[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม

บทที่ 45 เด็กข้างบ้านร้องไห้ (รีไรต์)

        “ป้าหม่า ถ้าป้ายังใส่ร้ายฉันอีกคำเดียว ฉันจะบอกคนทั้งหมู่บ้านให้รู้ว่าลูกชายสามคนของป้ามีพ่อสามคน!” 

        พอเมิ่งว่านถังพูดจบ เสียงจากฝั่งตรงข้ามก็เงียบไป

        ครู่หนึ่งผ่านไป ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นว่า “พูดจาเหลวไหล!”

        “แค่พาเด็ก ๆ ไปตรวจดีเอ็นเอที่โรงพยาบาลในเมืองก็รู้แล้วว่าเป็นลูกใคร ถ้าป้ายังด่าฉันอีกคำ ฉันจะติดประกาศประจานไปเลยว่าป้าเป็นผู้หญิงแพศยา! ป้าไม่มีหลักฐานยังกล้ามาใส่ร้ายฉัน แต่ฉันมีหลักฐานที่จะเล่นงานป้าได้ทุกเมื่อ”

        เมิ่งว่านถังรู้สึกดีใจที่ตัวเองเคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาก่อน

        ถึงแม้ว่าในนิยาย พอเขียนถึงพระเอกนางเอกทีไร ก็มักจะเป็นฉากวาบหวิว แต่พอพูดถึงตัวประกอบเมื่อไหร่ พล็อตเรื่องก็มักจะสนุก โดยเฉพาะเรื่องของป้าหม่านี่ ถือว่าเป็นสีสันของเรื่องเลยก็ว่าได้

        เสียงจากบ้านข้าง ๆ เงียบหายไปทันควัน

        เธอก้มลงมองเด็กสองคนที่กำลังมองมาด้วยสายตาชื่นชม

        เมิ่งว่านถังรู้สึกเขินอายเล็กน้อย จึงแกล้งทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า “รู้ไหมว่าทำไมป้าหม่าถึงไม่กล้าด่าแม่แล้ว? เพราะว่าคนทำดีไม่ต้องกลัวผีสาง! แม่ไม่ได้ทำอะไรผิดแม่ก็เลยมั่นใจ ส่วนที่ป้าเขาไม่เถียงเพราะว่าป้าเขาทำเรื่องพวกนั้น”

        เมิ่งว่านถังถือโอกาสอธิบายให้พวกเด็ก ๆ เข้าใจอย่างชัดเจน

        ไม่อย่างนั้นการถูกคนด่าว่าเป็นลูกโสเภณีทุกวัน เด็ก ๆ จะต้องมีปมด้อยอย่างแน่นอน

        “ต่อไปถ้ามีคนมาด่าพวกลูกก็ต้องอธิบายให้พวกเขาเข้าใจ ถ้าเขายังไม่หยุด ก็ต่อยกลับไปเลย ต่อยไปที่ท้อง อย่าต่อยหัวเด็ดขาด ถ้าต่อยที่หัวจนโง่ เดี๋ยวแม่ต้องจ่ายค่าเสียหายอีก”

        ลู่ชิงเหยี่ยที่อยู่ในห้องได้ยินคำพูดของเมิ่งว่านถังก็ถึงกับสะดุ้งโหยง

        เขาอยากจะเรียกลูก ๆ เข้ามาในห้อง แต่พอนึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่ตัวเองเคยผ่านมาแบบนี้เหมือนกัน เขาก็เงียบไป

        …

        พระอาทิตย์ตกดินแล้ว

        ชาวบ้านต่างพากันถือจอบกลับบ้าน

        เมิ่งว่านถังตั้งใจจะรีบกลับบ้านไปเจียวน้ำมันหมู จึงเดินอย่างรวดเร็ว

        “หิวกันหรือยัง? ถ้ายังไม่หิวก็กินข้าวเย็นช้าหน่อยก็ได้ เดี๋ยวขอเจียวน้ำมันหมูก่อน” เมิ่งว่านถังเข้าบ้านพลางล้างมือไปด้วยถามลู่ชิงเหยี่ยไปด้วย

        ลู่ชิงเหยี่ยกินไปไม่น้อย ทั้งยังไม่ได้ไปไหน จึงไม่ค่อยหิวเท่าไหร่นัก

        “กินข้าวเย็นช้าหน่อยก็ได้”

        “ตกลง งั้นฉันขอไปเจียวน้ำมันหมูก่อน”

        เมิ่งว่านถังล้างหม้อให้สะอาด ตั้งไฟ พอน้ำมันร้อน ก็ใส่มันหมูที่หั่นไว้แล้วลงไปในหม้อ

        เด็ก ๆ ได้กลิ่นหอมฟุ้งก็พากันกลับมา

        โกวต้านก่อไฟ โกวเซิงและเสี่ยวพ่างนั่งบนม้านั่งเล็ก ๆ ข้าง ๆ มือถือม้าตัวเล็ก ๆ ที่หม่าเหลียนสานให้เสี่ยวพ่าง เสี่ยวพ่างถือม้าตัวน้อย ดวงตาจ้องมองไปที่หม้อตลอดอย่างไม่วางตา

        มือของโกวเซิงก็ไม่หยุดนิ่ง แต่ดวงตาจับจ้องไปยังจุดเดียวกันกับเสี่ยวพ่าง

        “เดี๋ยวแม่จะให้พวกลูกกินกากหมู” เมิ่งว่านถังนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านไม่มีผักกาดขาว จึงบอกกับโกวเซิงว่า “โกวเซิง ไปเก็บผักกาดขาวจากแปลงผักของป้าข้างบ้านมาหน่อย วันนี้พวกเรากินกากหมูผัดผักกาดขาว”

        “ครับ!”

        โกวเซิงถือตะกร้าเดินออกไป

        เด็กข้างบ้านเริ่มส่งเสียงโวยวายอีกครั้ง

        มุมปากของเมิ่งว่านถังยกยิ้มอย่างเย็นชา รอให้นานกว่านี้หน่อย เด็กข้างบ้านได้ร้องไห้หนักกว่านี้แน่!

        เธอยังตั้งใจจะทอดแผ่นแป้งและใส่น้ำตาลทรายลงไปด้วย กลิ่นหอมหวานจะได้ลอยฟุ้งออกไปไกล ๆ 

        พอดีน้ำมันในกระทะยังร้อนอยู่ จะได้ไม่เสียเปล่า

        เมิ่งว่านถังใช้น้ำร้อนลวกแป้ง รอให้แป้งนวดเข้ากันดี ก็รีดเป็นแผ่นใหญ่ๆ แล้วตักน้ำมันหมูใส่ลงไป เกลี่ยให้ทั่ว สุดท้ายก็ม้วนเป็นก้อนกลมๆ แล้วใส่ไว้ในชามเพื่อพักแป้งชั่วคราว

        เมื่อเจียวน้ำมันหมูเสร็จแล้ว เมิ่งว่านถังก็เทน้ำมันใส่ชามเคลือบที่มีฝาปิด

        ชามใบนี้ก็พึ่งซื้อมาตอนไปตลาดนั่นแหละ

        เมิ่งว่านถังถือชามน้ำมันหมูเข้าไปในบ้าน ส่วนน้ำมันที่เหลืออยู่ในหม้อ เธอก็เทใส่ถ้วยใบเล็ก ๆ ไว้ใช้ทอดแผ่นแป้งและผัดผักวันนี้

        “ผมกลับมาแล้ว!”

        โกวเซิงถือตะกร้าเดินเข้ามา

        เมิ่งว่านถังมองออกไปข้างนอก

        โอ้โห!

        เจ้าเด็กคนนี้ร้ายจริง ๆ เขาคงไม่ได้ถอนผักในแปลงของชาวบ้านมาทั้งหมดหรอกนะ?

        “เข้าไปหยิบกะละมังมาแล้วล้างผักให้สะอาด” เมิ่งว่านถังมือไม่ว่าง จึงให้โกวเซิงและโกวต้านเด็ดผักและล้างผักแทน

        เด็กทั้งสองคนเก่งพอตัว ไม่ต้องให้เมิ่งว่านถังสอนเลยด้วยซ้ำ

        เมิ่งว่านถังเริ่มทอดแผ่นแป้ง พอแผ่นแป้งทอดลงกระทะไม่นานกลิ่นหอมก็ลอยฟุ้งออกมา

        ไม่นาน เด็กข้างบ้านก็ส่งเสียงโวยวายออกมาหนักกว่าเดิม

        มีเสียงด่าทอดังมาจากลานบ้าน เมิ่งว่านถังจึงจงใจพูดให้เสียงดัง “มากินแผ่นแป้งทอดกัน หอมมากเลยนะ!”

        “กิน ๆ ๆ แกเกิดมาจากหมูหรือไง? ทำไมไม่กินให้ตายไปซะ!”

        ยายหม่าด่ารุนแรงขึ้น แต่ก็ได้แค่พูดจาเหน็บแนม ไม่กล้าพูดว่าเมิ่งว่านถังทำตัวแบบไหนอีก

        เมิ่งว่านถัง รู้สึกดีใจในใจ จึงเรียกโกวเซิง “ลู่ซุ่ยเหอ มานี่สิ!”

        “มีอะไรครับ?” โกวเซิงทำหน้าไม่เต็มใจ

        “อ้าปากสิ”

        โกวเซิงอ้าปากโดยไม่รู้ตัว เมิ่งว่านถังจึงเอาเศษกากหมูชิ้นโตๆ ใส่เข้าไปในปากของเขา เจ้าตัวน้อยเคี้ยวสองสามทีแล้วก็เบิกตากว้าง

        “อร่อยไหม?”

        เมิ่งว่านถังตั้งใจคีบเศษกากหมูชิ้นใหญ่ ๆ สองชิ้นใส่เข้าไปในปากของโกวต้านและเสี่ยวพ่างอีกด้วย

        เจ้าตัวน้อยทั้งสามพยักหน้าพร้อมกัน

        “แม่จะผัดผักอีกอย่างแล้วเราก็กินข้าวกัน พวกเธอไปจัดโต๊ะเอาชามตะเกียบมานะ” เมิ่งว่านถังสั่งให้เด็ก ๆ ทำงาน

        เธอหั่นผักกาดขาวเป็นท่อน ๆ แล้วเทลงในกระทะผัดด้วยไฟแรง

        กินแป้งมันจะแห้งเกินไป พอตักผักออกมาเมิ่งว่านถังก็ทำซุปไข่ต่อ

        ปรุงรสด้วยไข่หนึ่งฟอง ใส่ผักลงไปสองสามต้น ก่อไฟอีกสองทีก็น้ำเดือด

        เมิ่งว่านถังถือชามซุปเข้าไปในห้อง ตักใส่ชามให้เด็ก ๆ คนละครึ่งชาม

        “อย่ามัวแต่ยืนเฉย ๆ กินข้าวได้แล้ว”

        เมิ่งว่านถังมองลูก ๆ กินข้าว เธอหยิบหมอนที่ยัดด้วยบัควีท ช่วยพยุงลู่ชิงเหยี่ยให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วเอาหมอนรองหลังให้เขา

        “ยังปวดเอวอยู่ไหม?” เมิ่งว่านถังถามเขา

        ถึงแม้ว่าสีหน้าของลู่ชิงเหยี่ยจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขาก็ปวดเอวจนหน้าซีดเผือด

        เมิ่งว่านถังมองปราดเดียวก็ไม่จำเป็นต้องถามต่อแล้ว

        “ฉันเอาสมุนไพรไปแช่น้ำมันงาแล้ว เดี๋ยวจะต้มยาให้ ใช้เวลาประมาณห้าวัน พอต้มเสร็จแล้วก็ต้องทิ้งไว้อีกสองสามวันเพื่อลดความร้อนของยา พอทำยาเสร็จ เอวของนายก็น่าจะหายดีแล้ว” เมิ่งว่านถังขมวดคิ้ว “ถ้ามีเข็มเงินก็ดีสิ ฉันจะฝังเข็มให้คุณสักสองสามวัน จะได้หายเร็วขึ้นอีก”

        ลู่ชิงเหยี่ยเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        ถ้าเฟิงตงหยางหาเข็มเงินมาไม่ได้ การพูดเรื่องพวกนี้ก็จะเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ

        “กินข้าวก่อนเถอะ”

        เมิ่งว่านถังตั้งใจว่าจะฝากคนถามดูว่าบ้านไหนมีเข็มเงินเหลือที่จะแบ่งให้เธอได้บ้าง

        ถ้าไม่มีเข็มเงิน การตรวจรักษาก็ไม่สะดวก

        ถ้ามีเข็มเงิน เธอก็แค่ฝังเข็มลงไป ไม่เห็นต้องนอนพักอยู่บนเตียงหลายวันแบบนี้เลย

        ก่อนหน้านี้ลู่ชิงเหยี่ยไม่เคยกินอาหารฝีมือเมิ่งว่านถังมาก่อน แต่ช่วงนี้ได้กินอาหารที่เธอทำทุกวัน ถึงได้ตระหนักว่าฝีมือทำอาหารของเธอดีทีเดียว

        เมิ่งว่านถังหิวมาก

        อาจจะเป็นเพราะไปทำงานที่ไร่มาทั้งวัน เธอกินแผ่นแป้งไปครึ่งแผ่น ดื่มน้ำซุปหนึ่งชาม พออิ่มก็เริ่มง่วงนอน

        เมิ่งว่านถังพยายามฝืนตัวเองเพื่อป้อนข้าวให้เสี่ยวพ่าง เสี่ยวพ่างตัวเล็กแต่กินเก่ง กินแผ่นแป้งไปหนึ่งในสี่ ดื่มน้ำซุปครึ่งชาม แถมยังกินผักไปไม่น้อย

        เจ้าตัวน้อยเรอออกมา เบาๆ แล้วก็ยิ้มให้เมิ่งว่านถังอย่างเขินอาย

        “อิ่มแล้วรึยัง?” 

        เด็กคนนี้พอพูดว่าให้อ้วนขึ้น ก็อ้วนขึ้นจริง ๆ

        เพียงแค่ไม่กี่วัน เสี่ยวพ่างก็อ้วนขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

        เสี่ยวพ่างยังคงไม่ยอมพูด เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วก็ไปนั่งเล่นตรงขอบเตียงคนเดียวโดยไม่ต้องให้เมิ่งว่านถังคอยดูแล

        กินข้าวเสร็จ เด็ก ๆ ทั้งสองคนก็ลงไปช่วยเก็บชามและยกโต๊ะ

        โกวต้านอาสาเป็นคนล้างชามจานให้สะอาด

        โกวเซิงเดินเข้าไปใกล้เมิ่งว่านถัง แล้วถามเสียงเบา “บ้านเราจะยังใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปอีกเหรอ?”

        “ทำไมถึงถามแบบนั้น?”

        เมิ่งว่านถังมองยาที่ซื้อมา เมื่อเห็นว่าแช่น้ำได้ที่แล้ว วันนี้สามารถเคี่ยวทำเป็นน้ำยาได้แล้ว หม้อใบใหญ่ที่เธอใช้หุงข้าวคงใช้ไม่ได้ ในบ้านมีหม้อเหล็กใบเล็ก เหมาะที่จะนำมาใช้

        เมิ่งว่านถังเดินออกไปข้างนอก โกวเซิงเดินตามมา “บ้านเรากินเนื้อทุกวัน แถมยังกินแป้งขาวอีก ชีวิตดีกว่าคนในเมืองเสียอีก แต่ถ้ากินแบบนี้อีกไม่กี่วันเงินก็หมด แล้วต่อไปเราจะกินอะไรกันล่ะ?”

        “แม่จะปล่อยให้ลูกท้องหิวได้ยังไง?” เมิ่งว่านถังคิดหาวิธีหาเงินเพิ่มกลับมาแล้ว

        “พูดเหมือนกับว่าแม่เคยให้ผมกินข้าวมาก่อนอย่างนั้นแหละ”

        โกวเซิงช่างกล้าพูดจริง ๆ

        ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม ป่านนี้คงจะโดนตบไปแล้ว

        เมิ่งว่านถังก้มลงมองเด็กน้อย พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ช่วงนี้แม่เคยปล่อยให้ลูกหิวหรือไง?”

        “ก็ไม่นะ”

        “งั้นก็ไม่เป็นไรแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไป แม่จะไม่ยอมให้พวกลูกทั้งสามคนต้องท้องหิวอีก”

        เมิ่งว่านถังพูดพลางจุดไฟ ล้างหม้อให้สะอาดแล้ววางบนเตา รอจนหม้อร้อนจึงเทการบูรลงไปผัด ต้องผัดน้ำที่อยู่ข้างในออกมาให้หมด

        เมื่อการคั่วการบูรเสร็จสิ้น เธอเทสมุนไพรลงในหม้อเพื่อสกัดยา

        กลิ่นยาแรงมาก

        แม้แต่บ้านข้าง ๆ ก็ได้กลิ่น

        “โอ้โห กลิ่นยาแรงจัง!” จู่ ๆ ก็มีคนโผล่ขึ้นมาบนกำแพง “นี่เธอกำลังต้มยาให้ลู่เอ้อร์กินหรือเปล่า เขาใกล้จะไม่ไหวแล้วเหรอ?”