บทที่ 27 ได้เสียกันก่อนแต่งงาน
เจียงต้าิกับภรรยารวมถึงมารดาของอู๋เอ้อร์จู้ต่างพากันตะลึงเมื่อเห็นเจียงผิงถูกเจียงหนานดึงออกมา สีหน้าของพวกเขาพลันเปลี่ยนไปทันที
ในหัวสองสามีภรรยาครอบครัวเจียงนึกขึ้นพร้อมกันว่า แย่แล้ว!
ไม่ใช่ว่าผิดคนหรือ?
เจียงต้าิไม่แม้จะถามเจียงหนานว่าทำไมถึงมาที่นี่ั้แ่เช้าตรู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความใ ปฏิกิริยาแรกคือรีบขวางประตูกระท่อมเอาไว้
มารดาของอู๋เอ้อร์จู้เองก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เจียงผิงอยู่ข้างนอก แล้วผู้หญิงที่อยู่บนเตียงล่ะ?
เธอเห็นลูกชายกอดผู้หญิงจริง ๆ
หรือไม่ใช่เจียงผิง แต่เป็…
มารดาอู๋เอ้อร์จู้มองไปที่เจียงต้าิกับหวังเซิ่งหลัน ในใจพลันสงบลง
อย่างไรเสีย เป็เจียงเหมยก็คงดีกว่า
สาวน้อยคนนั้นฉลาดมีความสามารถ
ไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนเจียงผิงด้วย
นอกจากนี้ เธอกับเจียงต้าิจะได้กลายเป็ครอบครัวเดียวกัน
มารดาของอู๋เอ้อร์จู้มองเจียงต้าิอย่างเสน่หา ในใจพลันััถึงอารมณ์หวานชื่น
แต่ทว่า…
หลังจินตนาการถึงตอนที่ได้เกี่ยวดองเป็ครอบครัวเดียวกันกับเจียงต้าิไม่ทันไร เธอก็ได้ยินเจียงต้าิพูดด้วยน้ำเสียงเ็า “ทุกคนออกไปให้หมด เอ้อร์จู้ไม่ได้อยู่ในกระท่อมบ้านฉัน ป้าอู๋ กลับดูบ้านตัวเองให้ดีเถอะ”
มารดาอู๋เอ้อร์จู้งงงวย “???”
ผู้คนที่อยู่ตรงหน้าประตูต่างรอดูฉากตรงหน้า น่าสนใจอย่างนี้พวกเขาจะจากไปได้อย่างไร “เอ้อร์จู้อยู่ข้างในแน่ ในอ้อมแขนของอู๋เอ้อร์จู้เป็เจียงเหมยใช่ไหม?”
“ลูกสาวบ้านนี้ใจกล้าเหลือเกิน”
ใบหน้าของเจียงต้าิตอนนี้ดูราวกับว่าอดกลั้นอะไรไว้ไม่อยู่ ทั้งสีหน้าท่าทีอัดแน่นไปด้วยความขุ่นเคือง
“พูดเื่ไร้สาระอะไร? เจียงเหมยอะไร? เมื่อวานเจียงเหมยไปบ้านลุง เธอไม่อยู่บ้าน ทุกคนมีอะไรก็ไปทำเถอะ”
เขาโกรธจัด ะเิอารมณ์ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้าน อยากจะเข้าไปลงกลอนประตูกระท่อมนัก
เขาจะปล่อยให้ชื่อเสียงของเจียงเหมยถูกทำลายไม่ได้
ลูกสาวของเขาคนนี้จะต้องเข้าเมืองในอนาคต
แต่เจียงต้าิยังไม่ทันลงกลอนประตูกระท่อมผุ ๆ พัง ๆ เจียงผิงก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยอย่างกังวล “คุณลุง เป็เจียงเหมยค่ะที่นอนอยู่บนเตียง เมื่อวานพวกเราสองคนนัดกันจะมานอนที่กระท่อม แต่หนูกลับบ้านมาหายากินเพราะปวดท้อง หลังจากดื่มยาเสร็จก็ไม่กล้าไปที่กระท่อมเลยนอนอยู่ที่บ้านตัวเอง เจียงเหมยคงยังอยู่ด้านใน”
พอเจียงผิงออกมาให้การเป็พยาน ชาวบ้านที่กำลังมุงดูอยู่ก็ยิ่งสนอกสนใจมากขึ้น
พวกเขาต่างพากันจ้องมองไปเจียงต้าิ เอ่ยปากรบเร้าแล้วแสดงสีหน้าไม่พอใจกันออกมา
“เหล่าเจียง ได้ยินไหม เจียงผิงบอกแล้ว เจียงเหมยอยู่ข้างใน ทำไมถึงจะลงกลอนประตูล่ะ”
มารดาของอู๋เอ้อร์จู้ฉวยโอกาสคล้อยตามทันที “ใช่แล้วเหล่าเจียง คุณก็เห็นว่าอะไรเกิดขึ้นระหว่างสองคนนี้ ไหน ๆ ก็เห็นจะ ๆ ขนาดนี้แล้ว”
เธอขมวดคิ้วพลางพูดกับเจียงต้าิ
พยายามทำให้เจียงต้าิเข้าใจความหมายของเธอให้ได้
แต่ว่า…
เวลาพูดถึงชื่อเสียงของลูกสาวตัวเอง ความคิดของเจียงต้าินั้นแข็งกร้าวมาก เขาไม่สนใจคิ้วที่ขมวดอยู่ของเธอแม้แต่น้อย
“อย่ามาพูดเื่ไร้สาระ เจียงเหมยไม่ได้อยู่ในนั้น รีบกลับไปได้แล้ว” พอเห็นการแสดงออกของเจียงต้าิ มารดาของอู๋เอ้อร์จู้ก็ทวีความเ็าขึ้นทันที
ตอนนี้เธอโกรธแล้ว
ผู้ชายตัวเหม็นคนนี้นี่
มารดาของอู๋เอ้อร์จู้พูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “เหล่าเจียง หมายความว่าอย่างไร ทำไมบ่ายเบี่ยงแบบนี้ อู๋เอ้อร์จู้ของฉันเป็ลูกผู้ชายมากพอ เขารับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไปได้แน่ ทั้งสองคนลงเอยกันแบบนี้แล้วจะปิดบังไปทำไม”
เพื่อให้ลูกชายได้แต่งภรรยา เธอจึงตัดสินใจไม่เห็นแก่หน้าเจียงต้าิ
เธอจะใช้ประโยชน์จากฝูงชนเป็สักขีพยาน จับเจียงเหมยไว้ให้แน่น ต่อให้ต้องเสียผลประโยชน์บางอย่างไปก็ตาม
เจียงต้าิััได้ถึงสายตาแข็งกร้าวของมารดาอู๋เอ้อร์จู้ เขาไม่ได้ถอยให้แม้แต่น้อย “ฉันอธิบายทุกอย่างไปแล้ว วันนี้เจียงเหมยไม่ได้อยู่บ้าน”
จากนั้นเขาก็ตวาดอย่างโมโห “อย่ามาขวางประตูฉัน วุ่นวายอะไรขนาดนี้!”
เมื่อเห็นว่าการแสดงกำลังจะจบลงก่อนที่มันจะเริ่มขึ้น เจียงหนานก็ขยิบตาให้เจียงผิง ทั้งสองคนก็รีบไปดึงประตูกระท่อม เจียงหนานเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “พ่อคะ พ่อถอยไปก่อน หนูจะเข้าไปข้างใน สั่งสอนไอ้สารเลวอู๋เอ้อร์จู้ ไร้ยางอายนัก กล้าลักลอบมานอนกับน้องสาวบ้านเราถึงกระท่อมหน้าบ้าน”
ถ้าเจียงหนานใช้แรงจากร่างอวบอ้วน เธอจะผลักเจียงต้าิออกไปก็ย่อมได้
แต่เจียงต้าิเป็ผู้ชายที่มีพละกำลังมหาศาล เจียงหนานเลยไม่ได้ทำ เธอขยิบตาให้เจียงผิง เจียงผิงเลยรวบรวมความกล้าหาญเดินไปดึงแขนเจียงต้าิเอาไว้ “ลุงคะ พวกเราต้องสอนบทเรียนให้อู๋เอ้อร์จู้นะคะ”
ร่างกายของเจียงต้าิสั่นเทา ฉากนี้ถูกเตรียมไว้ให้ตัวเองชัด ๆ
เดิมทีควรจะเป็เจียงผิงที่ถูกจับได้ไม่ใช่หรือ
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหนาน ชีวิตของเจียงผิงคงพังทลายไปแล้ว
เจียงหนานหาข้ออ้างเข้าไปในกระท่อมจนได้ เธออ้างว่าจะตบใบหน้าของอู๋เอ้อร์จู้ที่กำลังนอนหลับอยู่ด้วยมืออันอวบอ้วนของเธอ
“น้องสาวฉันถูกบังคับให้หลับนอนกับแก”
อู๋เอ้อร์จู้ที่ถูกปลุกกะพริบตาขึ้นอย่างมึนงง
ในสมองเขาโล่งขาวโพลน
เขาเหลือบมองผู้หญิงที่หลับอยู่ข้าง ๆ ไม่นานความทรงจำของเขาก็ค่อย ๆ กลับมา
เมื่อคืนเป็ไปตามแผนการ พอตกกลางดึก เขาก็เข้ามาในกระท่อม ถอดเสื้อออก มุดเข้าไปในผ้าห่ม ทว่าหลังเห็นขวดน้ำอัดลมบนหัวเตียงก็ดื่มเข้าไปสองสามอึก
ต่อมาเขาก็ไม่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
“อู๋เอ้อร์จู้ออกมาอธิบายกับครอบครัวเราเลยนะ มาหลับนอนกับเจียงเหมยถึงในบ้านแบบนี้ ครอบครัวเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? เจียงเหมยต้องมาอับอายต่อหน้าผู้คน เื่นี้แกต้องรับผิดชอบ”
เจียงหนานฉุดดึงอู๋เอ้อร์จู้ที่ไม่ได้ใส่เสื้อออกจากประตู
ทันทีอู๋เอ้อร์จู้ออกมาจากกระท่อม เขาก็เห็นว่าด้านนอกกระท่อมมีชาวบ้านยืนออกันมากมาย ทุกคนกำลังมองเขาด้วยสีหน้าแตกต่างกัน
เจียงต้าิทำหน้าเหมือนจะขย้ำเขาให้ได้
อู๋เอ้อร์จู้อธิบายทันที “ลุงเจียง ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
มั่นใจว่าแล้วเป็เจียงผิง แต่ทำไมกลายเป็เจียงเหมยแทนล่ะ?
ถึงอย่างไร เขาก็ชอบเจียงเหมยมากกว่าอยู่แล้ว
มองกลับไปในกระท่อม เจียงหนานปลุกเจียงเหมยเสียงแ่เบา แต่เ้าตัวก็ยังไม่ตื่นขึ้น
เจียงเหมยกินยานอนหลับเข้าไปจึงต้องสิ้นเปลืองแรงปลุกเล็กน้อย
เมื่อคืนเป็ไปตามแผนของเจียงหนาน เจียงผิงเป็คนถอดเสื้อผ้าของเจียงเหมยแล้วพาไปบนเตียง ตอนนี้เจียงเหมยที่ไร้อาภรณ์ปกปิดกายกำลังถูกเจียงหนานดึงให้ลุกขึ้น
เจียงหนานเปิดประตูออกให้คนด้านนอกเห็น แสร้งทำเป็โมโห
“ทุกคนดูเอาล่ะกัน น้องสาวของฉันถูกอู๋เอ้อร์จู้รังแกจนกลายเป็แบบนี้?”
ทันทีที่ประตูเปิด เจียงเหมยที่เปลือยกายก็รู้สึกถึงความหนาวเย็น จึงตื่นขึ้นในทันที
เธอกรีดร้องด้วยความใ สองมือรีบยกปกปิดหน้าอก จากนั้นรีบถดตัวเข้าไปในกระท่อม
“นังอ้วน แกอยากตายหรือไง?” เจียงต้าิกัดฟัน ยกมือขึ้นเตรียมทุบตีเจียงหนาน
แต่เจียงหนานหนีออกมาได้ “พ่อจะตีหนูทำไมคะ? หนูแค่อยากระบายความโกรธให้น้องสาว เธอถูกรังแกแบบนี้ พ่อจะปล่อยไปไม่ได้นะคะ”
หวังเซิ่งหลันรีบเข้าไปในบ้าน หยิบเสื้อผ้าจะมาสวมให้เจียงเหมย
เจียงต้าิขายหน้าจนแทบจะกลายเป็โรคประสาท “ออกไป ออกไปให้หมด”
เจียงหนานกลัวเื่ไม่ใหญ่เลยราดน้ำมันในกองไฟอีกครั้ง “ป้าอู๋ ลูกชายป้าหลับนอนกับน้องสาวของฉัน ครอบครัวของป้าต้องรับผิดชอบนะคะ”
มารดาอู๋เอ้อร์จู้พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “รับผิดชอบสิ รับผิดชอบอย่างแน่นอน”
พยักหน้าเสร็จเธอก็เข้าไปดึงแขนของเจียงต้าิ “เหล่าเจียง อย่าโกรธเคืองเลย ครอบครัวเราจะรีบหาแม่สื่อมาสู่ขอทันที เราจะได้เกี่ยวดองเป็ญาติกันไง”
เจียงต้าิส่ายหน้า “เหมยเหม่ยบ้านฉันแต่งให้เอ้อร์จู้ไม่ได้ ตัดใจเสียเถอะ พาลูกชายกลับบ้านได้แล้ว”
มารดาอู๋เอ้อร์จู้ไม่ยินยอม ยังคงดื้อรั้นรบเร้า “เหล่าเจียงหมายความว่าอย่างไร ลูกชายของฉันไม่ดีตรงไหน? เื่มาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเจียงเหมยไม่แต่งงานให้ลูกชายบ้านฉันแล้วจะไปแต่งกับใคร?”
หวังเซิ่งหลันเหลือบมองอู๋เอ้อร์จู้ ตอบกลับเสียงเ็า “ไม่ดีตรงไหนงั้นรึ? คางคกอยากกินเนื้อห่านฟ้าสิไม่ว่า”
มารดาอู๋เอ้อร์จู้ได้ยินมาหวังเซิ่งหลันดูิ่ลูกชายของเธอก็ท้าวเอวแล้วตอบว่า “โอ้โห ลูกสาวของหวังเซิ่งหลันสูงส่งแค่ไหนกันเชียว เจียงเหมยไม่ได้ยั่วยวนลูกชายของฉันหรอกหรือ? ตบมือข้างเดียวไม่มีเสียงหรอกนะ อย่าแสร้งทำตัวสูงส่งหน่อยเลย ดีเท่าไรแล้วลูกชายฉันเต็มใจรับผิดชอบ”
หวังเซิ่นหลันกำลังจะโต้กลับอย่างโมโห แต่เจียงหนานที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวขึ้นเสียก่อนว่า “ถ้าทั้งสองคนหลับนอนด้วยก็แปลว่ารักกัน อีกอย่างมีคำกล่าวว่าลูกย่อมเหมือนแม่ ไม่ใช่ป้าอู๋เองก็ล่อลวงพ่อของเราหรือ? เอ๋อร์จู้บ้านป้าแอบมาพบเจียงเหมย ต่างอะไรกับป้าอู๋ลักลอบหลับนอนบนเตียงของพ่อ ป้าอู๋ต้องทำตัวเป็แบบอย่างกับลูกสิ พ่อแม่ถือว่าเป็ครูที่ดีของลูกนี่คะ”
6K
![My Duty Is Saving The Another World [ผมต้องช่วยต่างโลกไว้ให้ได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769983386_48222441.webp)
