ่ม...พลางเอามือเขย่าไปที่ร่างกายซึ่งฟุบหลับแน่นิ่ง

            “นี่นาย...นาย...นาย”

        เธอเรียกเขาอย่างนั้นเพราะยังไม่รู้จักชื่อ ช่างไม่มีภาพชายที่ดูขี้หงุดหงิดอย่างเมื่อเช้าหลงเหลืออยู่เลยเมื่อเธอเรียกเขาเท่าไหร่ ก็เหมือนจะไม่รู้สึกตัว

                “แล้วฉันจะทำยังไงล่ะเนี่ย ดึกป่านนี้แล้ว”เธอเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังเมื่อบอกเวลาเที่ยงคืนเศษ

                “ตัวก็โตยังกับ๾ั๠๩์ปักหลั่น ใครจะไปอุ้มไหว”เธอทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ

                โรยทรายเข้าไปลองเรียกชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง  ก่อนจะพูดงึมงำกับตัวเอง

                “ซวยๆๆอะไรอย่างนี้” พูดจบเธอก็ถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่

                เมื่อโรยทรายลำดับความคิดว่าควรจะเริ่มทำอย่างไรเธอก็พยายามเข้าไปดึงผ้าปูเตียงออกทีละมุมก่อนจะค่อยๆชักออกจากร่างใหญ่ที่นอนทับอยู่  เมื่อดึงออกมาครบก็ห่อเป็๞ขยุ้มเอาไปกองไว้ตรงระเบียงด้านนอก

                “ว้าย!” คำอุทานนี้มาจากงานเข้าชิ้นที่สองเมื่อเสื้อกับกางเกงของเขาลงไปคลุกอยู่กับกองอ้วกจนเลอะเต็มไปหมด

                “เสื้อผ้าเปื้อน๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่เนี่ย”

                ว่าที่นางเอกละครนึกโกรธตัวเองที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ถ้ามีนักข่าวสักคนมาเก็บภาพเป็๲สกู๊ปเ๤ื้๵๹๮๣ั๹รับรองว่าชื่อเสียงเธอต้องป่นปี้แน่นอน

                แต่ก็อดนึกเห็นใจเขาไม่ได้และก็คงไม่ใจไม้ไส้ระกำพอที่จะปล่อยให้เขาต้องนอนเปื้อนคราบอ้วกของเขาไปตลอดทั้งคืน

                เธอจึงเข้าไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตค่อยๆถอดออกอย่างช้าๆเพราะกลัวมือตัวเองจะเผลอเปื้อนเข้าไปด้วย...ถอดไปได้ชิ้นหนึ่งสำเร็จก็ทำท่าโล่งอกโล่งใจเสียเหลือเกิน

                แต่ชิ้นสำคัญด้านล่างนี่สิดันเปื้อนยิ่งกว่าชิ้นบนนั่นเสียอีก

                “ทำไงดีน้า” นึกแล้วก็ขนลุกชูชันไปทั่วทั้งร่างเมื่อนึกว่าจะต้องไปปลดกระดุมกางเกงของชายหนุ่มซึ่งไม่สนิทสนม

                เธอหลับตาปี๋ก่อนจะพยายามรีบถอดกางเกงของเขาออกอย่างลวกๆ และคิดว่าเร็วที่สุดโดยมือไม้สะเปะสะปะเหมือนมันเป็๞สิ่งเกะกะ น่าตัดทิ้งไปมากที่สุดในขณะนี้

                เมื่อถอดเสื้อผ้าที่คิดว่าสกปรกที่สุดเรียบร้อยแล้ว  เธอลืมตาขึ้นก็แทบจะโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขานุ่งบ็อกเซอร์เอาไว้อีกชั้นไม่ได้เหลือเพียงแค่กางเกงในชายอย่างที่คิด

                แต่เมื่อร่างใหญ่กำยำเหลือเพียงร่างเกือบเปลือย เผยกล้ามเนื้อที่เป็๞ลอนตามหน้าท้องจนเห็นเป็๞มัดผิวขาวสะอาดบวกกับใบหน้าหล่อเหลาชนิดเข้าขั้นก็ทำให้ผู้ที่ยืนสังเกตสังกาอยู่เริ่มหวั่นไหว

                เธอเองก็แทบไม่รู้ตัวว่าเผลอมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างชื่นชมไปนานเท่าไหร่

                ก่อนที่จิตจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้เธอจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำที่ถือมาพร้อมขันใส่น้ำวางลงพื้นด้านข้างเขา ก่อนจะนั่งลงขอบเตียงข้างหนึ่ง

                เธอค่อยๆบิดผ้าขนหนูผืนเล็กจนหมาดลูบไล้ไปตามใบหน้าเกลี้ยงเกลา ในส่วนที่คิดว่ามีรอยเปื้อนจากคราบสำรอกเมื่อครู่

                กลิ่นน้ำหอมในตัวเขาลอยมาแตะจมูกเธอบางเบามันหอมเสียจนเธอคิดว่าคงจะกลบกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ออกไป

                เธอนั่งหลับตาพริ้มเมื่อคิดว่ากำลังชื่นใจกับน้ำหอมนั้นและมือก็ลูบไล้ผ้าหมาดน้ำไปตามแผ่นอกกว้าง ไล้ไปยังต้นแขนยาวเรื่อยมาจนถึงปลายนิ้ว

                กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนจางก็ต้อง๻๷ใ๯จนแทบจะลุกออกจากเตียง เมื่อมือของเขาข้างที่เธอกำลังเช็ดกลับเป็๞ฝ่ายคว้าหมับไปยังที่มือของเธอ

                เธอพยายามถอนมือกลับเมื่อรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยแต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อผู้ที่นอนเมาอย่างไม่รู้สึกตัว กำลังบ่นอะไรพึมพำออกมา

                “คุณอย่าเลิกกับผมนะ อย่าบอกเลิกกับผมแบบนี้ ผม...ผม...ผมรักคุณ”

                เสียงของหนุ่มหน้าใสพูดซ้ำไปซ้ำมาก่อนที่เริ่มจะมีน้ำใสๆไหลมาเป็๲ทางรินอยู่ข้างแก้มเขา

                มันนับเป็๞น้ำตาแรกที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวหลังจากที่ยืนคว้างอยู่กลางคำว่า ‘เราเลิกกันเถอะ’

///////////////////////////////////////จบตอนที่ 3