(จบ)ย้อนกลับมามีชีวิตรักอันหวานปานน้ำผึ้งกับสามีสุด(ฮอต)เนิร์ดในยุค80

บทที่ 42 คนชั่วจับมือกัน

“จิ่วอัน” เซี่ยอวิ้นหนิงเอื้อมมือปัดปอยผมออกจากใบหน้าของลู่จิ่วอันพร้อมกับเอ่ยถามเบา ๆ “คุณตั้งชื่อให้ลูกแล้วหรือยัง?”

“ตั้งแล้ว” ใบหน้าลู่จิ่วอันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ชื่อจริงชื่อว่าซิงเหอ ส่วนชื่อเล่นคือเสี่ยวฮวาเซิง”

เซี่ยอวิ้นหนิงถามอย่างสงสัย “ทำไมตั้งชื่อเล่นว่าเสี่ยวฮวาเซิงล่ะ?”

“ออกเสียงคล้ายกับคำว่ามีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นน่ะ”

ลู่จิ่วอันวางมือลงบนท้องน้อยอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากำลังพูดคุยกับลูกในท้อง

ลูกชายของเธอเลือกให้เธอเป็นแม่ของเขาอีกครั้ง

สำหรับลู่จิ่วอันแล้ว นี่เป็นเรื่องดีที่สุดในโลก

เมื่อเซี่ยอวิ้นหนิงได้ยินแบบนั้นก็วางมือลงบนหน้าท้องของภรรยาอย่างไม่แน่ใจนัก และเอ่ยทักทายเสี่ยวฮวาเซิงในท้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เสี่ยวฮวาเซิง สวัสดี นี่พ่อเองนะ พ่อดีใจมากเลยที่ลูกมาเกิดเป็นลูกของพ่อ”

ลู่จิ่วอันมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่ตั้งตารอคอยของสามี ไม่รู้ว่าทำไมในใจพลันรู้สึกโศกเศร้า ดวงตาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดง

ที่จริงแล้วเธอรู้ดีว่าชาติก่อนเซี่ยอวิ้นหนิงเฝ้ารอการมาถึงของลูกชายคนนี้มากแค่ไหน

ทุกครั้งที่เขียนจดหมาย ทุกครั้งที่ส่งเงินและสิ่งของมาให้ ล้วนแต่เป็นความรักอันลึกซึ้งที่ชายหนุ่มมีต่อลูกชาย

หากไม่ใช่เพราะ ‘โครงการหลงอิ่น’ ต้องการตัวเขา ลู่จิ่วอันเชื่อว่าเขาไม่มีวันที่จะอุทิศชีวิตให้กับงานวิจัยอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นนี้

เซี่ยอวิ้นหนิงมีจิตใจอันบริสุทธิ์ เขายึดมั่นในศรัทธาของตัวเอง และภักดีต่อประเทศอันเป็นบ้านเกิด 

อันที่จริงเธอไม่เคยตำหนิตัวเลือกของเซี่ยอวิ้นหนิงในชาติที่แล้วเลย

เพราะหากว่าเธออยู่ในสถานะเดียวกับเขา เธอก็คงเลือกทำแบบเดียวกัน

“เซี่ยอวิ้นหนิง ถ้าหากว่า…” ลู่จิ่วอันสูดลมหายใจเข้าและชะงักเล็กน้อยก่อนจะถามว่า “ถ้าหากวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ที่ฉันกับลูกสามารถเลือกให้รอดได้แค่คนเดียว คุณต้องเลือกให้ลูกมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ”

เซี่ยอวิ้นหนิงค่อย ๆ เงยหน้ามองใบหน้าที่รื้นไปด้วยน้ำตาของลู่จิ่วอัน จากนั้นก็เอื้อมมือเพื่อกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

เขาตบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ พร้อมกับปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “คุณอย่าคิดเหลวไหลแบบนั้นสิ”

คุณครูเสิ่นบอกว่าผู้หญิงที่ตั้งครรภ์จะอารมณ์อ่อนไหว บางครั้งก็วิตกกังวล บางครั้งก็โศกเศร้า เซี่ยอวิ้นหนิงในฐานะสามีต้องเรียนรู้ที่จะอดทนรวมถึงบรรเทาอารมณ์ของภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์

“เซี่ยอวิ้นหนิง ฉันไม่ได้คิดเหลวไหลนะ”

ลู่จิ่วอันซุกอยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยอวิ้นหนิงทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรง เธอพูดอย่างหนักแน่นและจริงจัง “ยังไงก็ตาม คุณต้องสัญญากับฉัน!”

“เด็กโง่”

เขาก้มลงจูบหน้าผากของร่างบางในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน

“พวกเราสามคนจะต้องอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแน่นอน”

ลู่จิ่วอันแหงนใบหน้าน้อย ๆ ขึ้นมองใบหน้าคงแก่เรียนของเซี่ยอวิ้นหนิงก่อนจะพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ช่างเถอะ ฉันไม่หวังพึ่งคุณก็ได้ ฉันจะปกป้องเสี่ยวฮวาเซิงของฉันด้วยตัวเอง”

เธอจะไม่มีวันปล่อยให้โศกนาฏกรรมในชาติก่อนเกิดขึ้นกับเสี่ยวฮวาเซิงเป็นครั้งที่สอง

“คุณไปทำงานเถอะ อย่ามารบกวนเวลาอ่านหนังสือของฉัน”

ลู่จิ่วอันไล่เซี่ยอวิ้นหนิงออกจากห้องนอนด้วยสีหน้ารังเกียจและตั้งใจอ่านตำราแพทย์ เธอไม่อาจไปเรียนที่สถานีอนามัยได้ช่วงที่ต้องพักฟื้นร่างกายอยู่บนเตียง จึงตั้งใจอ่านหนังสือและจดบันทึกเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการประเมินของเผยเสวี่ยซงในครั้งต่อไป

เมื่อเวลาบ่ายล่วงเลยไป ทั้งคนของศูนย์อนุรักษ์และทหารอาสาก็ไม่พบแม้แต่เงาของลู่จิ่วหยางบนภูเขา

ป่าเขาภายในศูนย์อนุรักษ์ยวนยางนั้นกว้างใหญ่ไพศาล อีกทั้งมีสัตว์ป่าจำพวกหมูป่าอยู่เพ่นพ่าน แม้แต่คนในศูนย์อนุรักษ์ก็ยังไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้ เว้นแต่ว่าจะเป็นช่างตัดไม้ของศูนย์อนุรักษ์

หากว่าลู่จิ่วหยางหลงเข้าไปในป่าก็คงไม่พ้นเจอเข้ากับเรื่องอันตราย

ฟ้าก็เริ่มมืดลงทุกที

ผู้คนในศูนย์อนุรักษ์ต่างก็พากันกลับไปที่บ้านของตนเอง

แสงไฟตอนกลางคืนค่อนข้างมืด ลู่จิ่วอันจึงเลิกอ่านหนังสือและหันมาถักเสื้อกันหนาวด้วยไหมพรมที่คนขับรถบรรทุกซื้อมาให้เธอจากในเมือง

อากาศเริ่มเย็นลงทุกที อีกทั้งลู่จิ่วอันก็ไม่มีเสื้อผ้ามากนัก เธอจึงต้องอาศัยช่วงเวลานี้ทำเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวให้ตัวเอง

เซี่ยอวิ้นหนิงเห็นภรรยากำลังตั้งหน้าตั้งตาถักเสื้อไหมพรมอยู่ใต้แสงไฟก็พูดขึ้น “จิ่วอัน นี่ก็มืดแล้ว คุณเลิกถักเถอะ”

“ฉันถักแบบธรรมดา ไม่ได้ทำลวดลายเสียหน่อย” หญิงสาวพูดอย่างติดตลก “เซี่ยอวิ้นหนิง คุณดูสิ”

เซี่ยอวิ้นหนิงมองลอดแสงสลัวและเห็นว่าหญิงสาวกำลังหลับตา ทว่ามือสองข้างกลับเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว

“คุณหลับตาถักได้ด้วย!”

ลู่จิ่วอันเลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า “มันแน่นอนอยู่แล้ว”

ชาติก่อน แรกเริ่มเดิมทีเธอยังไม่รู้วิธีถักเสื้อ แต่เธอก็เริ่มเรียนรู้เพราะว่าลูกชายในเวลาต่อมา

แน่นอนว่าเหตุผลหลักที่เธอเริ่มฝึกถักเสื้อไหมพรมก็เพราะว่าต้องประหยัดเงิน เธอทำตามวิธีในหนังสือสอนถักนิตติ้งและได้เรียนรู้วิธีถักเสื้อไหมพรมหลากหลายรูปแบบ ถึงขั้นทำให้เพื่อนร่วมชั้นของลูกชายอิจฉาด้วยการถักเป็นลวดลายหมีแพนด้าและสัตว์อื่น ๆ หรือแม้แต่บรรดาคุณแม่ในละแวกเดียวกันที่ไม่ชอบขี้หน้าเธอเพราะว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ยังต้องมาขอเรียนทักษะการถักเสื้อไหมพรมจากเธอ

“ถึงอย่างนั้นคุณก็อย่าถักนานเกินไปล่ะ”

“เข้าใจแล้ว”

ยามค่ำคืนในศูนย์อนุรักษ์ยวนยางเงียบสงบเป็นพิเศษ

แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงดาวที่กระจัดกระจายไปทั่วทั้งภูเขาให้ความรู้สึกที่งดงามและเงียบสงบ

ทันทีที่กู้เจียวเจียวเดินเข้าไปในหอพักของตัวเอง ลู่จิ่วหยางก็โผล่มาข้างหลังและใช้มือปิดปากเธอเอาไว้

“อย่าส่งเสียง!”

กู้เจียวเจียวพยักหน้าเบา ๆ

ทันทีที่ลู่จิ่วหยางปล่อยมือ คุณครูสาวก็ทำท่าจะร้องขอความช่วยเหลือ เด็กหนุ่มจึงรีบปิดปากเธออย่างรวดเร็ว

“นางนี่ ขืนร้องอีกที ฉันฆ่าแกแน่!”

กู้เจียวเจียวรักชีวิตจึงหุบปากแต่โดยดี เธอมองลู่จิ่วหยางในความมืดและพูดอย่างอวดดีว่า “แกรู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร? ฉันจะบอกแกให้นะว่าลุงของฉันเป็นผู้อำนวยการของที่นี่ ถ้าแกกล้าทำอะไรฉัน ลุงของฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”

ลู่จิ่วหยางนอนลงบนเตียงของกู้เจียวเจียวอย่างสบายใจพร้อมกับพูดอย่างเหยียดหยาม “กู้เจียวเจียว วันนี้ที่เธอขอโทษลู่จิ่วอันออกอากาศ ฉันได้ยินหมดแล้ว เธอไม่เกลียดสองผัวเมียนั่นหรือไง ไม่อยากแก้แค้นบ้างเหรอ?”

ใบหน้าสะสวยของกู้เจียวเจียวเอ่ยถามอย่างจริงจัง “แกเป็นใครกันแน่?”

“ฉันชื่อลู่จิ่วหยาง ลู่จิ่วอันเป็นศัตรูของฉัน”

ทันใดนั้นกู้เจียวเจียวก็บังเกิดแผนขึ้นในใจและถามว่า “แล้วแกคิดจะแก้แค้นยังไง?”

ลู่จิ่วหยางไม่ตอบและพูดเพียงว่า “ฉันหิว”

กู้เจียวเจียวเปิดไฟแล้วหยิบคุกกี้วอลนัทจากในตู้ส่งให้เด็กหนุ่มที่เอนกายอยู่บนเตียงตน

จากนั้นเธอก็ต้มนมธัญพืชด้วยน้ำร้อนส่งให้ลู่จิ่วหยางที่กำลังเขมือบคุกกี้

“ค่อย ๆ กินก็ได้ เดี๋ยวก็สำลักตายหรอก”

ตอนนี้ลู่จิ่วหยางหิวจนไส้กิ่ว

ตั้งแต่ที่เขาถูกครอบครัวของเสี่ยวฟางแจ้งความก็ยังไม่ได้กินข้าวเลยสักมื้อ

จนในที่สุดก็มีคนใจดีให้คำแนะนำ เขาจึงแอบขึ้นรถบรรทุกมาถึงที่ศูนย์อนุรักษ์ เดิมนึกว่าคนเนรคุณอย่างลู่จิ่วอันจะต้มบะหมี่ให้ตนกินสักชาม แต่เจ้าเนรคุณนั่นไม่แม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ

หลังจากมีอะไรตกถึงท้อง ลู่จิ่วหยางก็พอคลายความหิวได้บ้าง

หอพักของกู้เจียวเจียวไม่มีห้องครัว อีกทั้งตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว โรงอาหารปิดหมดทำให้หาซื้อหมั่นโถวไม่ได้

“พรุ่งนี้ฉันจะซื้อหมั่นโถวมาให้”

ลู่จิ่วหยางต้มนมธัญพืชให้ตัวเองอีกแก้ว เขายกแก้วขึ้นขณะมองกู้เจียวเจียวที่ทั้งเยาว์วัยและงดงามตรงหน้าก่อนจะถามอย่างไม่แยแส “เธอกล้าร่วมมือกับฉันกำจัดลู่จิ่วอันหรือเปล่า?”