# **บทสนทนา – ตอนที่ 27: ผู้เฒ่าแห่งหุบเขาลับ**
*(ณ หุบเขาลึกลับที่ซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน ไป่เหยียนเดินฝ่าหมอกหนาทึบเข้ามา ตามคำบอกใบ้ที่ได้รับเกี่ยวกับ “ผู้เฒ่าแห่งหุบเขาลับ” ผู้ที่อาจมีคำตอบเกี่ยวกับพรรคเทพคราม เมื่อเขามาถึงกระท่อมไม้หลังเก่า เสียงกระพือปีกของนกก้องไปทั่ว…)*
**ไป่เหยียน:** *(มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง)* มีใครอยู่ที่นี่หรือไม่?
*(เงียบ...มีเพียงเสียงลมพัดและใบไม้เสียดสีกัน ก่อนที่เสียงแหบต่ำจะดังขึ้นจากด้านในกระท่อม)*
**???** *(เสียงสงบนิ่ง)* เด็กหนุ่มจากแดนไกล...เ้ามีจุดประสงค์อันใดถึงมาที่นี่?
*(ประตูไม้เปิดออก เผยให้เห็นชายชราในชุดคลุมสีเทาหม่น ดวงตาเต็มไปด้วยประสบการณ์และความลึกลับ เขาคือ **ผู้เฒ่าหวังฉางหลง** ผู้รู้แห่งหุบเขาลับ!)*
**ไป่เหยียน:** *(โค้งคำนับ)* ศิษย์ขอคารวะท่านผู้เฒ่า ข้าเดินทางมาที่นี่เพื่อตามหาเบาะแสเกี่ยวกับพรรคเทพคราม...และบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอดีตของข้า
**หวังฉางหลง:** *(จ้องมองไป่เหยียน)* พรรคเทพคราม… เ้ารู้หรือไม่ว่าเ้ากำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย?
**ไป่เหยียน:** ข้าย่อมรู้ดี แต่ข้าไม่อาจถอยหลังได้
*(ผู้เฒ่าหวังฉางหลงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบม้วนตำราที่เก่าแก่ขึ้นมา พลางมองไป่เหยียนอย่างลึกซึ้ง)*
**หวังฉางหลง:** *(เสียงเคร่งขรึม)* ในอดีต พรรคเทพครามไม่ใช่เพียงแค่กลุ่มอำนาจมืดธรรมดา พวกมันเกี่ยวพันกับศาสตร์ต้องห้าม...และยังมีความเชื่อมโยงกับ “ดาบเงาเหยี่ยว” ของเ้า
**ไป่เหยียน:** *(เบิกตากว้าง)* ดาบเงาเหยี่ยว? ท่านหมายความว่าอย่างไร?
**หวังฉางหลง:** *(พยักหน้า)* เ้าอาจคิดว่าดาบของเ้าเป็เพียงอาวุธธรรมดา แต่แท้จริงแล้ว มันเป็กุญแจสำคัญที่พรรคเทพครามหมายตา พวกมันพยายามรวบรวมพลังโบราณเพื่อปลุกชีพบางสิ่ง...บางสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุกขึ้นมาอีก
*(ไป่เหยียนกำด้ามดาบของตนแน่น ในใจเริ่มปะติดปะต่อเื่ราวที่ยังคงเป็ปริศนา...)*
**ไป่เหยียน:** *(น้ำเสียงแน่วแน่)* แล้วข้าต้องทำอย่างไร?
**หวังฉางหลง:** *(มองไป่เหยียนนิ่งๆ ก่อนจะกล่าวช้าๆ)* เ้าต้องเดินทางไปยัง “วิหารพยากรณ์” ที่ซ่อนอยู่ในป่ามรกต...ที่นั่น เ้าจะพบคำตอบว่าดาบนี้เกี่ยวข้องกับชะตาของเ้าอย่างไร
**ไป่เหยียน:** *(พึมพำ)* วิหารพยากรณ์...
**หวังฉางหลง:** *(ถอนหายใจ)* แต่จงจำไว้ ไป่เหยียน เมื่อเ้าก้าวสู่เส้นทางนี้...ไม่มีหนทางหวนกลับ หากเ้าเลือกจะรู้ความจริง เ้าต้องพร้อมเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าอะไรก็ตามที่รออยู่เบื้องหน้า
*(ไป่เหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เขารู้ดีว่าหนทางข้างหน้าจะยิ่งอันตรายขึ้น แต่เขาไม่มีทางเลือกนอกจากเดินหน้าต่อไป...และค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่!)*
617
