หลิวเหมยลี่ที่กำลังเคลิ้มหลับก็ต้องใเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนเหมือนเวลาที่นางเล่นเกมในชีวิตที่แล้ว เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นย้ำเตือนมาครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมกับตรงหน้าของนางกำลังปรากฏหน้าจอขนาดเท่าจอทีวีห้าสิบนิ้วขึ้นมา 'มันคืออะไรว่ะเนี่ย? หรือมาเกิดใหม่จะมีตัวช่วยเทพๆเหมือนในซีรี่ย์แบบนั้นหรือไม่?'
หลิวเหมยลี่หันมองซ้ายมองขวาที่มืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใดเพราะคืนนี้เป็คืนเดือนมืด นางมั่นใจว่าตอนนี้ทุกคนน่าจะนอนหลับกันหมดแล้วจึงได้ยื่นมือไปกดจิ้มที่หน้าจอเพื่อยืนยันการติดตั้งระบบพร้อมทั้งนอนรออย่างตื่นเต้น แต่เมื่อเห็นหน้าจอแจ้งเตือนมาว่าการติดตั้งระบบต้องใช้เวลานานกว่าห้าชั่วโมงก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเสียดาย
'เอาเถอะ…นอนสักตื่นค่อยตื่นมาดูอีกทีก็แล้วกัน!!'
เพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินป่ามาทั้งวันนางจึงไม่อาจจะฝืนได้เช่นกัน ไม่นานก็ผล็อยหลับไปเช่นกัน
เข้ายามเหม่า (05.00 - 06.59 นาที) หลิวเหมยลี่ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงคนอื่นๆที่ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปทำงานกันเหมือนทุกวัน นางลุกขึ้นมานั่งสะลึมสะลืออยู่กับที่เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้กับทุกคนเป็อย่างมาก นางสวีซื่อที่อดทนไม่ไหวจึงได้เอ่ยขึ้นด้วยความเป็ห่วง
"เหมยเออร์นอนต่ออีกสักหน่อยเถอะลูก ตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่าง ลูกนอนต่อก่อนเถิด"
"ตื่นแล้วเ้าค่ะท่านแม่ วันนี้ข้ากับพี่สาวจะรีบขึ้นเขาแต่เช้า" หลิวเหมยลี่พูดเสียงยานคางก่อนจะพยายามฝืนตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก
"คิกๆๆ!" คนอื่นๆต่างก็หลุดเสียงหัวเราะขบขันขึ้นมาอย่างเอ็นดู เมื่อคืนพวกเขาได้กินอิ่มท้องจึงได้นอนหลับเต็มอิ่ม ไม่ต้องนอนทนหิวเหมือนทุกวันที่ผ่านมา พอเช้ามาแต่ล่ะคนจึงรู้สึกสดชื่นกว่าทุกวัน ยกเว้นก็แต่หลิวเหมยลี่นี่ล่ะ!
ระหว่างที่ครอบครัวสามพากันตื่นขึ้นมาทำงานกันั้แ่เช้ามืด แต่คนบ้านใหญ่กับบ้านรองยังคงนอนหลับกันอย่างสบายไม่มีใครโผล่หน้าออกมาสักคน หลิวเหมยลี่เบะปากอย่างเกลียดชังคนแบบนี้ที่สุด 'รอให้ข้าพาครอบครัวแยกบ้านออกไปได้ก่อนเถอะ รับรองว่าข้าจะทำให้พวกเ้าได้แต่แหงนหน้ามองพวกข้ารุ่งเรืองแต่ทำอะไรไม่ได้เชียวล่ะ!!'
"ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเราไปก่อนนะเ้าคะ" หลิวเหมยลี่สะพายตระกร้าใบใหญ่ที่มีมันเทศกับไก่ป่าทั้งสองตัวขึ้นหลังก่อนจะโบกมือให้ทุกคนแล้วเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับหลิวลี่ปี้
ที่ทั้งสองคนเลือกออกจากบ้านั้แ่ฟ้ายังไม่สางเช่นนี้เพราะกลัวท่านย่าและคนอื่นๆจะตื่นมาเจอของในตระกร้าเข้า ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยทั้งสองคนจึงพากันออกจากบ้านั้แ่เช้าเช่นนี้ และอีกเป้าหมายหนึ่งก็คือพวกนาง้าจะไปหาที่ลับตาคนไปจัดการทำอาหารเช้าให้กับทุกคนนั่นเอง
"ตรงนี้ล่ะเ้าค่ะ" หลิวเหมยลี่พูดขึ้นหลังจากที่พวกนางเดินขึ้นเขามาได้สักพักแล้ว ตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่างมมากนัก ชาวบ้านที่ขึ้นเขามาก็มีไม่กี่คน อีกทั้งพวกนางสองพี่น้องก็เดินแยกมาทางเดิมเมื่อวานจึงนับว่าอยู่ห่างจากทางที่ชาวบ้านเทียวไปมาพอสมควร ที่สำคัญคือตรงนี้มีลำธารด้วย
"อื้ม เช่นนั้นพี่จะก่อไฟให้เ้าเอง" หลิวลี่ปี้วางตระกร้าลงก่อนจะรีบไปหากิ่งไม้มาก่อไฟด้วยความคล่องแคล่ว
หลิวเหมยลี่นำไก่ทั้งสองตัวไปที่ข้างลำธาร นางอาศัยจังหวะที่พี่สาวเผลอเรียกระบบขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าตอนนี้ระบบฟาร์มได้ติดตั้งสำเร็จแล้ว ความตื่นเต้นดีใจเกิดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่พร้อมกับกวาดสายตามองไปทั่วหน้าจอว่าระบบฟาร์มนี้มีอะไรที่น่าสนใจบ้าง?
'ยินดีต้อนรับโฮสเข้าสู่ระบบฟาร์มที่ล้ำสมัยของโลกอนาคตจากต่างดาวค่ะ ฉันชื่อซีเรีย เป็ผู้ช่วยของโฮสค่ะ หากว่าโฮสมีอะไรสงสัยสามารถถามซีเรียมาได้เลยนะคะ'
เสียงระบบเอ่ยต้อนรับผู้ใช้งานใหม่ ซึ่งหลิวเหมยลี่ก็ตอบกลับไปด้วยเสียงที่เบาที่สุดเพราะกลัวว่าหลิวลี่ปี้จะได้ยิน "สวัสดีซีเรีย ตอนนี้ฉันต้องทำอะไรบ้างเหรอ?"
'โฮสสามารถพูดกับซีเรียผ่านทางความคิดได้ไม่ต้องกระซิบเหมือนโจรลักขโมยแบบนั้นหรอกค่ะ ส่วนที่โฮสถามมานั้นก่อนอื่นซีเรียขอแนะนำให้โฮสกดรับของขวัญเข้าระบบครั้งแรกก่อนค่ะ'
หลิวเหมยลี่มองหากล่องของขวัญก่อนจะกดรับของขวัญด้วยความตื่นเต้น ของขวัญในครั้งนี้นางได้รับเหรียญทองมาห้าร้อยสามสิบเหรียญทอง เมล็ดพันธุ์ผักสามชนิดได้แก่ผักกาดขาว ผักคะน้าและผักบุ้ง นอกจากนี้ยังได้รับอุปกรณ์เครื่องครัวหนึ่งชุด ข้าวสารหนึ่งกระสอบ มีผักอีกสามสี่อย่างกับไข่อีกสองแผง เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว ปลาหมึก กุ้งและปลาอีกอย่างล่ะหนึ่งกิโลกรัม!
ที่สำคัญยังแถมเครื่องปรุงรสอีกอย่างล่ะหนึ่งโถใหญ่ด้วย! 'ว้าววว!!! นี่มันสุดยอดมมาก!!!'
ในเมื่อตอนนี้นางมีอุปกรณ์เครื่องครัวแล้ว หลิวเหมยลี่ก็ไม่รอช้าที่จะเรียกของออกมาใช้เพราะระบบบอกมาแล้วว่านางสามารถนำของออกจากระบบมาใช้ได้นี่นา
"เหมยเออร์ เ้าไปเอาหม้อกับของพวกนี้มาจากไหน?" หลิวลี่ปี้มองหม้อใบใหญ่ มีด เขียงและของอย่างอื่นด้วยความตะลึง นางไม่รู้ว่าของพวกนี้น้องสาวไปเอามาจากที่ไหน? อีกทั้งดูเหมือนว่าจะเป็ของใหม่ทั้งหมดด้วย!!
"พี่ลี่ลี่ เมื่อคืนข้าลืมบอกพี่กับทุกคนว่านอกจากท่านเทพจะพาข้าไปเรียนรู้สิ่งต่างๆแล้ว ท่านเทพยังมอบมิติให้กับข้าด้วย ตอนนี้พวกเรามาช่วยกันทำอาหารกลับไปให้ท่านพ่อท่านแม่กับพวกพี่ชายที่แปลงนาก่อนเถอะเ้าค่ะ เอาไว้ข้าค่อยเล่าให้พี่ฟังพร้อมกับทุกคนทีเดียวเลยก็แล้วกัน" หลิวเหมยลี่พูดขึ้นด้วยท่าทางผ่อนคลาย
"อื้ม! เช่นนั้นตอนนี้เ้าอยากให้พี่ช่วยทำอะไรบอกมาได้เลย" หลิวลี่ปี้ที่เชื่อว่าน้องสาวได้รับความเมตตามาจากท่านเทพจนหมดใจจึงไม่มีข้อสงสัยกับคำพูดของนางสักนิด กลับกัน…นางรู้สึกดีใจกับเหมยเออร์มากกว่าที่โชคดีได้พบกับท่านเทพ
"พี่ช่วยก่อไฟหุงข้าวอีกกองนึงได้หรือไม่เ้าคะ? ข้าจะทำกับข้าวเอง" หลิวเหมยลี่พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างให้กับพี่สาว
สองคนพี่น้องช่วยกันทำอาหารเพียงครึ่งชั่วยามก็ได้ข้าวสวยร้อนๆหม้อใหญ่กับอาหารอีกสามอย่างแล้ว อาหารที่หลิวเหมยลี่ทำนั้นก็ไม่ได้ทำอาหารยุ่งยากอะไร นางนำไก่ทั้งสองตัวที่จับมาได้เมื่อวานมาทำอาหารทั้งหมด หนึ่งตัวนางนำไปย่าง อีกตัวนางนำมาแบ่งทำกระเพราไก่และแกงไก่ง่ายๆแต่รสชาติอร่อยแน่นอน!
หลิวลี่ปี้มองดูอาหารและข้าวขาวที่ส่งกลิ่นหอมจนน้ำลายนางแทบไหลตรงหน้าอย่างคิดหนัก นางหันหน้าไปมองน้องสาวก่อนจะเอ่ยถามออกไป "เหมยเออร์ เราจะเอาอาหารทั้งหมดนี้ไปให้ทุกคนที่แปลงนาอย่างไรดี?"
"พี่สาวไม่ต้องกังวล มิติที่ท่านเทพมอบให้สามารถเก็บของได้เหมือนกัน ข้าแค่เก็บทั้งหมดไว้ในมิติก็ได้แล้ว" หลิวเหมยลี่พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างให้พี่สาว
"เช่นนั้นก็ดียิ่ง!!" หลิวลี่ปี้รู้สึกยินดีมากที่น้องสาวสามารถทำเช่นนั้นได้ "จริงสิ! เช่นนั้นต่อไปหากพวกเรามีอะไรดีๆก็สามารถเก็บไว้ในมิติของเ้าได้ใช่หรือไม่? เท่านี้ต่อไปเราก็ไม่ต้องกลัวว่าท่านย่ากับป้าสะใภ้จะเห็นแล้ว"
"แน่นอน ต่อไปเราจะมีชีวิตที่ดีขึ้น พี่สาว…แผนการแยกบ้านของเราคงต้องรีบจัดการแล้วกระมัง?" หลิวเหมยลี่พูดอย่างอารมณ์ดี
"คิกๆ! น้องสาว…เื่นี้ข้าคิดว่าอีกไม่นานท่านพ่อจะต้องจัดการแน่ เ้าเชื่อพี่หรือไม่เล่า?" หลิวลี่ปี้พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน เมื่อคืนนางเห็นท่าทางของท่านพ่อแล้วก็พอจะเดาได้ว่าท่านพ่อก็คิดเื่แยกบ้านแล้วเหมือนกัน เื่นี้นางค่อนข้างมั่นใจว่านางทายใจท่านพ่อถูก!!
"จริงหรือ? เช่นนั้นก็ดียิ่ง ไปกันเถอะเ้าค่ะ ป่านนี้ทุกคนคงหิวแย่แล้ว" หลิวเหมยลี่พูดจบก็คล้องแขนพี่สาวเดินกลับไปทางเดิมด้วยรอยยิ้มสดใสกว่าทุกวัน
หลิวห่าวอู๋ นางสวีซื่อและบุตรชายทั้งสองกำลังขุดดินอยู่ในแปลงนาท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆในยามเช้า ทั้งสี่คนพากันเร่งทำงานเพราะอยากจะพลิกหน้าดินให้เสร็จทันก่อนฝนจะตกจึงไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมามองรอบข้าง ดังนั้นเมื่อบุตรสาวทั้งสองมาถึงทุกคนถึงไม่รู้จนกระทั่งหลิวเหมยลี่ะโเรียก พวกเขาถึงได้เงยหน้าขึ้นมามอง
"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่่รองมานั่งพักดื่มน้ำกันก่อนเถอะเ้าค่ะ" หลิวเหมยลี่โบกมือหยอยๆให้ทุกคนอย่างน่ารักสดใส เรียกรอยยิ้มจากทุกคนทันที
เมื่อเห็นว่าพวกนางมากันแล้ว ทุกคนจึงรีบแบกเสียมเดินไปหาทั้งสองคนอย่างรวดเร็วเพราะรู้กันดีว่าพวกนางจะนำอาหารเช้ามาให้นั่นเอง ส่วนหลิวเหมยลี่กับหลิวลี่ปี้ที่เห็นว่าแถวนี้ไม่มีใครนอกจากครอบครัวนางก็รีบนำอาหารออกมาจัดเตรียมไว้รอทุกคนอย่างมีความสุข
"นี่เป็อาหารที่พวกเราทำมาเ้าค่ะ พวกท่านกินให้มากหน่อยจะได้มีแรงทำงาน" หลิวเหมยลี่พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส
"เหตุใดถึงได้มากมายเพียงนี้กันเล่า? แล้วพวกลูกไปเอาข้าวขาวมากมายนี้มาจากไหนหรือ?" นางสวีซื่อเอ่ยถามขึ้นด้วยความใ
"กินก่อนเถอะเ้าค่ะท่านแม่ รีบกินให้อิ่มก่อนที่คนอื่นจะมาเห็น ส่วนเื่อื่นเดี๋ยวเหมยเออร์จะเล่าให้พวกเราฟังพร้อมกันทีหลังเ้าค่ะ" หลิวลี่ปี้เป็คนตอบออกไปด้วยความร้อนใจ เพราะนางกลัวว่าชาวบ้านจะผ่านมาเห็นแล้วนำเื่นี้ไปเล่าให้ท่านย่าและบ้านใหญ่บ้านรองฟังนะสิ
"ได้ๆ!" นางสวีซื่อพยักหน้าตอบ
ข้าวสวยร้อนๆกับอาหารอร่อยๆและมีน้ำซุปร้อนๆช่างเป็มื้ออาหารที่พิเศษสำหรับครอบครัวสามยิ่งนัก ทุกคนต่างก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมทั้งเอ่ยปากชมฝีมือการทำอาหารของหลิวเหมยลี่กันไม่หยุดปาก
ข้าวหม้อใหญ่กับอาหารมากมายตรงหน้าถูกพวกเขากินจนหมดไม่มีเหลือ หลิวเจียนเจี๋ยถึงกับเอนตัวพิงกับต้นไม้ใหญ่เพราะจุกจนขยับตัวลำบาก คนที่เหลือก็ไม่ต่างกันนัก แม้แต่หลิวเหมยลี่ยังกินจนจุกไม่ยอมขยับตัวเช่นกัน!!
2K
