ก่อนเลิกเรียน10นาทีมาวินขออาจารย์ลงมาเข้าห้องน้ำเเต่ดันเดินมาที่ลานจอดรถเเละเดินมาที่รถของปรมะสีหน้าเ้าเล่ห์มองซ้ายมองขวาเเล้วปล่อยลมรถ....สองล้อคงไม่พองั้นสี่ล้อเลยละกันขอโทษนะเพื่อนเเต่เราหวังดี....มาวินคิดเเล้วจัดการปล่อยลมออกทั้งสี่ล้อเสร็จภาระกิจเเล้วเขาก็เดินออกจากตรงนั้นทันที กลับมาที่ห้องเรียนวางหน้าเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เห้ยไปห้องน้ำทำไมเหงื่อเเตกเต็มเลยวะ"ปรมะสังเกตุเอ่ยถาม
"อากาศข้างนอกมันร้อนมึงจะถามทำไมนักหนา" มาวินเเถ
"หรา"
"เออถามอยู่ได้"มาวินเอ่ยมองนาฬิกาเเล้วเก็บของ
"ทำไมมึงดูรีบๆเเปลกวะไอ้วิน"ยังไม่ทันที่มาวินจะตอบเสียงออดก็ดังขึ้นช่วยชีวิตเขา
"มีธุระวะไปนะ"มาวินเอ่ยเเล้วรีบออกไป
"อะไรวะทำไมรีบขนาดนั้น"ชายหนุ่มส่ายหัวงงๆเเล้วเก็บของเดินออกไปมาวินเเอบสังเกตุผลงานตัวเองเขาเเอบขับรถตัวเองไปจอดที่คณะแพทย์ศาสตร์แล้วเดินวกมาเเอบสังเกตุการณ์ที่ลานจอดรถนิเทศฯเห็นอรรถพรเเละพุฒิชัยเดินลงจากตึกมาที่ลานจอดรถ
"เรากลับก่อนนะกัน"
"ขับรถดีๆนะพุฒิ"
"กันก็เหมือนกันนะ"
"โอเคเจอกันพรุ่งนี้"ทั้งคู่เเยกกันขึ้นรถมาวินยิ้มดีดนิ้ว....ลงล๊อคทีนี้ก็เหลือเเต่มึงเเล้วนะไอ้ปิงฺ....มาวินคิด ปรมะเดินเตร่มาที่รถตัวเองก็ต้องใ
"ไม่นะล้อรถกูเหี้ยเอ้ยทำงัยดีวะกลับอย่างงัยวะสัส"ปรมะหัวเสียอรรถพรขับรถผ่านมามองไปที่ลานจอดรถ
"อ้าวนั่นรถพี่ปิงหนิทำไมยังไม่กลับอีกนะ"คนตัวเล็กรีบชะลอถาม
"พี่ปิงยังไม่กลับเหรอครับ"
"ยางรั่ว4ล้อเลยหงุดหงิดจะตายอยู่เเล้วนี่"
"กลับกับผมก็ได้ครับ"
"ดีนะเเกผ่านมาพอดีไม่งั้นได้นั่งมอไซค์กลับชัวร์" ปรมะคลายสีหน้าลงมองหน้าคนตัวเล็ก
"เลิกหงุดหงิดเเล้วเหรอครับพี่ปิง"
"หายเเล้ว"ปรมะเอ่ยยิ้มๆ
"หายไวจัง"อรรถพรเอ่ยตาขับเเต่ปากยังคงสนทนา
"แค่เจอนายก็หายหงุดหงิกเเล้ว"อรรถพรเบรครถหันมามองเขา
"นายผมฟังเเล้วไม่ชินเลยพี่ปิงใช้คำเดิมก็ได้นะครับ"
""กูมึงหนะเหรอ"
"ครับฟังดูธรรมชาติกว่าเเต่ไม่ต้องเรียกไอ้นะครับ"
"ก็ได้งั้นเอาใหม่นะ เเค่เจอมึงกูก็หายหงุดหงิดเเล้ว"
"ฮะ...."อรรถพรนิ่งอึ้งมองเขา
"อะไร"
"พี่ปิงพูดอะไรแปลกๆอีกเเล้วนะครับ"
"แปลกอย่างงัย"ปรมะย้อนถาม
"ช่างเถอะครับตอนนี้ผมรีบขับรถดีกว่า"
"รำคาญกูว่างั้น"เขาเอ่ยเริ่มนอย
"เปล่าครับผมเเค่หิวข้าว"
"เอ้าเหรองั้นมื้อนี้กูเลี้ยงขับให้ไวเลยหิวมากเหมือนกัน"ปรมะเอ่ยออกมายิ้มที่มุมปากอรรถพรเหลือบมองรอยยิ้มนั้นเเล้วยิ้มออกมาเช่นกัน
มาวินกลับถึงบ้านไม่วายจะโทรเช็กปรมะ
ในรถอรรถพรจู่ๆมือถือปรมะก็ดังขึ้น
"ไอ้วิน เออว่างัยมึง
"ถึงบ้านยังมึง"มาวินพูดออกมา
"ยังวันนี้เเมร่งโคตรซวยเลย"
"ทำไมวะ"มาวินเเกล้งถาม
"ก็ยางรถเเบน4ล้อเลยไม่รู้ว่าไปเหยียบอะไรหรือไอ้ชั่วตัวไหนปล่อยลมรถกู"
"เเล้วมึงกลับงัยวะ"
"โชคดีกันมันผ่านมาพอดีเลยติดรถมันกลับหอ"อรรถพรนั่งฟังยิ้มๆ
"เอ้าลำบากน้องมันอีก"
"น้องมันอยู่หอเดียวกับกู"
"หะบังเอิญหอเดียวกันด้วยเนื้อคู่กันชัดๆ"มาวินเเซว
"พูดมากกูวางนะ"
"เเหมรีบวางเลยนะ"
"อย่ามาทำเสียงกวนตีนกูวางเเล้ว"เขารำคาญรีบตัดสายมาวินขำยิ้มปากกว้าง....โชคดีนะมึงกูเปิดโอกาศให้มึงเเล้วคว้าเอาไว้นะเพื่อนขอให้มึงรู้ตัวว่าตอนนี้มึงรู้สึกอะไรกับน้องมันอยู่...มาวินคิดยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
1K
