ตอนที่ 15
ตระกูลหลี่
“หรือว่าเ้า....”เ้าสำนักาาิญญามองฝ่ามือของตนที่โดนหยุดเอาไว้อย่างง่ายดายด้วยท่าทีไม่อยากจะเชื่อหรือว่าแท้จริงแล้วชาวนาคนนี้จะเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญา
“เ้าเป็ผู้ใช้พลังธาตุหินสินะ”หลี่ซุนมองฝ่ามือที่แทรกพลังธาตุหินเข้าไปในแขนก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายมีพร์เช่นไรและมันก็น่าพึงพอใจไม่น้อยเพราะหากเ้าสำนักาาิญญาเป็ผู้ใช้พลังธาตุน้ำละก็สิ่งที่เขาคิดจะทำก็ไร้ผล
เปรี้ยง!!!
ระหว่างอยู่ในท่ารับฝ่ามือของเ้าสำนักาาิญญาหลี่ซุนก็รวบรวมพลังิญญาเอาไว้ที่ฝ่ามือของตนรอเอาไว้แล้ว พริบตาระหว่างที่เ้าสำนักาาิญญากำลังใอยู่นั้นฝ่ามือของหลี่ซุนก็ทะลวงเข้าไปที่อกของเ้าสำนักาาิญญาไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ด้วยกำลังของหลี่ซุนไม่ได้ผลักร่างของเ้าสำนักาาิญญาออกไปไกลนักทว่าที่อกของเ้าสำนักาาิญญากลับเหลือรอยประทับรูปฝ่ามือเอาไว้บนเสื้อโดยรอยประทับนั้นก็คือน้ำแข็งที่เกาะอยู่บนเสื้อนั่นเอง
“อัก....”เ้าสำนักาาิญญาล้มลงกับพื้นกระอักเืออกมาแต่ความเ็ปกลับไม่มากเท่าไหร่ทว่าสิ่งที่ทำให้ใบหน้าของเ้าสำนักาาิญญาซีดเผือดก็คือความหนาวเหน็บที่แล่นเข้ามาในร่างกายราวกับรอยฝ่ามือของหลี่ซุนเป็รูโหว่ให้ไอเย็นไหลเข้ามาไม่หยุด
“วิชานี่มันอะไรกัน เ้า......”เ้าสำนักาาิญญาหนาวสั่นไปทั้งตัวจนพยุงร่างของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่โชคดีจริงๆที่เ้าสำนักาาิญญาเป็ผู้ใช้พลังธาตุหินทำให้ไม่มีภูมิคุ้มกันธาตุน้ำเสียเท่าไหร่ทำให้วิชาของหลี่ซุนสามารถฝังพลังธาตุน้ำที่ทำให้ร่างกายเย็นเฉียบจนกลายเป็น้ำแข็งเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
“ท่านเ้าสำนัก....”เหล่าลูกน้องของเ้าสำนักาาิญญาเห็นภาพเบื้องหน้าก็ใจหายวาบเพียงฝ่ามือเดียวเท่านั้นยอดฝีมืออย่างท่านเ้าสำนักก็ล้มลงไปนอนกับพื้นแล้วนั่นแสดงให้เห็นว่าเ้าบ้านตระกูลหลี่ผู้นี้แข็งแกร่งเกินกว่าพวกตนจะรับมือได้อย่างแน่นอน
“............”หลี่ซุนมองเหล่าลูกน้องของเ้าสำนักาาิญญาที่ยังเหลืออยู่3 คนด้วยท่าทีนิ่งเงียบ พวกเขาพยายามจะเข้ามาช่วยเ้าสำนักาาิญญาแต่น่าเสียดายในเขตเมืองภูผาทองแดงแห่งนี้ไม่มีหมอคนใดรักษาเ้าสำนักาาิญญาได้อีกแล้ว มันจะต้องทนหนาวเหน็บไปตลอด7 วัน ต่อให้พามันไปนั่งในเตาหลอมมันก็ยังต้องหนาวตายอยู่ดีทว่าการลงมือครั้งนี้เป็เพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นหลี่ซุนใช้ชีวิตเยี่ยงชาวนามาเนิ่นนานนับสิบปีไม่คิดว่าจะต้องลงมือสังหารคนอีกตอนนี้จะฆ่าพวกลูกน้องของเ้าสำนักาาิญญาอีกกลับลงมือไม่ลง
“พวกเ้าเก็บกวาดที่นี่ให้เรียบร้อยแล้วอย่ากลับมาอีก”หลี่ซุนถอนหายใจกับความใจอ่อนของตัวเองก่อนจะสั่งให้ลูกน้องที่เหลืออยู่3 คนจัดการพื้นที่ให้เรียบร้อย โชคดีที่บุตรสาวและภรรยาของเขายังไม่ตื่นไม่อย่างนั้นพวกนางคงใเป็แน่
“ขะ ขอรับ......”อยู่ๆก็โดนใช้งานแต่ในใจของเหล่าลูกน้องของเ้าสำนักาาิญญากลับตื้นตันไม่น้อยเห็นภาพท่านเ้าสำนักโดนล้มในฝ่ามือเดียวลูกน้องอย่างพวกตนจะเอาอะไรมาปกป้องตนเองได้ในเมื่อท่านจอมยุทธปล่อยตัวพวกมันก็นับเป็บุญของพวกมันแล้ว
“ลูกชิง เ้าใหรือเปล่า”หลี่ซุนปล่อยพวกลูกน้องของเ้าสำนักาาิญญาไปก็หันกลับมาหาบุตรชายและเด็กสาวที่ตนรับเลี้ยงดูเอาไว้ปกติหลี่ซุนไม่เปิดเผยฝีมือเพราะอยากอาศัยในหมู่บ้านเงียบๆวันนี้ต้องแสดงฝีมือออกมาเพราะ้าปกป้องครอบครัวแต่ฝ่ายที่ควรจะใต้องเป็ตัวเขาเองเสียมากกว่า นอกจากเด็กที่เก็บมาเลี้ยงจะมีพลังิญญาสูงกว่าเด็กทั่วไปแถมยังมีเพลิงนพเก้าอยู่กับตัวแล้วบุตรชายของเขาเองยังสามารถเรียกอสูรม้าออกมาต่อสู้แทนตนได้อีก
ในตอนแรกหลี่ซุนก็แอบเห็นแล้วว่าลู่ชิงสามารถอัญเชิญม้าออกมาได้ตอนนั้นเขาก็คิดว่าเป็เพราะสายเืของภรรยาอย่างเอ้อหลางทำให้ลู่ชิงมีพลังิญญาสูงมาั้แ่กำเนิดทำให้ลู่ชิงสามารถใช้พร์ของตนได้ั้แ่ยังเยาว์วัยเพียงแต่ไม่คิดว่าม้าที่ลู่ชิงอัญเชิญออกมานั้นจะเป็อสูรที่แข็งแกร่งขนาดสามารถจัดการเหล่าผู้ฝึกฝนพลังิญญาระดับ6 ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้
“ไม่หรอกขอรับ ข้ากับน้องหลินคิดเอาไว้อยู่แล้วขอรับว่าท่านพ่อต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่”ลู่ชิงตอบด้วยใบหน้าใสซื่ออย่างมากความจริงหลี่ซุนก็ไม่ได้กักเก็บพลังของตนเอาไว้อย่างมิดชิดเสียเท่าไหร่ บางครั้งในเวลาที่คิดว่าไม่มีใครเห็นหลี่ซุนก็ใช้พลังออกมานิดหน่อยอย่างตอนที่ต้องตัดต้นไม้ในป่าคนเดียวตอนที่มีสัตว์ป่าหลุดเข้ามาหลังบ้าน หรือตอนที่เผลอี้เีทำงานแล้วใช้พลังิญญาทำให้งานเสร็จไวขึ้นบางทีคนในหมู่บ้านบางคนก็คงจะแอบสังเกตเห็นแล้วก็เป็ได้
“งั้นหรือ....”หลี่ซุนยิ้มเจื่อนๆออกมาอย่างช่วยไม่ได้ที่แท้พวกลูกๆก็รู้อยู่แล้วนี่เอง
“เ้าอยากให้พ่อสอนเ้าหรือเปล่า”หลี่ซุนเขินอยู่พักหนึ่งก่อนจะถามคำถามกบบุตรชายขึ้นมาปกติแล้วเด็กผู้ชายมักจะชอบการฝึกฝนพลังิญญา เด็กๆในหมู่บ้านต่างก็เล่นสมมุติว่าตนเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญากันทั้งนั้นแน่นอนว่าระดับพลังของลู่ชิงย่อมสามารถฝึกฝนพลังิญญารวมถึงทักษะิญญาได้อย่างแน่นอนในเมื่อความลับแตกเสียหลี่ซุนเลยลองถามบุตรชายดูว่าอยากจะฝึกวิชาของตระกูลหรือไม่
“ไม่ขอรับ ข้าเพียงอยากจะใช้พร์ของตัวเองเรียกสหายออกมาเท่านั้นไม่้าต่อสู้หรอกขอรับ”ลู่ชิงส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิดแต่เดิมเขาลงมาเกิดก็ไม่ใช่ความ้าของตนอยู่แล้ว สิ่งเดียวที่ลู่ชิง้าั้แ่ก่อนจะลงมาเกิดนั้นก็คือการใช้วิชาอัญเชิญนั่นเองสักวันเขาอาจจะเรียกตงเป่าตอนโตออกมาก็เป็ได้
“ดีแล้ว ในโลกนี้วุ่นวายเกินไปเ้ารักสงบเช่นนี้พ่อก็วางใจ”หลี่ซุนยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเพราะตัวหลี่ซุนเองก็เคยผ่าน่เวลาชิงดีชิงเด่นจากคนในครอบครัวรวมทั้งคนในยุทธจักรมาก่อนวันหนึ่งได้พบหญิงงามและได้ตกหลุมรักถึงได้ทราบว่าแท้จริงแล้วชีวิตควรจะเป็เช่นไร
“อากาศเริ่มหนาวแล้วพวกเราเข้าบ้านกันเถอะ”หลี่ซุนเดินเข้าไปจับแผ่นหลังของบุตรชายก่อนจะพาเด็กทั้ง 2คนเดินกลับเข้าบ้านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ไม่ทราบว่าเ้าสำนักาาิญญามาในครั้งนี้้าอะไรแต่เ้านั่นก็เหลือเวลาให้คิดอีก 7 วันเท่านั้นล่ะ
.
.
.
ปึง!!
“หมายความว่ายังไงรักษาไม่ได้”เสียงทุบโต๊ะพร้อมเสียงโวยวายของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากภายในห้องยาของสำนักาาิญญาอยู่ๆบุตรชายของตนก็ออกเดินทางไปหมู่บ้านใกล้ๆบอกว่าจะไปตรวจสอบอะไรเสียหน่อยไม่นึกว่าหลังจากนั้นบุตรชายของตนจะกลับมาในสภาพปางตายแถมหมอที่เรียกมาก็ยังรักษาอาการนี้ไม่ได้อีกต่างหาก
“ท่านอดีตเ้าสำนักเื่นี้เกิดกว่ามือข้าน้อยจริงๆขอรับ วิชาที่ท่านเ้าสำนักโดนโจมตีแปลกพิสดารเป็อย่างมากข้ากลัวว่าผู้ลงมือจะเป็ยอดฝีมือขอรับ”แพทย์ที่กำลังทำการรักษาเ้าสำนักาาิญญาประสานมือคารวะชายชราด้วยท่าทีหวาดกลัวแม้จะมอบตำแหน่งเ้าสำนักให้บุตรชายไปแล้วแต่อดีตเ้าสำนักก็ยังเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาที่แข็งแกร่งไม่แพ้บุตรชายอยู่ดีหากทำอะไรไม่สบอารมณ์ท่านอาจจะตายได้โดยไม่รู้ตัว
“เ้าเป็หมอที่เก่งที่สุดในเมืองไม่ใช่หรือไงหากเ้ารักษาไม่ได้แล้วใครมันจะรักษาได้”อดีตเ้าสำนักโวยวายเสียงดังก่อนจะเตะเก้าอี้ที่วางอยู่ใกล้ๆจนพังไม่มีชิ้นดีบุตรชายของตนยังไม่ตายจะบอกว่าไม่มีทางรักษาแล้วต้องปล่อยให้เขาตายหรืออย่างไร
“ข้ารักษาไม่ได้หรอกขอรับแต่ข้าพอจะทราบว่าใครสามารถรักษาได้”ท่านหมอที่กำลังสั่นเป็เ้าเข้าตอบพลางมองไปที่รอยฝ่ามือบนอกของเ้าสำนักาาิญญาแม้จะไม่เคยเห็นด้วยตาตนเองแต่ก็เคยได้ยินเสียงร่ำลือมาบ้าง
“ใคร”อดีตเ้าสำนักถามด้วยท่าทีมีความหวังไม่น้อยไม่ว่าผู้ที่รักษาได้จะเป็ใครมันก็จะไปหาแล้วจ่ายไม่อั้นเพื่อให้คนคนนั้นรักษาบุตรชายให้
“ตระกูลหลี่แห่งเมืองเมฆาหยกขอรับ”ทันทีที่ท่านหมอให้คำตอบใบหน้าของอดีตเ้าสำนักก็ชะงักค้างไปทันที หากผู้รักษาได้เป็แพทย์มีชื่อยังพอจะไปขอร้องได้แต่ตระกูลหลี่แห่งเมืองเมฆาหยกนั้น.....
“ทำไมต้องเป็ตระกูลหลี่ด้วย”อดีตเ้าสำนักถามออกไปด้วยท่าทีไม่เข้าใจตระกูลหลี่เป็ตระกูลของผู้ฝึกฝนพลังิญญาในตระกูลมีแต่ยอดฝีมือที่แม้แต่สำนักใหญ่ยังต้องเกรงอกเกรงใจ แม้สำนักาาิญญาของตนจะนับว่าไม่เลวแต่เอาไปเทียบกับตระกูลหลี่ก็คงเหมือนสำนักเล็กๆเท่านั้นการไปขอร้องตระกูลหลี่ก็เหมือนขอทานไปเคาะประตูบ้านผู้ดีนั่นล่ะ
“ฝ่ามือที่ท่านเ้าสำนักโดนคาดว่าจะเป็ฝ่ามือฝังิญญาของตระกูลหลี่ ฝ่ามือชุดนี้ส่งพลังธาตุของตนฝังเข้าไปในร่างของผู้อื่นหากเป็ธาตุไฟก็จะทุรนทุรายจนตาย หากเป็ธาตุน้ำก็จะแข็งตาย วิชานี้แม้จะเคยได้ยินเท่านั้นแต่ข้าก็มั่นใจว่าวิชาที่ท่านเ้าสำนักโดนต้องเป็วิชาของคนตระกูลหลี่แน่ๆขอรับ”ท่านหมอตอบออกมาด้วยท่าทีมั่นใจเพราะวิชานี้แปลกเกินไปนั่นล่ะเลยเป็จุดสังเกตได้ง่าย
“ตระกูลหลี่งั้นหรือ......”ตอนนี้อดีตเ้าสำนักเสียงแ่ลงไปมากไม่ใช่แค่ต้องไปขอร้องตระกูลหลี่เท่านั้น แต่การเดินทางยังใช้เวลานานเช่นนั้นนอกจากจะต้องเร่งเดินทางแล้วยังต้องพาบุตรชายที่กำลังาเ็เดินทางไปด้วย
“เตรียมม้า ข้าจะรีบออกเดินทาง”เพราะเวลาเหลือน้อยเต็มทีอดีตเ้าสำนักเลยรีบเร่งสั่งลูกน้องให้ไปเตรียมม้าสำหรับเดินทางไกลมาทันทีเื่จะติดต่อตระกูลหลี่อย่างไรนั้นเอาไว้ค่อยคิด ตอนนี้ต้องเอาบุตรชายให้รอดก่อน
.
.
.
“หลี่ซุน เมื่อวานมีคนเห็นโจรเข้ามาในหมู่บ้านบ้านพวกเ้าเป็อะไรหรือเปล่า”อีกด้านหนึ่งทางฝั่งของบ้านตระกูลหลี่ ท่านลุงจงไห่ที่อยู่ในบ้านไม่ห่างจากครอบครัวตระกูลหลี่นักเดินเข้ามาในบ้านของหลี่ซุนอย่างคุ้นเคยก่อนจะเล่าเื่เมื่อคืนให้หลี่ซุนได้ฟัง
ดูเหมือนเมื่อวานจะเกิดเสียงดังขึ้นภายในหมู่บ้านแต่ทุกคนที่ออกมาจากบ้านต่างบอกว่าเห็นเพียงเงารางๆของคนในชุดดำเท่านั้น พอตื่นเช้ามาก็ไม่มีบ้านไหนได้รับความเสียหายหรือข้าวของหายไปแต่เพราะมีคนเห็นคนในชุดดำหลายคนเลยเข้าใจว่ามีโจรแอบเข้ามาในหมู่บ้านไม่ผิดแน่
“ไม่มีอะไรนะขอรับ บ้านของข้าสงบดี”หลี่ซุนตอบพลางมองไปทางบุตรชายและเสี่ยวหงที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านพร้อมๆกับบุตรสาวอย่างหลินเยว่เ้าพวกผู้บุกรุกนั่นเก็บกวาดกันเรียบร้อยตามคำสั่งดี ในบ้านตระกูลหลี่เลยสะอาดเอี่ยมกว่าเดิมเสียอีก
“ระวังหน่อยล่ะ บ้านเ้ายิ่งมีเด็กเยอะอยู่หากมีเื่อะไรก็ะโเรียกข้าได้เลยข้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหลานหลินเยว่แน่ๆ”ลุงจงไห่ตอบพลางยืดอกอย่างมั่นใจถึงอย่างไรลุงจงไห่ก็เป็ผู้แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านนี่นา
“ขอรับพี่ไห่ข้าจะเรียกท่านแน่นอน”หลี่ซุนยิ้มรับด้วยท่าทีซึ้งใจ ในโลกข้างนอกนั้นมีแต่เื่การแก่งแย่งชิงดีที่นี่กลับมีมิตรผู้ยอมออกหน้าให้หากมีภัยการอยู่ที่นี่เป็เื่ที่หลี่ซุนคิดว่าทำถูกต้องแล้วจริงๆ