ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

         บริเวณภายในโรงเรียนเบียวศาสตร์ ณ ตอนนี้ นักเรียนชายวัยมัธยมเกือบทุกคนได้มารวมตัวกันอยู่ข้างในหอประชุมของโรงเรียนหลายร้อยชีวิตอีกทั้งยังจ้องจะตีกันเองอยู่ตลอดเวลา

        “มองหน้าทำเxี้ยไรวะ!!” 

        “จะเอาหรือไงไอ่xัส!!!” 

        “คิดว่ามึงเจ๋งมากนักเหรอวะ!!!” 

        4 อัจฉริยะและ 1 สภานักเรียนพยายามจะห้ามคนของตัวเองไม่ให้ทะเลาะกัน แต่ด้วยความคึกคะนองทำให้คนพวกนั้นไม่ค่อยจะฟังอะไรที่ทั้งพวกเขาพูดเลย 

        “OH MY GOD!!! ทำไมมันช่างวุ่นวายอะไรอย่างงี้!!!” 

        “พวกแกอย่าทะเลาะกันเองสิฟะ!!! เดี๋ยวกล้ามก็หายหรอก!! ไม่กลัวกล้ามหายกันหรือยังไง!!!” 

        “ทุกคนคะ! ฟังหน่อยค่ะ!!!!” 

        เพียงดาวถือไมค์พูดตะเบ็งเสียงดังแข่งกับความวุ่นวายตรงหน้าเท่าที่ทำได้แต่ก็ยังไม่มีใครฟังเธออยู่ดี จนกระทั่ง 

        ปั้ง!!! 

        จู่ ๆ ก็ได้มีใครบางคนถีบประตูเข้ามา บรรยากาศภายในหอประชุมเงียบลงไปในทันที ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังที่เดียวกัน ก็ได้ปรากฏให้เห็นเป็นเด็กหนุ่มร่างใหญ่ที่เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดินและคราบเลือดพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มอีกคนที่นอนหมดสติพาดอยู่บนบ่าของเขา ซึ่งพวกเขาต่างก็รู้จักคน ๆ นี้กันดี ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มร่างใหญ่ที่กำลังเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยแววตาเคียดแค้นปนความประหม่า เพราะพวกเขารู้ดีว่าถ้าไปทำอะไรบุ่มบ่ามกับคน ๆ นั้นเข้าล่ะก็ ชีวิตนี้คงไม่ได้แก่ตายแน่ ๆ 

        เค ไบร์ท หิน และจอร์จนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเพราะดูจากสภาพของสิงห์กับตูนในตอนนี้ก็พอจะเดาได้ว่าทั้ง 2 คนพึ่งไปซัดกันมาหมาด ๆ 

        “ไอ่เxี้ยสิงห์!! เพราะมึงคนเดียวเลยไอ่xัส!!!” ฉับพลัน หนึ่งในนักเรียนชายเหล่านั้นก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมาทำให้ความรู้สึกประหม่าของคนรอบข้างถูกทำลายตามไปด้วย 

        “เออใช่แล้วxัส!! มึงไปอยู่ในมาไอ่เx็ดแม่!!” 

        “กุจะฆ่ามึง!!!”

        “มึงเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง ไอ่คxาย!!!”

        จากที่พึ่งจะทะเลาะกันเองมาหมาด ๆ ก็ได้เปลี่ยนเป้าหมายไปที่สิงห์พร้อมกันทันที และภายในหอประชุมแห่งนั้นก็เต็มไปด้วยถ้อยคำด่าทอคำหยาบคายมากมายสารพัด ซึ่งพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ด่าเท่านั้นเพราะรู้ตัวดีว่าไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่านี้เปรียบเสมือนกับหมาเห่าใบตองแห้ง 

        ถ้อยคำด่าทอพวกนั้นทำให้เพียงดาวที่อยู่บนเวทีก็เริ่มรู้สึกไม่ดีตามไปด้วย  

        “ฉันรู้ว่านายไม่ใช่คนร้ายนะสิงห์....” 

        สิงห์ไม่ตอบอะไรกลับมาก่อนที่ไม่นานจากนั้น เขาก็ได้ทำสิ่งนี้

        “ซู้ดดด…… เงียบ!!!!!!!!!!!!!” 

        เสียงอันทรงพลังที่สิงห์ได้ปล่อยออกมาได้ดังก้องกังวาลออกไปถึงอาคารเรียนรอบ ๆ ทำให้พวกนักเรียนชายที่กำลังเลือดร้อนเงียบปากลงไปทันที และภายในหอประชุมก็เต็มไปด้วยความเงียบสงบอีกครั้งก่อนที่เพียงดาวจะเริ่มอธิบายทุกอย่าง 

        “ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือค่ะ...” และเธอหันหน้าไปกดเปิดโปรเจคเตอร์ “นี่นะคะ เมื่อวันที่ 14 ซึ่งเป็นวันถัดมาหลังจากที่เคโดนรอบทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาล ทุกคนเห็นเด็กหนุ่มตัวใหญ่หัวฟูคนนี้ไหมคะ เขาเป็นนักเรียนชั้น ม.4 ที่พึ่งย้ายเข้ามาใหม่” 

        เธอชี้ไปที่เด็กหนุ่มร่างใหญ่หัวฟูที่ดูเหมือนกับลูกครึ่งแอฟริกา 

        “ตอนแรกฉันก็ไม่ได้เอะใจอะไร แต่ถ้าลองดูดี ๆ ที่บริเวณคอและใบหน้าของเขาจะมีรอยฟกช้ำอยู่ค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะเหยียดผิวนะคะ แต่ว่าเพราะความที่เขาเป็นคนผิวสีเลยทำให้สังเกตุเห็นรอยฟกช้ำพวกนั้นค่อนข้างยาก และหลายวันผ่านไปก็เป็นมาถึงวันที่ไบรท์และเพื่อน ๆ ของเขาโดนลอบทำร้าย ถามว่าทำไมต้องรอหลายวัน นั่นก็เพราะว่าเขาต้องการพักฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บเพื่อที่จะได้มีแรงไปลอบทำร้ายคนอื่นต่อ และเขาก็ทำแบบนี้กับทุก ๆ คน จะสังเกตุเห็นได้ว่าในคลิปนี้ที่เขากำลังเดินอยู่ในอาคารเรียน จู่ ๆ เขาก็เกิดอาการเซจนต้องไปเกาะกำแพงคาดว่าเป็นผลกระทบมาจากการต่อสู้กับนักเรียนของเรา...” 

        “แล้วที่ไอ่พวกชมรมมวยไทยมันมารอบทำร้าย Boss ของพวกเราล่ะวะ!!!” 

        “มึงพูดอะไรของมึง! ชมรมพวกมึงนั่นแหละที่มารอบทำร้ายพวกกูก่อน!!!” 

        และดูเหมือนว่าเหตุการณ์จะเริ่มที่จะวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง 

        “ทุกคนโปรดใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ ฉันและสภานักเรียนคนอื่น ๆ ไปสืบมาแล้วว่า พวกที่เป็นคนลอบทำร้ายพวกคุณนั้น ไม่ใช่นักเรียนของโรงเรียนนี้ค่ะ!” 

        “ถ้าไม่ใช่แล้วมันจะเอาเครื่องแบบมาใส่ได้ไง!!!” 

        “นั่นก็อาจจะเป็นเพราะว่าเป็นการวางแผนมาอย่างดีของใครบางคนที่ต้องการจะทำให้พวกเราแตกแยกกันเอง เช่นเดียวกับที่ในกรณีที่ชื่อของสิงห์ไปอยู่บนเสื้อของเด็กผิวสีคนนั้น ซึ่งทำไปเพราะอะไรฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ!” 

        ดูเหมือนว่าเหล่านักเรียนชายผู้เลือดร้อนทั้งหลายจะเริ่มคิดได้และเริ่มใจเย็นลง  

        “แล้วไอ่สิงห์ตัวปลอมมันไปอยู่ไหนแล้วล่ะ!!” 

        “เรื่องนั้นฉันไม่ทราบค่ะ เพราะฉะนั้นหยุดทะเลาะกันเถอะนะคะ เดี๋ยวต่อจากนี้ทางสภานักเรียนจะจัดการต่อให้เองค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่สละเวลามาให้พวกเรา ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันขึ้นชั้นเรียนได้แล้วค่ะ” 

        และพวกเขาก็ยอมสลายตัวทยอยกันขึ้นชั้นเรียนแต่โดยดี และหลังจากที่นักเรียนเหล่านั้นออกไปจนหมด เค ไบรท์ หิน และจอร์จ ก็เดินตรงเข้ามาที่สิงห์กับเพียงดาว 

        “ไอ่สิงห์!!! ตูคิดไว้แล้วเชียวว่าต้องไม่ใช่เอ็ง!!!” 

        “ให้ตายสิ ไอ่เด็ก ม.4 คนนั้นตัวใหญ่เหมือนนายเลยนะเนี่ย~” 

        “Mr.สิงห์!! ฉันโล่งใจจริง ๆ ที่ไม่ใช่นายน่ะ...” 

        “ฉันก็คิดไว้อยู่แล้วเชียวว่าต้องไม่ใช่นายแน่ ๆ- ว่าแต่ วางตูนลงก่อนเถอะนะ...” 

        “โอ้ นั่นน่ะสิ ลืมเพื่อนเลิฟไปซะสนิทเลย...” 

        และในเวลาต่อมา ตูนก็เริ่มได้สติเขาลุกขึ้นมานั่งและมองไปข้างหน้าด้วยอาการเบลอ ๆ เมื่อรวบรวมสติกลับมาครบ เขาก็ต้องตกใจจนลุกพรวดขึ้นมาทันที่เมื่อบุคคลตรงหน้าก็คือคนที่เขาพึ่งจะมีเรื่องด้วยกันมาเมื่อกี้นี้ 

        “สะ-สิงห์!! แก!!” 

        “ตื่นแล้วเหรอเพื่อนเลิฟ...” 

        ตูนได้กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ได้เจอกับเพื่อน ๆ ของเขากำลังนั่งอยู่อย่างนิ่งเฉย ทำให้ตัวของเขารู้สึกงงและสับสนมากว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ตนได้สลบลงไป 

        “นั่งลงก่อนสิ เดี๋ยวฉันเล่าทุกอย่างให้ฟัง…” 

        และเพียงดาวก็เริ่มเล่าทุกอย่างให้ตูนฟัง 

        “งั้นถ้านายไม่ใช่คนร้ายแล้วทำไมต้องทำให้ฉันเข้าใจผิดจนต้องมีเรื่องกันด้วยล่ะ!!” 

        “อืมม.... เรื่องนั้นน่ะ.... ฉันก็แค่อยากจะลองสู้กับเพื่อนเลิฟดูเฉย ๆ น่ะ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” 

        อะ-อะไรของมันฟะไอ่หมอนี่? คิดอยากจะทำอะไรก็ทำ คนแบบนี้ก็มีในโลก 

        “เอาล่ะ เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ที่ฉันหายไปไม่ใช่ว่าแอบไปเที่ยวที่ไหนมา แต่ฉันได้ไปไล่แกะรอยหาต้นตอขอเรื่องนี้ โดยเริ่มจากการถามพวกที่มาป้วนเปี้ยนที่โรงเรียนนี้ทีละคนสองคนและก็เริ่มเก็บข้อมูลไปเรื่อย ๆ จนในที่สุด ฉันก็ได้ไปเจอกับต้นตอของเหตุการณ์ทั้งหมด โดยฉันได้ข้อมูลมาว่าคนที่ตั้งค่าหัวพวกนายและจ่ายเงินให้กับคนที่เล่นงานนักเรียนโรงเรียนเบียวศาสตร์ได้ เป็นนักเรียนจาก โรงเรียนนานาชาติคริสตัล ที่อยู่ห่างจากโรงเรียนของเราไปค่อนข้างไกล ส่วนเรื่องที่ว่ามันรู้เรื่องภายในของเราได้ยังไงอันนั้นฉันก็ไม่รู้....” 

        และในขณะนั้นเอง ตูนก็นึกได้ว่าเขาเคยถ่ายเครื่องแบบของนักเรียนสถาบันหนึ่งเอาไว้ได้ เขาจึงควักโทรศัพท์ออกมาและเปิดให้เพื่อน ๆ ดู 

        “พวกนานาชาติคริสตัล! ใช่เครื่องแบบสีขาวแบบนี้หรือเปล่า!?” 

        “อืมม... ใช่แล้วล่ะ! นายเคยเจอพวกมันเหรอ?” 

        “ใช่... พวกนั้นเก่งกันมากเลยล่ะ แค่รับมือ 5 คนก็ค่อนข้างตึงมือแล้ว เธอพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับโรงเรียนนี้บ้างไหมดาว” 

        เพียงดาวเงียบลงไปหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนที่ไม่นานจากนั้นเธอก็ทำท่าทางเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ 

        “อ้อ! นึกออกแล้วล่ะ! ก็ว่าอยู่ทำไมชื่อมันคุ้น ๆ โรงเรียนนี้น่ะเรียกได้ว่าเป็นคู่ปรับของโรงเรียนเราเลยล่ะ ทั้งทางด้านวิชาการและด้านต่าง ๆ เป็นคู่แข่งกันมาหลายยุคหลายสมัย ถ้าโรงเรียนเรามี 5 อัจฉริยะ โรงเรียนนั้นก็มี 5 หัวกะทิ หรือจะพูดอีกอย่างก็คือโรงเรียนเรากับโรงเรียนนั้นมีอะไรหลาย ๆ อย่างคล้ายกันจนได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนฝาแฝดกันเลยล่ะ….” 

        ไม่น่าเชื่อว่าจะมีโรงเรียนที่ได้ชื่อว่าเป็นฝาแฝดของโรงเรียนนี้อยู่ด้วย… จากนั้นทั้ง 7 คนก็เริ่มปรึกษาหารือกันว่าจะเอายังไงกับโรงเรียนนานาชาติคริสตัลดี จนพวกเขาได้ข้อสรุปว่า รอปัญหาทุกอย่างในโรงเรียนคลี่คลาย 100% แล้วค่อยกลับมาว่ากันอีกที แต่ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป สิงห์ก็ได้เรียกตูนออกมาคุยเป็นการส่วนตัว 

        “มีอะไรเหรอสิงห์...?” 

        “ตอนที่ฉันสู้กับนาย มีช่วงหนึ่งที่นายเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ฉันถามตรง ๆ นายมีโรคประจำตัวหรืออาการป่วยอะไรหรือเปล่า...?” 

        เมื่อตูนได้ยินคำถามก็เริ่มอ้ำอึ่งทำท่าทางเหมือนจะพูดดีหรือไม่พูดดี 

        “อะ-อืม... ก็มี...” 

        สิงห์ที่เห็นว่าตูนลำบากใจที่จะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ตัดสินใจเลือกที่จะไม่ถามต่อ 

        “ช่างมันเถอะ ฉันไม่อยากรู้แล้วก็ได้ อันที่จริงแล้วฉันมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกนาย จริง ๆ แล้วตอนที่ฉันไปที่โรงเรียนนั้น ฉันก็ได้ไปเจอกับคน ๆ หนึ่งมา” 

        ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ก่อนที่สิงห์จะกลับมาที่โรงเรียนและมาซัดกับตูน ณ ตอนนี้เขาก็กำลังยืนอยู่หน้าโรงเรียนนานาชาติคริสตัลโดยที่มีนักเรียนของฝั่งนั้นเดินผ่านไปผ่ามา 

        “นี่เหรอนานาชาติคริสตัล เคยได้ยินแต่ชื่อไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนเลยแฮะ มีความคล้ายกับโรงเรียนของเรา แต่ก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่าง แต่ว่านั่นไม่ใช่ประเด็นที่เราถ่อมาถึงที่นี่....” 

        ที่นี่มีีนักเรียนเดินพลุ่งพล่านไปมากันตามปกติ สิงห์ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนจึงตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปในโรงเรียนและหากลุ่มที่คาดว่าน่าจะเป็นนักเลงมาสักกลุ่มและเริ่มเค้นถามสิ่งที่เขาต้องการจะรู้ แต่ทว่าทันทีที่สิงห์ก้าวเท้าเข้าไป เขาก็ต้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าที่มีบรรยากาศผิดแปลกไปจากคนอื่นกำลังเดินออกมาเหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมาที่นี่ 

        “นี่มัน… สิงห์ คนรักอิสระ อัจฉริยะทางด้านการเงินของโรงเรียนเบียวศาสตร์ไม่ใช่หรือไงล่ะเนี่ย....” 

        “อืม.... ได้กลิ่นนักเลงว่ะ... ทำไมฉันมีความรู้สึกว่าแกจะเป็นตัวการของเรื่องทั้งหมดเลยวะฮะ... ไอ่เกาหลี” 

        “ฮ่า ๆ ๆ พูดอย่างงั้นผมก็เสียใจแย่เลยนะครับ... ผมไม่ใช่เกาหลี แต่เป็นลูกครึ่งเกาหลีต่างหาก.... ว่าแต่คุณน่ะ มัวแต่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่กลับไปดูที่โรงเรียนของตัวเองจะดีเหรอ... ระวังจะมาเสียใจทีหลังนะ....” 

        สิงห์และลูกครึ่งเกาหลีคนนั้นมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครก่อนที่ตัวของเขาจะเป็นฝ่ายตัดสินใจเดินกลับไปที่รถของตัวเอง แต่ก่อนที่เขาจะออกไป อีกฝ่ายก็ได้พูดทิ้งท้ายขึ้นมา 

        “จริงสิ! ตูนสบายดีไหมอยู่ที่นั่นน่ะ ฝากความคิดถึงไปให้ทีนะ...” 

        สิงห์ไม่ตอบอะไรกลับมาและขับรถออกไปทันที 

        กลับมาที่ปัจจุบัน ตูนที่ได้ยินว่ามีคนรู้จักเขาอยู่โรงเรียนนั้น ก็พยายามจะนึกว่าเป็นใครแต่ก็นึกไม่ออกสักที เพราะเท่าที่จำได้ล่าสุด เพื่อนคนแรกของเขาก็คือต้นกล้าที่ย้ายออกไปตอน ม.4 

        “ที่ฉันอยากจะบอกก็มีเท่านี้แหละ ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะรู้จักกับนายด้วยนะ ระวังตัวด้วยล่ะ” 

        และทั้ง 2 คนก็แยกย้ายกันออกไป 

        . 

        . 

        . 

        . 

        . 

        . 

        . 

        - ณ โรงเรียนนานาชาติคริสตัล - 

        “ผมผิดไปแล้ว! อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ! ผมขอร้องล่ะ ผมผิดไปแล้ว!!” 

        บนชั้นดาดฟ้าของโรงเรียน เด็ก ม.4 ที่ปลอมตัวเป็นสิงห์กำลังยกมือไว้ขอชีวิตจากเด็กหนุ่ม 5 คนที่ยืนตรงหน้าเขา 

        “อย่าทำอะไรผมเลยนะครั--” 

        ผัวะ!! 

        หนึ่งในพวกมันได้เตะเสยคางของเด็กหนุ่มผิวสีคนนั้นจนเลือดกบปาก ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ฟังคำขอร้องอ้อนวอนเลยสักนิด และในจังหวะนั้นเอง เด็กหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีคนนั้นก็ได้แหวก 5 คนนั้นเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มผิวสีที่กำลังถูกกระทําชําเราอยู่ 

        “ฉันบอกให้แกไปทำลายพวกมันไม่ใช่หรือยังไง... ก็อุตส่าห์บอกแล้วว่าทำลายจากภายนอกไม่ได้ก็ให้ทำลายจากภายใน เรื่องเงินฉันก็ได้แกทุกบาททุกสตางค์ ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกจะเอาเงินไปเล่นยาหรือไปทำอะไร แต่แกกลับทำให้พวกมันที่เกือบจะแตกหักกันแล้ว กลับมาแน่นแฟ้นกันยิ่งกว่าเดิมอีก!!” 

        เด็กหนุ่มผิวสีเริ่มร้องไห้ น้ำหูน้ำตาไหล ขี้มูกย้อย พนมมือขอร้องออนวอนชีวิต 

        แต่ทว่าลูกครึ่งเกาหลีไม่สนใจ เขามองต่ำลงมาด้วยสายตาเวทนา “แกนี่มันน่าขยะแขยงเป็นบ้า น่าสมเพช... หมดประโยชน์แล้วล่ะ….” 

        เขาลุกและเดินออกมา ส่งสัญญาณทางสายตาไปยังหนึ่งใน 5 คนนั้นที่เป็นคนตัวใหญ่ที่สุด และเด็กหนุ่มตัวใหญ่คนนั้นก็กระชากคอเด็กหนุ่มผิวสีขึ้นมาและยื่นออกไปจากชั้นดาดฟ้าราวกับว่าตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายตกตึกลงไปจริง ๆ 

        “อย่าทำเลยนะครับ!! ผมขอร้องล่ะ!! ผมไหว้ล่ะ!! ไว้ชีวิตผมเถอะนะครับ!! ผมขอร้องล่ะ!!” 

        และทันใดนั้นเด็กหนุ่มผิวสีก็เกิดอาการช็อคน้ำลายฟูมปากและหมดสติลงไป ลูกครึ่งเกาหลีจึงได้สั่งให้คนลูกน้องของเขาเอาสิงห์ตัวปลอมกลับเข้ามาในดาดฟ้า

        น่าสมเพช... ติดยาแถมยังใช้งานไม่ได้เรื่อง ถ้าปล่อยลงไปก็เป็นคราบเลือดไร้ค่าสกปรกอีก 

        “ทั้งมันไว้ตรงนั้นแหละ ส่วนพวกแกทั้ง 5 คนก็เตรียมตัวให้พร้อม รอฟังคำสั่งจากฉัน อีกไม่นานเราจะได้ไปเยี่ยมโรงเรียนฝาแฝดของเราด้วยกัน…. แยกย้ายได้!” 

        แต่ก่อนที่ 5 คนนั้นจะแยกย้าย ลูกครึ่งเกาหลีคนนั้นก็ได้โผตัวเข้าไปกอดคอหนึ่งใน 5 ลูกน้องของเขาด้วยท่าทางดี๊ด๊า ดูมีความสุข

        “แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ~ ขอบคุณนายมากเลยนะที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องภายในโรงเรียนของพวกเจ้าพวกนั้นน่ะ ตั้งแต่มีนายมาเป็นหัวกะทิคนที่ 5 ของโรงเรียนฉันก็รู้สึกสนุกมากเลยล่ะ~ ขอบคุณมากเลยนะ ต้นกล้า” 

        อะไร ๆ ๆ ต้นกล้ามาได้ยังไง!!? หนอนบ่อนไส้เหรอ!!? ไอ่ลูกครึ่งเกาหลีนี่มันตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!!? ทำไมรู้จักตูนและความสามารถของตูน แต่ทำไมตูนไม่รู้จักมัน!!? แล้วต้นกล้าเพื่อนของตูนไปอยู่กับมันได้ยังไง!!? เรื่องนี้กำลังเข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้าย ใกล้จะถึงบทสรุปในชีวิตวัยเรียนของตูนแล้ว ขอบคุณทุกหัวใจ ทุกคอมเมนต์ ทุกยอดติดตามที่กดเข้ามา ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตอนนี้จากใจจริง เรื่องราวจะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป นะครับ... ^_^