บทที่ 5
"นายเป็แฟนของนิหรอกเหรอ"
ผมทวนคำตอบของเขา ให้หายแว๊บ แม้ว่าผมทำใจอยุ่ก่อนหน้าแล้ว ว่าคนสวยอย่างเธอต้องมีแฟนแล้วเป็เื่ปกติ และผมไม่ควรคิดอกุศลเกินเลยกับเธอ มากไปกว่าเพื่อนรุ่นน้อง และเพื่อนเ้าสาวของปริม
"นายยังไม่บอกเลย ว่านายเป็ใคร มาทำอะไรที่บ้านของนิ"
"ผมมารับนิไปสตูพี่เต๋า"
"ตอนนี้คงไม่ต้องแล้ว นายคงรู้นะว่านิจะไปกลับใคร"
ท่าทางหมาหวงก้างอย่างนี้ ผมพอเข้าใจได้ และผมก็ไม่ควรทำให้คู่รักมีปัญหา แต่ท่าทางกวนโอ๊ยแบบนี้ บางทีผมก็อดหมั่นไส้ไม่ได้จริง ๆ
"อ้าว! บอย มาทำไม" นิเดินลงมาพร้อมกับแก้วน้ำในมือและคำทักทายแฟนหนุ่มที่ไม่ค่อยคล่องหูเท่าไร
"บอยก็มารับนินะสิ เจอป้าจำปาที่วัดบ่นว่านิติดต่อไม่ได้"
"อุ๊ย ! ตายจริงเราลืมชาร์ทโทรศัพท์ไว้" เธอเดินหยิบโทรศัพท์ตรงใต้ถุนบ้านแล้วบ่นพึมพำ
"หูย ... ใครโทรมาตั้งหลายสายแน่ะ"
"เอ้า ... นี่นาย กลับได้แล้ว ไปซี้" ชายชื่อบอยทำมือปัดไล่ผม เหมือนไม่ให้เกียรติกัน ผมจำทำมืนอยู่ต่ออีกสักหน่อย ลูกผู้ชายหยามกันไม่ได้นะไอ้หนู ผมดูปราดเดียวก็รู้น่าอายุอ่อนกว่าผม และวุฒิภาวะก็คงอ่อนพอ ๆกัน
"ผมรอกินน้ำแป๊บนึง รู้สึกคอแห้ง" ผมไปข้าง ๆคู ๆ เห็นท่าทางของนายบอยกระสับกระส่ายปานเด็กน้อยหวงของเล่น
“นี่ค่ะพี่วุธ นิลืมไปเลยมัวแต่ใ” เธอยื่นแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบให้กับผม
“เออ ... นี่บอยกลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวนิไปกับพี่เค้าเอง”
“อะไรนะ! .... ไม่ได้นะนิ”
“ทำไมจะไม่ได้”
“หมอนี่เป็ใครก็ไม่รู้ ไว้ใจได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”
“ป้าจำปาบอกให้มารับ ทำไมจะไว้ใจไม่ได้”
“เธอไม่รู้จักคนต่างถิ่นดี ไอ้หมอนี่เป็คนเชียงใหม่ญาติของพี่ชาติใช่มะ”
“ไม่ใช่ คนนี้พี่วุธ ... เป็ ..เอ่อ ...” นิหันมามองผมที่แสร้งทำนั่งจิมน้ำ
“ช่างเหอะ ... นายไม่รู้จักหรอก เอาเป็ว่านายกลับไปก่อน”
“เราไม่กลับ”
“งั้นก็อยู่นี่” แล้วหันมาทางผม
“ไปกันเหอะพี่วุธ” สองคนนี้คงกำลังงอนกันอยู่ หรือมีอะไรให้หญิงสาวต้องเคือง ผมจึงกลายเป็ไม้กันหมาในการประชดของเธอ
แล้วเธอก็ประคองเกาะแขนผม เหมือน้าแสดงออกให้ไอ้หมอนั่นคลั่ง แล้วให้ตายเหอะเต้าอวบของเธอกระทบกับข้อศอกของผมอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่ผมสิชาไปทั้งตัว
“ปล่อยเขาไว้อย่างนี้เหรอ” แลดูเธอไม่สนใจที่จะแคร์ไอ้หนุ่มที่ชื่อบอยแม้แต่น้อย
“อย่าไปสนใจเลย ไปเหอะ”
เธอเร่งให้ผมขึ้นคร่อมเ้ากอบสุขแล้วสตาร์ทรถ ไม่เจอกันหลายปีไอ้กอบสุขมันเสียงดังตามประสารถแก่ แทบไม่ได้ตั้งตัวนิรีบขึ้นคร่อมอยู่ด้านหลังผม ััได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แตะจมูก นี่ผมกำลังฟุ้งซ่านระลึกความหลังแล้วยังมีใจอยากจะแย่งแฟนชาวบ้านอีก
ไม่น่ารักเลย ...
“ทะเลาะกับแฟนเหรอ” รถแล่นไปได้สักพัก ผมะโแข่งกับเสียงท่อของไอ้กอบสุข
“พี่ว่า อะไรนะ” เธอเอาปากมากระซิบข้างหูผม จนผมลุกซู่ ยังไม่พอเต้าอวบของเธอดันใส่เต็มหลังผม นิ่มดีแท้ ผมถึงกับขับรถเซจะลงข้างทาง
“ใจเย็น ๆสิพี่วุธ อยู่กรุงเทพไม่ค่อยได้ขับหรือไง” เธอตำหนิผม
“ไม่เคยเลย นี่ครั้งแรกในรอบหลายปีเลยมั้ง” ผมบอก
“นึกถึงสมัยก่อนเนาะ ที่เราซ้อนรถกันแบบนี้”
“อืม …” ผมอมยิ้ม และรู้ว่าแค่ครางเบา ๆแบบนี้เธอคงไม่ได้ยินที่ผมตอบ
เสียงฮัมเพลงเบา ๆของนิคลอดังมาจากด้านหลัง ทำให้ผมอารมณ์ดีไปด้วย ขับไปสักพัก เธอค่อย ๆโอบแขนของเธอ เข้ามาจากด้านหลัง แล้วเอามาประสานกันไว้ที่หน้าท้องของผม ใช่แล้วครับ ผมกำลังโดนกอด แผ่นหลังของผมสะดุ้งเล็ก ๆกับใบหน้านุ่มที่แนบเข้ามาชิด ผมชะลอความเร็วลง
เหมือนกับว่าตอนนี้ จิตใจผม้าอ้อมกอด ... และผมก็รู้สึกดีมาก แม้ว่ามันไม่ถูกต้องก็ตาม
ทอรักสตูดิโอ ....
เป็อาคารพานิชย์สองชั้น ชั้นบนเป็ที่อยู่อาศัยของเ้าของร้าน ชั้นล่างเป็เป็สตูดิโอ รับถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง ให้เช่าชุด แต่งหน้า และคอร์ดเ้าสาวเต็มรูปแบบ
ปริมเตรียมตัวที่นี่ทั้งวัน แต่ขัดตัว อบผิว แช่น้ำนม เพื่อเตรียมตัวเป็เ้าสาวให้กับชายต่างถิ่น ผมจอดรถอยู่หน้าร้าน ด้วยหัวใจระทึก อีกไม่กี่นาที ผมคงได้เจอเธอแล้ว เหตุผมที่ผมมาที่ลำปางอีกครั้ง ก็เพราะเธอ ... รักครั้งแรกของผม
มาร่วมแสดงความยินดีกับเธอ และช่วยเหลือเธอทุกอย่างที่เธอขอ ดังที่เคยรับปากกับเธอไว้ในวัยเด็ก แต่เธอคงจำไม่ได้หรอก ว่าผมเคยรับปากอะไรเธอไว้ หรือเธออาจจะลืมไปแล้วก็ได้
เธอขอให้ผมมา ผมก็มา .... และมาด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
“ไม่เข้าไปเหรอพี่วุธ” นิทักเมื่อเห็นผม ยังคงนั่งแช่อยู่ ไม่ยอมลงจากรถ
“ไม่ดีกว่า ปล่อยสาว ๆแต่งตัวไปเหอะ”
“ไม่ได้ เข้าไปด้วยกัน”
นิดึงแขนผม ร่างน้อย ๆตัวเท่าหัวไหล่ ไม่รู้เอาแรงมาจากไหน หรืออาจจะเป็เพราะผมยอมเธอไม่อยากให้เธอต้องออกแรงให้ร่างบอบบางต้องระบมเกร็ง ถึงได้ถูกเธอดึงไปอย่างง่ายดาย
“มาแล้วเพื่อนเ้าสาว รู้มั๊ยว่าพวกพี่โทรตามเป็ร้อยสายแล้วมั้ง” สาวประเภทสองนางหนึ่ง ดูเหมือนเป็เ้าของร้าน ทักนิเหมือนรู้จักกันดี
“ขอโทษเจ้เต๋า นิมัวแต่ช่วยไอ้นิดมันหาดอกไม้ทำซุ้มถ่ายรูป ชาร์ทแบ็ตไว้ลืมเลย” คนนี้นี่เองพี่เต๋า
“อ่ะไม่เป็ไร ... ไปสระผมก่อน เดี๋ยวค่อยมาแต่งหน้า ทำผม” พี่เต๋าทำไม้ทำมือให้ลูกมือคนหนึ่งพานิไปที่ซิงค์
“แล้วพี่ปริมละเจ้” นิหันซ้ายขวาไม่เจอเ้าสาว
“อบตัวอยู่ เดี๋ยวคงออกมา” แล้วหันมาชำเลืองผม
“พ่อหนุ่มสุดหล่อคนนี้ใครอะ ... อย่าบอกนะว่าเป็แฟนใหม่ ไม่เคยเคยเห็นหน้า ไปหลอกจับมาจากไหนยะ”
“เปล่าเจ้ ... พี่วุธเป็เพื่อนกับพี่ปริม ไม่ใช่แฟนนิสักหน่อย” เธอหันมาค้อนผม เหมือนดังแต่ก่อน สายตาดูเหมือนยังตำหนิที่ผมเคยปฏิเสธเธอ อย่างไม่มีเยื่อใย
“พี่ก็นึกว่าเป็เพื่อนเ้าบ่าวเสียอีก” ช่างอีกคนหนึ่งทัก นิถึงกับทำตาลุกวาว
“ตายแล้ว !!!”
“เป็อะไรห่ะ ยัยนิ ถึงได้ร้องลั่นซอยขนาดนั้น”
“เจ้ ... หนูลืมเพื่อนเ้าบ่าว”
“หา ... แล้วแกลืมเขาไว้ที่ไหน ให้พี่สุดหล่อคนนี้ไปรับสิไป” พี่เต๋าหน้าตาตื่นแล้วหันมาทางผม
“ไม่ใช่ลืมแบบนั้น”
“แล้วลืมแบบไหนเล่า”
“ลืมหานะสิ”
“อะไรนะ ... ป่านนี้ยังไม่ได้เพื่อนเ้าบ่าวอีกเหรอ” เสียงร้องโหวกเหวกอลม่าน ทั้งผู้หญิงและสาวประเภทสองลั่นสตู ผมมองเหมือนเป็มหรสพสิ่งบันเทิง เพลิน ๆดีเหมือนกัน
เมื่อพายุสงบลง ทุกคนก็มองมายังผม ...
“ไม่น่าใช่มั้ง” ผมบอกกับตัวเอง แล้วมองไปยังหน้าของนิและเจ้เต๋า และทีอื่น ๆทีละคน ทุกคนพยักหน้ารับ เหมือนกับจะบอกว่า ... ใช่แล้ว ....
อย่างที่ผมบอกตอนต้น ว่าผมไม่ค่อยพอใจเ้าบ่าวนักที่ป่านชะนี้ยังไม่โผล่หน้ามา แม้แต่ฝั่งผู้ใหญ่ก็ไม่มีใครมา และทิ้งภาระจัดงาน ไม่เว้นแม้แต่หาเพื่อนเ้าบ่าว ให้กับฝั่งเ้าสาวเป็คนช่วยหา ทั้งที่เื่เหล่านี้ผู้ชายควรจะช่วยทำ
ปริมคงรักมันมาก ถึงได้ยอมมันทุกอย่างแบบนี้
“มีอะไรกันเหรอ เสียงดังเชียว” แล้วเสียงที่คุ้นเคยก็แทรกเข้ามา
ให้ผมตายก็ไม่ลืมเสียงนี้ ปริมเดินออกมาจากห้องอบผิว พร้อมกับผ้าขนหนูตัวใหญ่คลุมตัว ไม่ต่างจากเสื้อเกาะอกที่โชว์หัวไหล่ขาว หน้าอกเต่งดันออกมาพอดีรูป ไม่อยากคิดอกุศลว่าเธอเซ็กซี่มาก ผมมองตาค้าง ไม่เคยเห็นเธอในเรือนร่างที่มีอาภรณ์น้อยชิ้นอย่างนี้มาก่อน และแอบอิจฉาเ้าบ่าวอีกไม่นานมันก็จะได้เชยชมให้ผมเจ็บใจเล่นแล้ว
“ยืนตะลึงเลยนะ ... พี่วุธ” นิถึงกับทักค้อนใส่ผมอีกครั้ง
“เอ่อ ... ไม่ได้เจอกันซะนานเนาะ” ผมทักเธอก่อน
“วุธ ..” ปริมทักผมเพียงเท่านี้ เธอยิ้มให้ผมเหมือนครั้งสุดท้ายเมื่อเราจากกันเมื่อหลายปีก่อน และเธอก็ไม่เอ่ยอะไรอีก
“นังนิมันยังหาเพื่อนเ้าบ่าวให้ไม่ได้เลย” เจ้เต๋ารีบฟ้อง
“จริง ๆก็เตรียมไว้แล้วล่ะพี่ปริม แต่พอดีรีบมาซะก่อนก็เลยยังไม่ได้บอกมัน”
“บอกใครเหรอนิ” ปริมหันไปคุยกับสาวน้อยผู้รับอาสาหาเพื่อนเ้าบ่าว
“นิว่าจะให้บอยช่วยเป็เพื่อนเ้าบ่าวให้ แต่ว่ามันข้ออ้างเยอะ ก็เลยไม่เอาแล้ว” พรุ่งนี้ปริมต้องแต่งแล้ว แต่เธอยังไม่มีเพื่อนเ้าบ่าว ฝั่งเ้าบ่าวก็บอกว่าจะมาวันคืนนี้ ทำไมไอ้เ้าบ่าวถึงได้ไม่มีความรับผิดชอบอย่างนี้นะ
“อ้าวยัยนิ รับอาสาแล้วรับผิดชอบด้วยสิ แล้วอย่างนี้จะทำยังไงกันละ” เจ้เต๋าทำเป็ดุแล้วแสร้งเหลือบตามาทางผม ... แน่นอนว่าทุกคนก็หันมามองที่ผมเป็ตาเดียว
“ไม่ดีมั้ง” ผมเริ่มปฏิเสธแบบอ่อน ๆ
“ไม่เป็ไรหรอกวุธ เรารู้ว่าวุธคงลำบากใจ”
แม้ปริมจะพูดอย่างนั้น แต่สายตาเธอแลดู้าความช่วยเหลือ ผมไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ไหน ๆหัวใจก็เจ็บช้ำระบมแล้ว ยืนเป็เพื่อนเ้าบ่าว ๆข้าง ๆไอ้หน้าจืดนั่น แล้วมีรูปในงานวันแต่งให้เจ็บใจเล่นก็คงเจ็บสาแก่ใจดีไม่น้อย
เพื่อเธอ ... ฉันจะทำเพื่อเธอ อย่างที่ตั้งใจไว้ #กัดฟันพูด
“ปริม เรายินดีเป็เพื่อนเ้าบ่าวให้เธอ ขอแค่ให้วันของเธอ เป็วันที่เธอมีความสุขที่สุดเราก็ดีใจแล้ว”
ใบหน้าเปื้อนยิ้มของผม ข้างในกำลังร้องไห้โฮ เสียงดังถี่ ตึก ตึก ๆๆ ....
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
1K
