ตอนที่ยี่สิบเก้า เป้าหมาย
อย่างที่บอกด้วยเหตุผลบางประการดยุกหมูอ้วนที่จับคนเป็ทาสอุ่นเตียงและฆ่าทรมานไปกว่า 9,999 คนแม้แต่ฆ่าเ้าหญิงของประเทศที่ปกครองแบบมาตาธิปไตย ประเทศผู้หญิงเป็ใหญ่ ก็ยังได้รับการเอาอกเอาใจจากลูกน้องพอฆ่าดยุกหมูอ้วนบ้านเมืองก็วุ่นวาย
แต่พอผู้กล้าทำงานเสร็จกลับโดนฆ่าหักหลังด้วยเหตุผลบางประการ
วิธีของฝาหรังจี เอ๊ยฝรั่งเศสจึงคิดถูกแล้วว่าหากพวกขุนนางศักดินาล้าหลังพวกนี้มันตุกติกกับผมผมก็จะเข็นกิโยตินออกมาทันที
หากผมเกิดมาเป็ขุนนางตัวร้ายผมคงหลอกตนเองได้อยู่หรอกว่ารักษาระบบที่ดีอย่างนี้เอาไว้สบายใจมาก
แต่พอผมเกิดมาแบบต้องมาแบกวัวไปอาบน้ำด้วยตนเอง
ทำให้ผมคิดได้ว่า
ตูข้าจะยอมทำงานหนักให้พวกนั้นมันอยู่อย่างสุขสบายเรียกเก็บภาษีจากเงินที่เราทำมาหาได้ไปทำไม?
การเห็นทองคำที่ผมได้มาจากรายได้การล่ามอนสเตอร์ในหุบเขาให้กับพวกผู้ใหญ่บ้านพนักงานจัดเก็บภาษีต่างๆก็ทำเอาผมปวดใจทุกครั้ง
หากเราเกิดเป็ขุนนางเราก็คงอยากรักษาระบบและอภิสิทธิ์ของขุนนาง
หากเราเกิดเป็คนยากจนไม่มีเหตุผลอะไรที่เราต้องรักระบบที่กดขี่ข่มเหงเราอย่างนั้น
แต่นั่นล่ะ คนเราก็ต้องอดทนเพราะมองไม่เห็นหนทางที่ดีกว่าและคิดว่าเปลี่ยนใหม่อาจจะแย่กว่าเดิมก็ได้
เปรียบเหมือนผู้หญิงที่ถูกสามีตบตีอยุ่ทุกเมื่อเชื่อวันและไม่กล้าหย่าเพราะรู้สึกหวาดกลัวว่าผลลัพธ์จากการหย่ามันจะเลวร้ายกว่านั้น
“ฮีโร่ที่พยายามช่วยโลกโดนหักหลังส่วนขุนนางหมูอ้วนมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข”
นั้นไม่แปลกที่คนเราจะเลือกเป็ขุนนางหมูอ้วนใช้ชีวิตสโลไลฟ์นั้นจะปลอดภัยกว่ามีความสุขมากกว่า
ถึงผมจะแปลกใจว่าทำไมคนเราต้องไปเคารพระบบศักดินาอย่างนั้นแทนที่จะทำตัวแบบพระเอกจีนเมื่อมีอำนาจมากพอแล้วก็ตาม
“พวกแร่และของมีค่าพวกนี้พอที่จะจ้างนักรบรับจ้างของคนแคระหรือเปล่าขอรับท่าธอริน?”
ผมกล่าวถามคนแคระทหารรับจ้างนั้นเลื่องชื่อมาก
ในเื่ของการจะไม่แตกทัพถอยหลังหนีเด็ดขาด
แต่จะมีค่าตัวแพง
ส่วนผมตราบใดที่เงินของผมไม่ไหลเข้าไปในกระเป๋าของพวกขุนนางหัวกรวยพวกนั้น
ต่อให้ต้องจ่ายแพงผมก็มีความสุขแล้ว
ตอนปรกติชาวบ้านลำบากเพราะมอนสเตอร์อยู่แล้วผมยังทนอยู่ได้แต่หากในอนาคตขุนนางหัวกรวยพวกนั้นเล่นตุกติกกับผมล่ะก็
ผมจะสอนให้พวกเขารู้ว่าพระเอกจีนนั้นเป็คนอย่างไร
“พะ พอ เ้านี่นะ แร่มีค่ามากขนาดนี้เ้าจะจ้างพวกทหารรับจ้างยึดเมืองยังได้เลย”
ก็นั่นล่ะที่ผมอยากทำ
“ก็นั่นล่ะขอรับที่ผมอย่างทำท่านธอรินผมจะจ้างพวกเขามายึดครองเหมืองและถ้ำที่โดนสัตว์อสูรยึดครองและสร้างเมืองที่เป็ฐานทัพของเราขึ้นมาหากหวังจะสร้างกองกำลังที่สามารถยึดครองถ้ำของคนแคระที่โดนสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งยึดครองเราต้องมีฐานที่มั่นบัญชาการในการรวบรวมกำลังที่จะสามารถส่งกำลังบำรุงได้”
หรือผมจะไม่ลุยเดี่ยวเด็ดขาดเวลาจะเกิดอะไรขึ้น
หากขุนนางหัวกรวยตุกติกกับผม
คนธรรมดาจะสบายใจกว่าหากผมใช้พี่กล้ามกระทืบฝั่งตรงข้ามแทนที่จะใช้ทักษะDivine Slayer
ทำลายทั้งเมือง
“หากแร่มีค่าพวกนี้จะสามารถใช้เพื่อสามารถยึดครองถ้ำของคนแคระกลับมาก็ใช้ไปเถอะขอรับท่านธอรินเรามีเป้าหมายที่ต้องยึดถ้ำกลับมาทั้งหมด เราชักช้าไม่ได้เวลาที่ดีที่สุดในการยึดกลับมาคือเมื่อสองร้อยปีก่อน เวลาที่ดีรองลงมาคือวันนี้”