ตอนที่ 2 ลูกค้าประจำ
เช้าวันเสาร์ที่สดใส วันนี้อากาศดีมากฉันที่ปั่นจักรยานออกมาจากบ้านแต่เช้า อย่างร่าเริง
เอี๊ยดดดด!!!!เสียงเบรกรถยนต์ดัง จนฉันที่ปั่นจักรยานอยู่ใทำให้เสียหลักล้มลง
“คุณครับเป็อะไรมั้ยครับเจ็บตรงไหนเดี๋ยวผมโทรเรียกรถฉุกเฉินให้ครับรอซักครู่” ชายใส่สูทแต่งตัวดีั้แ่หัวจรดเท้าพูดจาสุภาพ เขาสวมแว่นตาสีดำ แค่มองผ่านๆก็รู้ว่าหล่อมากแน่ๆแต่ฉันคิดว่าเหมือนฉันเคยเห็นเขาเมื่อไม่นานมานี้ที่ไหน
“เอ่อไม่เป็ไรค่ะ ฉันไม่ได้ล้มแรงอะไรไม่ต้องเรียกรถฉุกเฉินหรอกค่ะ”
“แต่เมื่อกี๊เหมือนผมเฉี่ยวคุณ”
“เปล่าค่ะ ยังไม่ถึงฉันค่ะพอดีฉันเสียหลักล้มเองเพราะใค่ะ” ชายตรงหน้ามองฉันอย่างอึ้งๆ
“คุณนี่แปลกคนจังนะครับถ้าเป็คนอื่นคงโวยวายเรียกร้องค่าเสียหายแล้ว”เค้ายิ้มน้อยให้พร้อมกับพยุงฉันขึ้นมาแล้วยกจักรยานฉันขึ้นมา
“อุ๊ย”แขนซ้ายฉันรู้สึกแสบขึ้นมาเพราะมือเขาไปโดน
“คุณมีแผลไปทำแผลก่อนเถอะครับเดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาล”
“แผลแค่ถลอกเองที่ร้านฉันมีกล่องปฐมพยาบาลอยู่ค่ะ”
“ร้านคุณอยู่ตรงไหนครับเดี๋ยวผมไปส่ง”
“อยู่ข้างหน้านี่เองค่ะร้านกาแฟตรงหัวมุมค่ะ”
“อ้อ ร้าน Mon Coeur ผมมาที่นี่หลายครั้งแล้วไม่รู้ว่าคุณจำผมได้มั้ย”
“เอ่อฉันก็ว่าคุ้นๆหน้าคุณที่ไหน”
“ผมชอบนั่งที่มุมร้านที่มีฉากกั้นส่วนตัวน่ะครับ”เราคุยกันไปเดินไปจนมาถึงหน้าร้าน
“อ้อค่ะ ถึงร้านแล้วขอบคุณนะคะ”ฉันเอ่ยขอบคุณที่เขามีน้ำใจเดินมาส่ง เขาถอดแว่นออกและเปิดประตูร้านให้หล่อสมคำปิ๊งปิ๊งพูดจริงๆ จมูกโด่ง ปากอมชมพู ผิวขาว หลุดมาจากนิยายชัดคนแบบนี้มีตัวตนอยู่จริงๆได้ยังไงกัน
“เดี๋ยวให้ผมทำแผลให้นะครับถือเป็การขอโทษที่ทำให้ใ” ฉันละแพ้สายตาแบบนี้สายตาที่อ้อนวอนแบบนี้จะปฏิเสธยังไง
“ได้ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”ฉันบอกเขาว่ากล่องปฐมพยาบาลอยู่ในตู้ยาหลังร้านเขาจึงรีบไปเอาและมานั่งทำแผลให้ฉัน มือเบากว่าฉันเยอะเขาค่อยๆบรรจงทำแผลให้จนเสร็จพร้อมแปะพลาสเตอร์ยาให้
“เสร็จแล้วครับผมทำแรงไปมั้ยครับ”
“ไม่เลยค่ะขอบคุณนะคะ” ฉันยิ้มให้อย่างเป็กันเอง
“ผมชื่อ อคิณแล้วคุณล่ะครับ” เขายื่นมือมาเพื่อเช็คแฮนด์
“ณฉัตร ค่ะ”ฉันยื่นมือไปจับตอบ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“เช่นกันค่ะ”
“เดี๋ยวบ่ายๆผมแวะมานะครับคงต้องไปเข้าบริษัทแล้ว” เขามองดูนาฬิกาแล้วเอ่ยขึ้น
“ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะคะ”ฉันรู้สึกผิดที่อาจจทำให้เขาไปทำงานสาย
“ไม่เลยครับผมต่างหากที่มัวแต่มองทางอื่นจนทำให้คุณาเ็งั้นไว้เจอกันนะครับ”
“ค่ะ”
หลังจากคุณอคิณไปได้ไม่นานโคฟ ก็เดินเข้ามาในร้าน
“เอ้าพี่ฉัตรมาแล้วหรอครับพอดีผมออกไปซื้อข้าวมา ผมซื้อมาเผื่อพี่ด้วยพี่กินข้าวยังครับ แล้วแขนไปโดนอะไรมา”
“ตามสบายพี่กินมาแล้วพอดีมีอุบัติเหตนิดหน่อยเลยได้แผลถลอกมาเข้าไปกินข้าวเลยนะเดี๋ยวพี่เตรียมเปิดร้านรอ”
“อ้อครับงั้นเดี๋ยวผมรีบมาช่วย”
“จ้า”่เช้าเตรียมของเสร็จก็มีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาทักทายเรื่อยๆ พอตกบ่ายฉันบิดี้เีไปมาเฮ้อ เหนื่อยจัง ฉันมองดูนาฬิกาตอนนี้ บ่ายสองโมง ปิดร้านไวซักวันดีกว่านะวันนี้
“โคฟวันนี้ปิดร้านไวหน่อยนะซัก4 โมงเย็น พี่เพลียๆยังไงไม่รู้”
“ได้ครับ”
กรุ๊งกริ๊งฉันมองไปที่หน้าร้าน คุณอคิณ แวะมาจริงๆด้วยแหะ
“สวัสดีครับคุณ ณฉัตรขออเมริกาโน่ร้อนครับ”
“สวัสดีค่ะคุณ อคิณเรียกฉัตรเฉยๆก็ได้นะคะ นั่งรอซักครู่นะคะ”เขาพยักหน้านิดหน่อยก่อนเดินไปนั่งที่มุมเดิมเมื่อชงกาแฟเสร็จแล้วฉันก็เดินมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ
“แผลยังแสบอยู่มั้ยครับ”เขาพูดพร้อมกับมองที่แขนของฉัน
“อ้อ ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะตามสบายนะคะมีอะไรเรียกฉันได้เลย” ฉันยิ้มให้ก่อนเดินออกมาเพื่อให้เขาได้ใช้เวลาส่วนตัว
“ใครหรอครับ เขามาจีบพี่หรอ”โคฟเ้าบ้านี่พูดไปเรื่อยๆ ฉันใช้ถาดตีไปที่แขนหนึ่งที
“จะบ้าหรอ ไม่ใช่”
“เอ้า ก็เห็นดูสนิทสนมกันแล้วผมเห็นเขามาบ่อยๆด้วยนะ”
“จริงหรอพี่ไม่ค่อยได้สังเกต”ฉันรู้สึกเหมือนพึ่งเห็นเขามาร้านแค่ครั้งเดียวเอง
“พี่ก็ยุ่งๆอยู่ที่บาร์กับในครัวอาจจะไม่ค่อยเห็นหรอก”
“คงงั้น อีกซักพักเคลียร์ของเลยนะ”
“ครับ”คุณอคิณนั่งอยู่พักใหญ่ก็ลุกมาจ่ายค่ากาแฟ
“กาแฟกลมกล่อมมากเลยครับอยากยกร้านนี้ไปไว้ในบริษัทเลย”
“ขอบคุณมากค่ะ”
“พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”
“อ้อ พรุ่งนี้ร้านหยุดนะคะ”ฉันเห็นเขาทำสีหน้าหงอยๆแวบนึง คิดไปเองมั้ยนะ
“หรอครับ งั้นเจอกันวันจันทร์นะครับ”
“ค่ะ^^”พอลูกค้าหมดร้านแล้วเราก็ทำการเก็บของเคลียร์ของกัน วันนี้จะได้พักยาวๆหน่อย
“ยิ้มจนปากจะฉีกเลยนะพี่เมื่อตอนนั้นน่ะ”
“อะไร”
“ตอนส่งลูกค้าหนุ่มคนนั้นไงครับพี่นี่ยิ้มจนปากจะฉีก ชอบเค้าหรอ”
“จะบ้าหรอ พูดมั่วๆ”
“ทีคุณธนดลไม่เห็นพี่ยิ้มแบบนั้น”
“ก็กล้าเทียบเนาะอีตาหน้าโรคจิตนั่นกับคุณอคิณมันก็ต่างกันมั้ย คนนี้เขาก็สุภาพพูดจาน่าเชื่อถือถูกมั้ย”
“เอ้าๆพี่ว่าไงก็ว่างั้นแหละคร้าบ”เหมือนไอ้เ้านี่มันทำหน้าไม่เชื่อนะเมื่อกี๊ ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลยนะเนี่ยพูดไป๊
8K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
