เกิดใหม่ทั้งทีขอเทพกาชาสักทีไม่ได้รึไง Chapter 01 กาชาเทพสามแบบชายหนุ่มผู้ไร้ซึ่งพลัง
เนเวอร์แลนด์สถานที่หลังความตายที่ถูกเล่าขานเป็นิทานให้เด็กๆฟังก่อนนอนทุกคืนบ้างก็เล่าว่าเป็ดินแดนสวง์ที่เหล่าทวยเทพสร้างขึ้นมา บ้างก็เล่าว่าเป็ดินแดนที่มนุษย์หลังความตายจะมีโอกาสได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เพื่อชดใช้กรรมแต่ที่นั่นก็ไม่เคยได้รับการพิสูจน์ว่ามีจริงมาก่อนรึเปล่าจนมันก็เป็ได้แค่นิทานที่เหล่าเด็กๆฝันถึงก็เท่านั้น
“อั๊ก” เสียงเบาๆที่ถูกส่งออกมาจากปากของคนใกล้ตาย ลมหายใจเข้าออกอย่างเบาๆราวกับค่อยๆจางหายไปเืค่อยๆไหลออกมาจากปากพาให้นึกถึง่เวลาอันเลวร้ายที่ได้พานพบเจอมาการตายส่วนใหญ่มักจะมีเหตุผลหรือไม่มีเหตุผลแต่ชายคนนี้คงอยู่ระหว่างกึ่งกลางของเหตุผลและความไร้เหตุผลไปโดยปริยายมันคืออะไรถ้าไม่ใช่คนที่กำลังจะตายคงไม่อาจจะเข้าใจความรู้สึกนี้ได้
ร่างกายอันผอมบางของชายหนุ่มเริ่มสำลักเืสีดำเข้มออกมาเขาค่อยๆเดินเกาะผนังในสลัมมาอย่างช้าๆ คาบเืของเขาไหลไปทุกๆทางที่เดินหัวใจที่เต้นตามจังหวะเริ่มที่จะหยุดนิ่งลง เรี่ยวแรงกำลังหมดหายไปอย่างช้าๆดวงตาสีดำได้มองเส้นทางหนีไปอย่างไร้สติก่อนที่มันจะค่อยๆมืดบอดลงไปในที่สุดตอนนี้เขาเริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว สมองของเขาสั่งให้ทุกอย่างในร่างกายหยุดทำงานเขาหมดสติและล้มลงกลางสลัมที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพนโดยที่นึกคิดถึงนิทานที่วัยเด็กแม่ของตนได้เล่าให้ฟังก่อนนอนทุกคืน
“ลืมตาขึ้นเถิด ชายหนุ่มเอ๋ย” เสียงเรียกดังก้องขึ้นเบาๆอยู่ภายในหัวร่างิญญาไร้สติค่อยๆลอยมาอย่างช้าๆเสมือนขอนไม้ไร้จุดหมายที่ล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรอันกว้างไกล
“ชีวิตนี้เ้าจงเลือกเอง และจงอย่าคิดที่จะเสียใจในภายหลัง”แสงสีทองเปล่งประกายออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ลูกกลมๆสีทองสามลูกถูกส่งยื่นออกไปให้กับิญญาไร้ร่างอย่างพิถีพิถัน
“นี่คือกาชาเทพ ลองเปิดมันดูสิิญญาเร่ร่อนเอ๋ย”มือแบนเรียวกำกาชาเทพที่ิญญาไร้ร่างถืออยู่ ปรากฏเผยออกมาเสมือนเทพธิดาแสนอ่อนโยนรูปร่างเพรียวบางน่าทะนุถนอมและสง่างาม มาพร้อมกับผมบลอนด์ทองและชุดสีขาวที่แสนจะสำรวมมิดชิด
เมื่อิญญาเร่ร่อนจะไปเกิดใหม่ในโลกหลังความตายจะต้องเปิดกาชาเทพสามแบบเพื่อลิขิตชีวิตใหม่ของตนเองเสียก่อนกาชาจะแบ่งระดับออกตามสี แรร์:เงิน อีปิค:ม่วง ฮีโร่:แดง ตำนาน:ทองและกาชาเทพสามแบบจะสุ่มออกเป็สามอย่างคือ เผ่า สกิล และพลังแฝงโดยที่เผ่าและพลังแฝงจะไม่สามารถสุ่มได้จากาชาปกติและเมื่อทำการสุ่มเสร็จจะได้รับพรจากเทพธิดาเพื่อสุ่มให้ไปเกิดในครรถ์ของผู้หญิงในเนเวอร์แลนด์
ร่างิญญาที่ไร้จุดหมายยื่นปลายนิ้วไปแตะที่กาชาเทพทีละอันๆผลลัพธ์ได้เผยเด่นชัดออกมาเป็แผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งในใบนั้นเขียนถึงสิ่งที่เขานั้นสุ่มได้ไปอย่างน่าตกตะลึงใจผลลัพธ์ที่ได้คงอยู่ในความพึงพอใจระดับหนึ่งเมื่อได้เห็นผลลัพธ์ทั้งหมดแล้วจึงถึงควรแก่เวลาที่เขาจะได้ล่วงเลยไปเกิดใหม่ในโลกหลังความตายนั้นแล้วเทพธิดาให้พรแก่ิญญาไร้ร่างที่ไร้จุดหมายและจุดยืน เขาถูกลบความทรงจำหมดสิ้นและกลับกลายออกมาเป็ก้อนพลังงานสีเหลืองทองที่พร้อมจะส่งไปยังครรถ์ของหญิงสาวในตอนนี้แล้วเทพธิดาปล่อยก้อนพลังนั้นไปอย่างช้าๆก่อนที่มันจะล่วงเลยและหายไปในที่สุด
เวลาได้ล่วงเลยมานานนับหลายปีก้อนพลังในตอนนั้นได้กำเนิดออกมาเป็เด็กน้อยและเขาก็ค่อยๆเติบใหญ่จนอายุได้สิบหกปีเศษๆพ่อของเขาสอนวิธีประดาบและการต่อสู้ให้กับเขา ส่วนแม่ก็ได้สอนวิชาความรู้ให้แก่กับเขาตอนนี้เขาเติบโตมาอย่างอบอุ่นโดยมีครอบครัวที่แสนดีหนุนหลังเขาตลอดเวลาในตอนนี้เขาพร้อมที่จะออกไปดูโลกใบใหม่แล้ว
“ไปก่อนะครับ” ใบหน้ายิ้มแย้มออกมาหลังจากร้องะโเสียงดังเพื่อลาจากมือสองข้างโบกไปมาด้วยความดีใจ พ่อและแม่ของเขาร้องไห้ออกมาด้วยความปลื้มปิติที่ได้เห็นลูกชายของตนเติบใหญ่และพร้อมที่จะก้าวเข้าไปสู่โลกใบใหม่ที่เขายังไม่เคยไปมาก่อน
สองขาก้าวออกมาจากบ้านอย่างมั่นใจ เขาเริ่มเดินตามถนนเพื่อไปยังเมืองหลวงตามที่พ่อได้ชี้แนะถึงแม้จะเป็แค่ทางถนนเส้นหนึ่ง แต่นี่เป็จุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งแรกของเขาที่ปกติก็ได้แต่อยู่บ้านและรอพ่อกลับมาเล่าเื่การผจญภัยให้ฟังทุกวันการเดินทางครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะผ่านไปได้อย่างราบรื่น และในที่สุดเขาก็ถึงเมืองจนได้
“เห๋... เมืองใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” ความแปลกใจถูกส่งออกมาเป็เสียงร้องเบาๆสายตาของเขากวาดส่องไปทั่วทุกมุมของเมืองแห่งนี้เท่าที่จะทำได้ เพราะว่าตนเองนั้นอยู่แต่ชนบทมาโดยตลอดการที่มาเห็นสิ่งเหล่านี้ช่างเป็ประสบการณ์ที่หาที่ติมิได้เลยทีเดียว
“ขอโทษนะครับ กิลด์อยู่ตรงไหนเหรอครับ”ด้วยความไม่รู้ประสีประสาอะไรเขาจึงทักคนไปมั่วซั่วเพื่อหาคำตอบให้กับตนเองอาจจะเป็เพราะว่าการแต่งกายของเขามันดูโทรมจึงไม่อยากมีใครเสวนาด้วยสักเท่าไหร่
“เอ่อคือว่า... ฉันเป็พนักงานกิลด์น่ะค่ะ สนใจจะมาด้วยกันไหมคะ”หญิงสาวผมสีทองยาวพอดีร่องเอวดวงตาสีฟ้าสดงดงามดั่งทะเลลึกที่น่าจะค้นหามองมาที่เขาและส่งเสียงเรียกหาพาให้หัวใจของชายหนุ่มร้อนรนไปตามๆกันเขายืนมองเธออยู่สักพักก่อนที่จะอายและรู้ตัวขึ้นว่าต้องพูดกับเธอว่าอะไร
“ฉ..ฉัน จะไปกิลด์น่ะ”เขาพูดมันออกไปถึงแม้ว่ามันจะตะกุกตะกักแต่ก็คงไม่แย่เกินไปที่ใครจะจับใจความไม่ได้
“งั้นไปกับฉันเถอะค่ะการที่มีนักผจญภัยมากขึ้นจะได้ช่วยให้บ้านเมืองปลอดภัยมากขึ้นเช่นกันมีแต่ได้กับได้นิคะ” รอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูบริสุทธิ์และไร้มลทินถูกส่งมาให้กับเขาสมองไม่สามารถควบคุมอารมณ์และอาการณ์ในตอนนี้ได้แต่มันกลับกลายเป็จิตใต้สำนึกเข้าไปครอบงำร่างกายแทน
“เอ่อ.. เธอชื่ออะไรงั้นเหรอ”ถึงมันจะน้อยนิดแต่เสียงเบาๆนั้นก็เหมือนจะส่งไปถึงสาวพนักงานกิลด์คนนั้นได้เธอยิ้มหัวเราะให้กับความขี้อายของเขาอย่างสุภาพ
“ฉันชื่อ มิเนอร์ว่า คาเอลค่ะ”
“ฉันชื่อ ลูเซี่ยน โดโนแวน ฝากตัวด้วยล่ะ” ชื่อจริงถูกเผยออกไปกับใบหน้าที่จริงใจเขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับว่าสนิทกับเธอคนนั้นจนความอายหายไปเขาคงเป็คนที่เข้ากับคนง่ายจึงไม่แปลกใจเลยที่พนักงานกิลด์สาวจะยิ้มตอบด้วยใบหน้าแสนอ่อนหวานนี้ทั้งสองคนเดินด้วยกันมาได้สักพักไต่ถามกันถึงสารทุกข์สุขดิบจนกินเวลามาได้ครึ่งชั่วโมงเศษๆ พวกเขาเดินดูนู่นดูนี่ด้วยกัน ด้วยความที่ว่าเขาเป็คนที่คบหากับคนอื่นง่ายและสาวพนักงานกิลด์เป็คนที่สุภาพอ่อนโยนจึงทำให้พวกเขาเข้ากันได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ
“ถึงแล้วล่ะค่ะ กิลด์”
เท้าซ้ายย่ามเข้าไปด้วยความมั่นใจประตูถูกเปิดไว้ราวดั่งกับต้อนรับตนเองด้วยความยินดีในตอนนี้นั้นบรรยากาศภายในกิลด์คึกคื้นยิ่งกว่าในเมืองที่มีแต่ผู้คนเสียอีกดวงตาทั้งสองข้างกวาดมองไปในทุกๆสารทิศ ใบภารกิจอยู่เกลื่อนกาดไปทุกๆที่ของที่นี่กิลด์ใหญ่ที่มีพื้นที่พอๆกับปราสาทย่อมๆที่หนึ่งได้เขากำลังเดินสับสนกับความกว้างขวางนี้ของมันอยู่
“มานี่สิคะ”
“อย่ามาแตะฉันนะ” มือแสนบอบบางกำลังจะเข้าไปััโดนตัวของลูเซี่ยน เขาเอาตัวหลบออกเพื่อไม่ให้มิเนอร์ว่าแตะ
“เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคะ” มิเนอร์ว่ารู้สึกเสียใจอย่างยิ่งเธอคงคิดว่าอาจจะเป็การล่วงเกินหากแตะตัวของลูเซี่ยนและลูเซี่ยนเองก็คงเห็นว่ามันไม่สุภาพที่ผู้หญิงกับผู้ชายที่พึ่งรู้จักจะมาแตะเนื้อต้องตัวกันมันคงดูเหมือนว่าเธอไม่รักนวลสงวนตัว
“ปล่าวหรอก ไม่ใช่ความผิดของเธอ ฉันก็แค่เจ็บแผลน่ะ” ลูเซี่ยนพูดไปทำท่าทางไปเหมือนว่าไม่อยากจะให้มิเนอร์ว่าเสียใจ
“งั้นเราก็ไปกันเถอะค่ะ” มิเนอร์ว่าคงจะรู้เหตุผลแล้ว เธอพาลูเซี่ยนไปที่หน้าเคาท์เตอร์ก่อนที่จะไปหยิบกระดาษแผ่นนึงให้เขาด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊าด้วยสายตามีความหวัง
“กรอกข้อมูลนี้สิคะ แล้วคุณก็จะได้เป็นักผจญภัยค่ะ”มิเนอร์ว่าเปลี่ยนท่าทางทันทีเธอยื่นปากกาให้ลูเซี่ยนก่อนที่จะบอกลายระเอียดให้เขากรอกแต่ละอย่างๆ
“เสร็จแล้ว”
“เรียบร้อยค่ะ แค่นี้คุณก็เป็นักผจญภัยเต็มตัวแล้ว นี่ค่ะ” มิเนอร์ว่ายื่นตรานักผจญภัยระดับฝึกหัดให้ลูเซี่ยน ตราไม้เรียบง่ายที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเขียนสลักตัวอักษรคำว่าฝึกหัดไว้แบบธรรมดาๆ
“อะไรกันเนี่ย ฝึกหัดเหรอ ดูธรรมดาๆจัง”ลูเซี่ยนเอ่ยออกมาอย่างไม่คิดอะไรด้วยความที่ว่าเป็คนตรงๆง่ายๆเขาจึงพูดไปหน้าตาเฉยโดยไม่สนใจใคร
“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ นักผจญภัยระดับไหนก็ต้องผ่านระดับฝึกหัดมาก่อนทุกคนแหละค่ะ”มิเนอร์ว่าตอบกล่าวด้วยสีหน้าสุภาพเธอแสยะยิ้มออกพลางๆว่าไม่เห็นด้วยที่ลูเซี่ยนจะพูดแบบนี้
“งั้นก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะ”
“ค่ะ เข้าใจก็ดีแล้วล่ะ”
“หลบไป” ปั๊บ เสียงกระทบของไหล่ขนาดใหญ่ชนเข้ากับไหล่อันผอมบางดังขึ้นที่หน้าเคาท์เตอร์อย่างจังลูเซี่ยนลูกชายร่างั์คนนึงชนกระเด็นจนล้มลงกับพื้นโดยที่ไม่ได้ตั้งตัวอะไร
“คุณลูเซี่ยน” มิเนอร์ว่าเรียกหาด้วยความเป็ห่วงเธอรีบไปหวังจะช่วยให้ลูเซี่ยนลุกขึ้น
“อย่ามาแตะฉัน” ลูเซี่ยนร้องห้ามไว้ ใครจะรู้เขาอาจจะมีความทะนงตัวสูงจึงไม่อยากให้ใครมาช่วยก็ได้
“หึ แกนี่มันทะนงตัวเสียจริง อยู่แค่ระดับฝึกหัดไปหามอนเตอร์ป่าระดับล่างๆฟาร์มไปเถอะ”ชายร่างั์โชว์ตราระดับมาสเตอร์ให้ลุเซี่ยนดูด้วยท่าทางวางท่า (ระดับของนักผจญภัยมีอยู่ห้าระดับฝึกหัด เชี่ยวชาญ มาสเตอร์ ฮีโร่ และตำนาน)
“เห.. แกคงจะเก่งน่าดูสินะ งั้นเดิมพันกันหน่อยจะเป็ไง”
“ฮ่าๆ คนที่พึ่งสมัครเป็นักผจญภัยอย่างแก จะเอาอะไรมาเดิมพันห้ะ!”ชายร่างั์ใช้แขนทุบโต๊ะที่อยู่ใกล้มืออย่างจัง โต๊ะหักลงไม่เป็ท่ารอยยิ้มแสนจองหองที่ปล่อยออกมาพร้อมดวงตาสีแดงฉาน มันทำให้รู้เลยว่าชายคนนี้คือรอร์ค(ลูกครึ่งระหว่างออคกับมนุษย์)
“งั้น ไอนี่ล่ะเป็ไง” มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเขาหยิบกาชาสีทองออกมาลูกหนึ่ง แล้วชูขึ้นมาอย่างผาดเผยต่อหน้าคนทั้งกิลด์
“ระดับตำนาน! เอาเถอะยังไงอีกเดี๋ยวมันก็เป็ของฉันเอง”
“แต่แกคนเดียวมันคงทำให้ฉันสนุกไม่ได้ฉันยังมีกาชาระดับตำนานกับฮีโร่อยู่ในคลังอีกเพียบใครที่ชนะฉันได้จะเอาไปเท่าไหร่ก็ตามใจ แต่ถ้าแพ้ ก็เอาตราของพวกแกมาซะ”
“โอ้ว!!! ไอนี่มันมือใหม่ยังไงก็ชนะอยู่แล้วโว้ย” เสียงร้องของนักรบดังขึ้นนักผจญภัยหลายสิบชีวิตวิ่งกรู่กันตามลูเซี่ยนยิ่งกว่าฝูงเป็ดฝูงไก่สายตาเหยียดหยามมองไปที่ลูเซี่ยนอย่างน่ารังเกียจ พวกเขาวิ่งตามลูเซี่ยนไปจนถึงลานฝึกซ้อมของนักผจญภัย
“เอาล่ะ เริ่มกันเลยดีกว่า” ลูเซี่ยนถอดผ้าคลุมออกเผยรูปลักของตนออกมาอย่างเด่นชัด ผมสีน้ำตาลเข้มที่ดูแล้วเบาตาถูกไสวไปมาตามท่วงทำนองของสายลมดวงตาสีเขียวเข้มดั่งมรกตอันเลอค่าจ้องมองไปที่กลุ่มนักผจญภัยคนอื่นๆใบหน้าที่หล่อเหลาชวนให้แขกไปใครมาหรือคนที่กำลังฝึกซ้อมหันมามองอย่างไม่เหลียวหลังกลับไปเขาหยิบดาบของตนออกมาและชี้ไปที่หน้าของรอร์ค(ลูกครึ่งออร์ค)เพื่อเป็การท้าทาย
“อวดเบ่งดีนี่เ้านักผจญภัยฝึกหัด นี่คงจะเป็ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่แกจะได้ย่ามเข้ามาในกิลด์!” รอร์คขว้ามือจับกระบองอย่างรวดเร็วก่อนที่จะใช้มันฟาดไปที่ลูเซี่ยนอย่างจังตึ๊ก ลูเซี่ยนใช้ดาบปัดป้องการโจมตีของรอร์คได้ทุกครั้งแต่ทว่าด้วยจำนวนของนักผจญภัยทำให้เขาไม่สามารถหลบได้ทุกการโจมตี และตอนนี้เขาก็เริ่มไขว้เขวจนจะหมดท่าเพราะถูกโจมตีมาอย่างต่อเนื่องไม่ว่าจะเป็พลังเวทย์หรือพลังกายตอนนี้เขาได้รับมันทั้งหมดจนดูเหมือนว่าเขาเป็แค่กระสอบทราย
“เป็ไงล่ะ นี่คือจุดจบของแกไอเ้าคนอวดเก่ง! เฟอโตพอนฟอ”รอร์คใช้สกิลฟาดกระบองไปที่ลูเซี่ยนเหมือนอย่างตอนแรกแต่ตอนนี้มันถูกเสริมพลังจนแม้แตู่เาลูกโตยังพังได้ถ้าถูกมันฟาดไป
“แกจะมีแรงพอเหรอ”
“อึ๊ก....” ทุกอย่างหยุดนิ่งลง รอร์คถูกลูเซี่ยนจับขาขวาก่อนที่เขาจะล้มลงไปทั้งๆที่กระบองยังไม่ได้ฟาดลงไปที่ใดเลยรอร์คได้หมดสภาพราวกับลูกนกที่พึ่งฝักออกมาจากไข่ นักผจญภัยคนอื่นๆก็ค่อยล้มลงไปราวดั่งกับฝูงศพที่ระเนระนาดไม่มีผิดเพี้ยน
“พวกแกคงไม่ได้สังเกตเลยสินะ”
“ว่ายังไงนะ...” เสียงทื่อๆถูกปล่อยออกมาด้วยความสงสัยปากของคนหมดท่ากระพึมกระพำไปมาอย่างสุดแสนอาลัย ไม่ว่าใครในตอนนี้ก็คงจะสงสัยกัยหมดทุกคน
“พลังของฉันก็คือ การไร้พลังยังไงล่ะ”
“ทำไมแกถึงทำหยั่งนั้นได้”
“นี่พวกแกยังไม่รู้อีกเหรอ”เสียงปริศนาถูกปล่อยออกมาจากเงามืดของลานฝึกซ้อม ชายปปริศนาผมทองยกตนข่มท่านไปมาเขาส่งสายตามองไปที่นักผจญภัยที่ล้มลงอย่างน่าหยามเกรียติ
“แก... สปีดเดอร์”
“ทุกๆครั้งที่แกหรือของที่แกััอยู่โดนตัวเ้าหมอนั่นแรงของแกจะค่อยๆหดหายไปทีละนิดๆ ช่างเป็พลังที่น่ากลัวจริงๆ”
“เก่งดีนี่” ลูเซี่ยนกล่าว
“แต่ฉันคงไม่อย่างยุ่งกับนายหรอกนะแค่ความเร็วอย่างเดียวคงจะชนะนายไม่ได้”
จบ
คุยกับผู้เขียนสักหน่อย
ขอบคุณทุกท่านที่มาอ่านนะครับ ผมเคยเขียนนิยายเื่นี้มาแล้วครั้งนึงในนาม tidanime ในชื่อเื่ว่า จะได้เกิดใหม่ทั้งทีขอเปิดกาชาให้ดีไม่ได้รึไง ในเว็บDekdและผมก็ได้ตัดจบมันไปเพราะเนื่องจากความไม่สะดวกในเวลาเรียนตอนนี้ผมปรับเวลาชีวิตได้แล้ว ฮ่าๆมันคงจะน่าขำที่ผมเอามันกลับมาจากเื่เก่าแต่ก็ขอให้ทุกคนสนุกนะครับ ประสบการณ์ผมยังน้อย มีอะไรก็ติเตือนได้ผมจะพยายามตอบทุกความคิดเห็นนะครับ บาย
4K
