#วันจันทร์สีชมพู 17
“ทำอะไรครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับวงแขนบอุ่นโอบรอบเอว มือที่กำลังลูบพุงน้อย ๆ ของเ้าหญิงชะงักค้างไปทันที มันเขินอ่ะ เขินมาก ๆ
“เล่นกับเ้าหญิงอยู่ค่ะ พี่หิวไหม?” ฉันถามกลับ ตอนนี้บ่ายกว่า ๆ แล้ว หลังจากที่เรา...เอ่อ นั่นแหละ เขาก็อุ้มไปอาบน้ำและพาลงมาข้างล่าง ส่วนเขากลับขึ้นไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอน เขานำผ้าปูที่นอนใส่เครื่องซักผ้าเสร็จแล้วทำอะไรต่อไม่รู้เยอะแยะไปหมด ฉันเองก็นั่งเล่นกับเ้าหญิงไปเรื่อย คิดถึงลูกมาก ๆ ไม่เจอตั้งนานมีแค่เวลาวีดีโอคอลกับพี่พิงค์แล้วลูกเข้ามาดูหน้าจอฉันถึงได้เห็นหน้าลูก
“นิดหน่อยครับ เดี๋ยวพี่โทรสั่งจะได้ไม่ต้องออกไปไหน หนูเหนื่อยใช่ไหมล่ะพี่รู้”
“พี่คะ อย่ามาแกล้งนะ”
“ก็เราน่าแกล้ง”
“พอเลยค่ะ ไปสั่งข้าวมาเลยหิวแล้ว”
“ครับ ๆ ๆ ” พี่พิงค์ขยับออกห่างนิดหน่อยแล้วสั่งอาหาร ส่วนฉันละความสนใจจากเ้าหญิงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีข้อความเด้งเข้ามา ส่งจากใครก็ไม่รู้ คงไม่พ้นคนที่ชอบส่งข้อความมาขู่ฉันนั่นแหละ ขนาดเปลี่ยนเบอร์แล้วเขายังตามมาอีกไม่รู้เอาเบอร์มาจาก... เดี๋ยวนะ เบอร์ใหม่ฉันให้ไม่กี่คนนี่ มีคนในครอบครัว เพื่อนแล้วก็เลขา
“พี่พิงค์!!!”
“อะ อะไรครับ พี่ใหมดจู่ ๆ ก็เรียกเสียงดัง” พี่พิงค์สะดุ้งเล็กน้อยตอนที่ฉันเรียกเขาเสียงดัง
“เบอร์ เบอร์ใหม่ คนที่ชอบมาขู่มีได้ยังไงเพราะหนูให้แค่คนสนิทเท่านั้น” ฉันมองพี่พิงค์ด้วยแววตาจริงจัง พี่พิงค์เริ่มขมวดคิ้วแน่น มือรั้งฉันเข้าไปนั่งบนตักแกร่ง เขาหยิบโทรศัพท์ฉันเข้ามากดดูข้อความที่เพิ่งได้มา
Unknown :: เลิกกับมันซะ!! อย่ายุ่งกับผู้ชายคนนั้น
MONDAY :: ทำไมต้องเลิกล่ะ
Unknown :: เพราะเธอต้องเป็ของฉัน!
Unknown :: ที่รักดูนี่สิ ที่รักไม่อยู่เรามาอยู่ที่นี่แทนทุกวันเลยนะ ทำความสะอาดห้องให้ด้วย
ปลายทางส่งรูปภาพมาให้รูปแรกเป็รูปห้องรับแขกที่คอนโดฉัน ดูจากรูปแล้วน่าจะเป็ตอนนี้ไม่ก็่กลางวันของวันก่อน ๆ อีกรูปเป็ห้องนอน และฉันมั่นใจว่าเป็รูปเก่าเพราะเวลาตรงนาฬิกาข้างเตียงนอนบอกว่าเป็เวลาห้าทุ่มของวันก่อน และรูปสุดท้ายทำเอาพี่พิงค์ถึงกับจับโทรศัพท์แน่น
Unknown :: เราซักเสื้อผ้าให้คุณด้วยนะที่รัก ชุดชั้นใจคุณน่ารักเหมือนคุณเลย
“บ้าเอ๊ย! มันเป็ใครกันแน่”
“พี่พิงค์ เขาเข้าห้องได้ยังไง”
“พี่ขอเบอร์พี่ชายหนูหน่อยครับ” ฉันเอาเบอร์พี่ชายให้พี่พิงค์เสร็จเขาก็จูบเบา ๆ แล้วบอกว่าให้รอรับอาหารแทนเขาหน่อย เขากดโทรออกหาพี่ชายฉันไม่รู้ว่าเป็เฮียไชน์หรือซันเดย์ ระหว่างที่พี่พิงค์คุยกับพี่ชายฉันสีหน้าท่าทางจริงจังฉันก็เดินออกไปรับข้าวที่มาส่ง เดินเข้าครัวจัดเตรียมทุกอย่างไว้รอพี่พิงค์ ถามว่ามีแม่บ้านไหม มีค่ะ แต่วันนี้พี่พิงค์ให้ป้าแม่บ้านพัก ปกติป้าแกก็จะมาทำความสะอาดดูแลต้นไม้ดอกไม้นี่แหละ
“พี่คะ ทานข้าวได้แล้ว”
“ครับ”
“เป็ยังไงบ้างคะ?”
“ตอนเย็นไปจับโจรกันครับ” พี่พิงค์ลูบผมเบา ๆ ก่อนจะชวนทานข้าว
“ยังไงคะ” ฉันทวนถาม
“พี่ว่าต้องเป็คนใกล้ตัวหนูนี่แหละที่ทำแบบนั้น ตัดคนในครอบครัวหนูออก ก็จะมีพี่ เพื่อนหนู เลขาหนู ผู้จัดการร้านใช่ไหมอีกคน นอกจากนี้มีใครอีกที่มีเบอร์หนู”
“ไม่มีแล้วค่ะ”
“ครับ งั้นเรามาดูกันว่าใครที่ทำให้ที่รักของพี่ต้องหวาดระแวง”
แววตาดุดันของพี่พิงค์ทำให้รู้สึกดีไม่น้อย เขากำลังปกป้องฉัน ฉันเองก็ยินดีที่จะให้เขาเข้ามาปกป้อง
บ่ายแก่ ๆ พี่พิงค์พากลับห้องที่คอนโดแต่เขาไม่ยอมให้ฉันได้ออกไปไหน เขาให้ฉันรออยู่ที่ห้องเขาก่อนระหว่างที่รอพี่ชายฉันมาหา น่าจะมีแค่พี่ซันเดย์ที่มา เฮียไชน์น่ะซ้อท้องแก่แล้วคาดว่าจะไม่สะดวกมาแต่ก็โทรหาฉันอยู่เรื่อย ๆ
“พี่จะให้หนูส่งข้อความไปหาใครคนนั้น”
“ยังไงคะ? อธิบายให้หนูเข้าใจด้วยสิ” ฉันทวนถามอย่างไม่เข้าใจ
“พี่จะล่อให้เขามาหาหนูที่ห้อง แล้วทีนี้เราจะได้รู้กันสักทีค่ะว่าใครที่ส่งข้อความมาหาหนูแบบนั้น”
“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ แล้วเขาจะไม่รู้ใช่ไหมว่าเราจะล่อเขาออกมา” ฉันถามสิ่งที่คิดอยู่ในใจ
“เราต้องลองดูครับ ดีกว่าที่หนูต้องอยู่อย่างระแวงแบบนี้ อีกหน่อยซันเดย์คงจะมาแล้วล่ะ หนูอยากอาบน้ำก่อนไหมหรือจะนอนพักดี” พี่พิงค์เดินเข้ามายืนตรงหน้า มือยกลูบเรือนผมฉันเบา ๆ ความอบอุ่นถูกส่งมาทางสายตาไม่หยุดเวลาที่เขาจับจ้องฉัน
“อยากอาบน้ำค่ะ”
“งั้นหนูไปอาบน้ำก่อน”
“ค่ะ พี่มีชุดหนูอยู่ใช่ไหม”
“มีครับ ในตู้หนูเปิดเลย” พี่พิงค์กดจมูกและริมฝีปากลงบนแก้มอย่างแ่เบาเมื่อผละออกห่างฉันก็รีบเดินเข้าห้องนอนเขาเพื่อที่จะไปห้องน้ำที่อยู่ในส่วนของห้องนอนอีกที การอาบน้ำครั้งนี้ใช้เวลาไม่นานเพราะเมื่อแช่น้ำอุ่นได้สักพักฉันก็เริ่มง่วงจำต้องรีบแต่งตัว
“หนูคะ พี่หนูมาแล้วนะ มาคุยกันก่อน” ขาที่กำลังจะก้าวขึ้นเตียงนอนชะงักค้างไป
“พี่อ่า หนูกำลังจะนอน” ฉันบ่นไปเล็กน้อยพี่พิงค์หัวเราะลั่นกับท่าทางของฉัน ถึงจะงอแงแต่ก็เดินออกจากห้องนอน พี่ซันนั่งอยู่ข้าง ๆ พี่ฟาง อ้อ พี่ฟางท้องแล้วนะ ยังไม่รู้ใช่ไหมล่ะ พวกคุณไม่รู้แต่แฟนคลับซันเดย์รู้เพราะพี่ชายฉันอัพรูปพี่ฟางลงโซเชียลอวดแฟนคลับรัว ๆ ตอนนี้เริ่มมีงานต่าง ๆ ในวงการกลับมาอีกครั้ง พี่ชายฉันจึงมีงานผ่านจอบ้างเป็ครั้งคราว
“ไงตัวแสบ วันนี้จะเล่นเกมนะ” พี่ซันยิ้มกวน ๆ
“ขอให้ไม่มีอะไรทีเถอะค่ะ” ฉันนั่งลงตรงข้ามพี่ชายและพี่ฟาง พี่พิงค์เดินมานั่งข้าง ๆ และหยิบหมอนใบใหญ่มาวางบนตักให้ด้วยความใส่ใจ ใช่ค่ะ กางเกงที่ฉันใส่มันสั้นเขาจึงหยิบหมอนขึ้นมาปิดให้
“พี่จะให้เราส่งข้อความหาไอ้คนที่ส่งมาขู่เรา ทำยังไงก็ได้หลอกให้มันมาที่ห้อง ระหว่างนี้ถ้าใครทักมาถามหรืออะไรให้บอกพี่ก่อน ไม่ว่าจะเพื่อน เลขาหรือใครก็ตามที่มีเบอร์หนู ที่สำคัญถ้ามันถามว่าหนูกับคุณหมอเลิกกันหรือทะเลาะกันไหม ให้บอกว่าทะเลาะ”
“ค่ะ แต่พี่จะให้หนูไปอยู่ห้องตัวเองใช่ไหม” ฉันถามเพื่อความมั่นใจ จะได้ไปเตรียมตัวไงถ้าต้องต้องไปอยู่ต้องนู้นคนเดียว
“พี่จะเข้าไปเอง แต่หนูต้องเป็คนส่งข้อความพวกนั้นล่อมาให้ได้นะ เราจะได้ปิดประตูตีไก่”
“แมวค่ะ ไม่ใช่ไก่” พี่ฟางแก้คำพูดพี่ซัน จากที่เครียด ๆ ฉันเองก็หลุดขำกับประโยคนั้นไม่น้อย ไม่คิดว่าพี่ชายจะเล่นมุขตอนนี้
“ไม่อยากให้เครียดกัน”
“ไปเลยค่ะ เปลี่ยนชุดแล้วไปรอที่ห้องน้องเลย”
“ได้ครับ จุ๊บก่อนจะไปแล้ว” ฉันหลบฉากหวานกุ๊กกิ๊กของพี่ชายกับแฟน ไม่อายน้องบ้างเลยให้ตายสิ
“ต่อไปเราจะคุยกันในไลน์นะ”
“ค่ะ พี่ดูแลตัวเองดี ๆ นะ”
“ครับ พี่จะดูแลตัวเองดี ๆ ” คล้อยหลังพี่ซันออกจากห้องไป พี่พิงค์ก็บอกให้ส่งข้อความไปหาช่องแชทนั้น แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะตอบไหม เพราะเหมือนเขาล็อคอินเข้ามาเพื่อที่จะส่งมาขู่แล้วก็หยุดเล่นไป
“เราจะส่งไปยังไงให้เนียนคะ” ฉันเงยหน้ามองพี่พี่พิงค์อย่างสงสัย
“ทำเหมือนทะเลาะกันสิ”
“อ่า ยากแล้วสิ เราไม่เคยทะเลาะกันเลยอ่ะ” ฉันบอกอย่างกังวล
“เดี๋ยวพี่จัดการเอง ขอโทรศัพท์หน่อยมันเดย์” พี่ฟางที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขอ ฉันยกโทรศัพท์ให้พี่ฟางไปอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด เพราะตัวฉันเองก็นึกไม่ออกว่าเวลาทะเลาะกันต้องส่งข้อความแบบไหน เพราะเวลาฉันกับพี่พิงค์งอนหรือฉันงี่เง่า เขาก็จะอธิบายอย่างใจเย็นและเราก็คุยกันไม่มีโมเม้นโกรธกันแล้วะเิตู้มแบบนั้นเลยอ่ะ
“พี่พิงค์”
“ครับ” คนข้าง ๆ ก้มหน้ามองเมื่อถูกเอ่ยเรียก
“เราไม่เคยทะเลาะกันเลยใช่ไหมคะ”
“น่าจะนะครับ เพราะเวลาหนูงอแงพี่ก็ดุ แต่เราไม่เคยทะเลาะกันเลย” มือหนายกขึ้นลูบผมฉันอีกครั้ง
“อะน้องมันเดย์พี่ส่งเปิดไปละ ที่เหลือรอทางนั้นตอบกลับมา” พี่ฟางยื่นโทรศัพท์กลับมาให้
“ขอบคุณค่ะพี่ฟาง”
“ไม่เป็ไรค่ะ” พี่ฟางยิ้ม มือก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากด
MONDAY :: พี่พิงค์! อย่ามางี่เง่านะ
MONDAY :: ตอบข้อความเดี๋ยวนี้
MONDAY :: ถ้าไม่ตอบก็เลิกกันไปเลย!
“ประโยคสุดท้ายนี่พี่ใจหายเลยนะ” พี่พิงค์พูดเสียงเครียด เมื่อได้อ่านประโยคที่พี่ฟางส่งไปยังอีกฝ่ายเสร็จ
=================
ฮื่อ ไม่รู้จะโฟกัสอะไรดีระหว่างกลัวโรคจิต กับ เอ็นดูพี่หมอพิงค์
8K
