ตอนที่ 2
เมื่อได้รับชีวิตใหม่...ข้าจะไม่เป็นางร้ายที่พ่ายแพ้อีกเด็ดขาด ! (1/2)
ไป๋อวี้นึกชื่มชมเ้าของร่างและมารดาอยู่ในใจ...
แผนการที่วางไว้คือการนำพิณไปไว้ในรถม้าของไป๋ฮวา แล้วให้ไป๋อวี้ทำทีว่าตนาเ็ขณะดีดพิณ ใส่ความไป๋ฮวาว่าสั่งการให้สาวใช้ทายาพิษไว้ที่สายพิณทั้งที่ความจริงเป็ไป๋อวี้ที่ทาไว้ที่นิ้วของนาง ในขณะเดียวกันก็อาศัยสาวใช้ของตนแอบนำตลับยาไปไว้ที่ตัวของสาวใช้ของไป๋ฮวา เพิ่มความแเีด้วยการเลือกใช้พิษที่หาได้แถวบ้านเกิดของสาวใช้ผู้นั้น
ถึงกับยอมโดนพิษเอง โฉมงามผู้นี้ใจเด็ดไม่เบา
แต่น่าเสียดายที่ซีรีส์เื่นี้มีนางเอกที่ฉลาดหลักแหลมและร้ายกาจมากกว่านางร้ายตัวจริงอยู่หลายส่วน ตามเนื้อเื่แล้วไป๋อวี้จะถูกไป๋ฮวาที่ข้ามภพมาเอาคืนในทุกสิ่งทุกอย่างที่อดีตเคยทำร้ายนางไว้
การที่ไป๋อวี้ถูกไป๋ฮวาเปิดโปงแผนการในเวลานี้มันเป็ไปตามเนื้อหาของซีรีส์เป๊ะ
ตามซีรีส์แล้วไป๋อวี้จะถูกเหวยไทเฮาลงโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูง ถูกทั่วทั้งเมืองนินทาว่านางเป็สตรีขี้อิจฉาจอมโป้ปด ทั้งยังถูกแย่งชิงตำแหน่ง ‘ท่านหญิงเหมยฮวา’ ที่ต้องอาศัยความนิยมจากผู้คน และมีอีกหลายเหตุการณ์ที่นางร้ายของเื่ถูกนางเอกเอาคืนตามฉบับของนวนิยายข้ามภพที่โด่งดังจนถูกนำมาทำเป็ซีรีส์ให้นางได้ร่วมแสดง
นั่นคือชะตาของไป๋อวี้คนเก่าที่ถูกลิขิตเอาไว้ตามเนื้อหาของซีรีส์ แต่สำหรับไป๋อวี้คนใหม่ผู้นี้ ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้และสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต...หากเื่ทั้งหมดนี้เป็โชคชะตา ก็จะต้องแพ้พ่ายให้กับนางร้ายข้ามภพเช่นนาง !
ไป๋อวี้คนใหม่จะไม่ทำให้ชีวิตของนางเป็ไปตามซีรีส์เด็ดขาด !
“โกหก ! ” เสียงเยวี่ยเหมยเป็ผู้ทำลายความเงียบหลังจากสิ้นคำประกาศของไป๋ฮวา นางไม่ยอมให้ลูกอนุชั้นต่ำผู้นี้มาเปิดโปงแผนการที่วางไว้และทำลายชื่อเสียงบุตรีของนางเด็ดขาด
“เพื่อเป็การพิสูจน์ความจริง ขอไทเฮาทรงอนุญาตให้หมอหลวงตรวจสอบพิษที่นิ้วของพี่รองและสายพิณเพื่อเปรียบเทียบได้เลยเพคะ” ไป๋ฮวาปล่อยมือของไป๋อวี้ก่อนหันไปทางไทเฮาโดยไม่ได้สนใจเยวี่ยเหมยแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้ผู้ถูกเมินตัวสั่นด้วยความเกลียดชังสตรีผู้นี้
ไป๋อวี้ยื่นมือไปบีบมือมารดาหนึ่งครั้ง ส่งยิ้มบางให้แล้วส่ายหน้าช้า ๆ เป็เชิงปลอบ
“หากเป็เช่นเ้าว่า พี่รองของเ้าจะต้องโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูง แต่หากความไม่เป็เช่นเ้าว่า เ้าเองก็ต้องรับโทษเช่นกันนะคุณหนูไป๋” ไท่จื่อกล่าวกับไป๋ฮวาด้วยแววตาเ้าเล่ห์เมื่อเจอสาวงามที่ชาญฉลาด
“ทูลไท่จื่อ หม่อมฉันมั่นใจเพคะ” ไป๋ฮวาก้มหน้าหลบสายตาเ้าชู้นั่น แต่น้ำเสียงตอบกลับยังหนักแน่นไม่เปลี่ยน
เมื่อไป๋ฮวายืนยันเช่นนั้นเหวยไทเฮาจึงพยักหน้าเป็เชิงอนุญาต หมอหลวงอีกคนที่ถูกตามตัวมาพร้อมคนแรกเดินตรงเข้ามาหมายจะตรวจสอบนิ้วมือของไป๋อวี้ เยวี่ยเหมยจับมือลูกสาวแน่นไม่ยอมปล่อย เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากของฮูหยินใหญ่ตระกูลไป๋แสดงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
แต่ไป๋อวี้ยังคงสงบนิ่ง ฉากนี้นางแสดงอยู่หลายรอบเพราะต้องแสดงท่ามกลางหิมะแรกของปี นางร้ายสาวนั่งสั่นอยู่นานกว่าผู้กำกับจะบอกผ่าน ระหว่างที่แสดงหลายต่อหลายรอบนางก็คิดตามบทอย่างเพลิดเพลิน ทำให้รู้ว่าแผนการของไป๋อวี้มีอีกหนึ่งจุดอ่อน แต่นางเอกของเื่ไม่ได้เอ่ยถึงและนำมาเปิดโปง
“น้องสี่...” ไป๋อวี้จงใจใช้น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงความเศร้าสร้อยเอ่ยกับน้องสาวต่างมารดาผู้กำลังยืนอย่างมั่นใจท่ามกลางอากาศหนาวไม่ต่างจากวันที่นางถ่ายทำฉากนี้
ั์ตาสีดำคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะร่วงลงทุกวินาที นางร้ายสาวช้อนตามองใบหน้านางเอกผู้ชาญฉลาดอย่างผิดหวังก่อนจะเปลี่ยนเป็แววตาของความกังวลเมื่อเลื่อนสายตามองไปยังมือเรียวขาวของน้องสาวที่วางทับกันไว้ในท่วงท่าของสตรีชนชั้นสูง
“..เจี่ยเจีย*เข้าใจว่าเ้าร้อนใจยิ่ง อยากให้เหตุการณ์นี้รีบผ่านพ้นไปโดยเร็ว...” ไป๋อวี้จงใจเปล่งเสียงให้ดังฟังชัดไปทั่วงาน “..ไม่ว่าเ้าจะเป็ผู้สั่งการวางยาหรือไม่ หรือเป็เจี่ยเจียเองที่วางยาตนเองเช่นที่เ้ากล่าวมา แต่ถึงอย่างไร...”
ผู้คนในงานมองตามสายตาของไป๋อวี้ จุดสีแดงเล็ก ๆ เริ่มขยายใหญ่บนนิ้วมือของไป๋ฮวาปรากฏต่อสายตาของทุกคน
“...แต่ถึงอย่างไรเจี่ยเจียก็อยากให้เ้าทำแผลที่นิ้วของเ้าเสียก่อน”
หยาดเืสีแดงหยดลงพื้นทันทีที่สิ้นคำพูดนาง ไป๋ฮวาเบิกตากว้างรีบยกมือขึ้นสำรวจปลายนิ้วของตน และนางเอกสาวก็พบว่านิ้วของตนถูกพิณบาดจนเป็แผลเล็กแต่ไม่ลึกมาก
เ้าฉลาดที่มองแผนการนี้ออก แต่เ้าช้ากว่าข้าไปหนึ่งก้าว ไป๋ฮวาเอ๋ย..
“นั่นมันเื !”
“ใช่แผลจากการที่นางดีดพิณใช่หรือไม่”
“บนพิณนั้นมียาพิษจริง ๆ ”
“คุณหนูไป๋อวี้ถูกนางวางยาพิษ !”
ท่ามกลางความแตกตื่นที่เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อความจริงประจักษ์ต่อสายตาของผู้คนในงาน สองโฉมงามผู้แสดงนำของงิ้วฉากนี้ลอบสบตากันเงียบ ๆ ไป๋อวี้ยกยิ้มมุมปากให้ไป๋ฮวาอย่างผู้ชนะ
“เ้ามีอันใดจะแก้ตัวหรือไม่คุณหนูไป๋” เหวยไทเฮาถามร่างบางที่ยืนนิ่งไร้ซึ่งคำพูดใด ดูแล้วคราวนี้นางคงหมดหนทางจริง ๆ
ความจริงแล้ว...เ้ามาถูกทางแล้วไป๋ฮวา เพียงแต่แทนที่เ้าจะให้ตรวจสอบพิษในมือข้า เหตุใดเ้าไม่ค้นหาพิษในตัวข้าทั้งที่เ้าเดาออกว่าข้าเอามาทามือ เมื่อไป๋อวี้ทาพิษที่นิ้วได้ จะยากอันใดหากนางจะทามันลงไปที่พิณท่ามกลางความวุ่นวายนี้ !
ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น แม้จะเริ่มแห้ง แต่ก็ยังหมาดพอที่จะมีพิษหลงเหลืออยู่นิดหน่อยจนทำให้ไป๋ฮวาได้แผล แม้จะต้องดีดพิณซ้ำถึงสองครั้ง แม้จะเป็แผลช้าไปบ้าง แต่ก็ถือว่าทัน !
“ทหาร ! จับตัวนาง !”
ไป๋อวี้ลอบยิ้มแล้วมองไป๋ฮวาที่ถูกพาตัวไป
เมื่อได้รับชีวิตใหม่...ข้าจะไม่เป็นางร้ายที่พ่ายแพ้อีกเด็ดขาด !
ไป๋อวี้คนใหม่รู้ดีว่าการกระทำครั้งนี้จะกระทบกับเนื้อเื่ในซีรีส์ไปไม่มากก็น้อย แต่ผู้ใดจะสนใจเล่า ? มันเป็เพียงซีรีส์ที่ทำมาจากนวนิยาย มิใช่ประวัติศาสตร์
“ทูลไทเฮา คุณหนูไป๋ขอเข้าเฝ้าเพคะ” นางกำนัลในตำหนักของเหวยไทเฮากราบทูลเสียงดังเมื่อเห็นว่าไป๋อวี้เดินตรงมาที่ตำหนักตามคำสั่งของเหวยไทเฮาทันทีที่ได้รับยาถอนพิษและทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ให้นางเข้ามา” ประตูเปิดออกหลังสิ้นเสียงของสตรีผู้ทรงอำนาจของฝ่ายใน ไป๋อวี้รู้สึกเกร็งเล็กน้อยที่จะได้พบเหวยไทเฮาตัวต่อตัว
ร่างระหงค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปด้านในตำหนัก จังหวะไม่ช้าไม่เร็ว ใบหน้าไม่เชิดสูงแต่ไม่ก้มต่ำ แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างามสมชาติตระกูล มือทั้งสองวางทับกันบริเวณหน้าท้อง นิ้วทั้งสิบถูกพันด้วยผ้าสีขาวเนื้อนุ่ม จากซีรีส์ที่เคยเล่นทำให้ไป๋อวี้พอรู้มารยาทการวางตัวของยุคสมัยนี้อยู่บ้าง แม้จะไม่ถูกต้องทั้งหมดแต่ตอนนี้ขอเพียงไม่ผิดสังเกตก็พอแล้ว
“อวี้เอ๋อร์ถวายพระพรไทเฮา ขอทรงพระเจริญพันปี พันปี พัน ๆ ปีเพคะ” นางยอบตัวถวายพระพรตามธรรมเนียม
“ไม่ต้องมากพิธี” เหวยไทเฮาโบกมือพลางยิ้มให้นางแสดงออกถึงความเมตตาที่มีต่อไป๋อวี้เป็อย่างยิ่ง
ไทเฮามาจากตระกูลเหวยแต่กลับทรงเอ็นดูสตรีจากตระกูลไป๋เช่นนี้ย่อมหมายถึงเื่เดียว..นั่นคือเหวยไทเฮา้าให้ไป๋อวี้แต่งเข้าราชวงศ์โอวหยาง
“มา ๆ ให้อ้ายเจีย*ดูาแของเ้า” เหวยไทเฮาตบมือลงบนบัลลังก์หงส์ที่ตนนั่งอยู่
“ขอบพระทัยเพคะ” ไป๋อวี้แย้มยิ้มอ่อนหวานก่อนก้มศีรษะเล็กน้อยให้กับหลินมามา นางกำนัลาุโผู้ติดตามของเหวยไทเฮาเป็เชิงให้ความเคารพ แล้วค่อย ๆ เยื้องกายนั่งลงข้างผู้าุโอย่างเป็ธรรมชาติ
“ทูลไทเฮา าแนี้หมอหลวงได้ให้การรักษาอย่างดี คาดว่าไม่เกินสองอาทิตย์แผลจะหายดีเพคะ”
“ดี ดีมาก” มือนุ่มที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลากุมมือนางไว้แล้วตบเบา ๆ “..อ้ายเจียจะให้หมอหลวงหมั่นไปดูาแของเ้า เอาให้แน่ใจว่าไม่มีรอยแผลเป็”
“เป็พระมหากรุณาธิคุณเพคะ” นางน้อมศีรษะลงอีกครั้งพลางแย้มยิ้มอย่างดีใจ หมอหลวงมู่ที่รักษาให้นั้นถือว่าเป็หมอที่เก่งกาจผู้หนึ่งของสำนักแพทย์ประกอบกับโลกใบนี้มี ‘มนตรา’ ไป๋อวี้จึงไม่กังวลกับเื่แผลเป็อันเป็ตำหนิที่ร้ายแรงของสตรียุคนี้
“ทูลไทเฮา ฉินหวางขอเข้าเฝ้าเพคะ” ขณะที่ไป๋อวี้กำลังจะเอ่ยปากทูลขอในสิ่งที่นางตั้งใจไว้ั้แ่แรกกับเ้าของตำหนัก ก็มีนางกำนัลเอ่ยขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน
“เร็วเข้า ให้ิเอ๋อร์เข้ามา” เหวยไทเฮาพูดพลางยิ้มกว้างทั้งยังหันมาทางไป๋อวี้อีกด้วย ฝ่ามือตบหลังมือของนางไม่หยุดด้วยความสำราญใจ
ทรงระวังแผลหม่อมฉันด้วยนะเพคะ !
“ิเอ๋อร์ถวายพระพรเสด็จย่า” ร่างสูงในอาภรณ์พิธีการของราชสำนักปักลายกิเลนสีนิลเดินเข้ามาตรงหน้านาง
บรุษชุดดำผู้นี้คือคนที่ทำให้นางหัวใจเต้นรัวครั้งที่อยู่ในงานเลี้ยง
--- จบตอน ---
E-Book >> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
*เจี่ยเจีย คือ พี่สาว ( ใช้แทนตัวเองว่าพี่สาว หรือ เอาไว้เรียกพี่สาวก็ได้ )
*หวางเย่ คือ สรรพนามเวลาผู้อื่นเรียกองค์ชาย
*หวางเฟย คือ พระชายาของฉินหวาง (ภรรยาหลวง) เช่น ภรรยาเอกของฉินหวาง เรียกว่า ฉินหวางเฟย
*อ้ายเจีย คือ คำแทนตัวของไทเฮา แปลว่า ผู้น่าสงสาร (เพราะเป็ม่ายร้างพระสวามี)
*เปิ่นหวาง คือ คำแทนตัวองค์ชาย (หวาง) แปลว่า ข้าผู้เป็องค์ชาย
4K
![กลิ่นกฤษณาสื่อรักข้ามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1621233708_6625780.webp)
