- ตอนที่ 9 -
ตลาดยามบ่ายก็ยังคงมีผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยกันอยู่มาก เขายังไม่ค่อยคุ้นชินมันสักเท่าไหร่และปัญหาต่อมาก็คือเขาไม่รู้ไซร์เสื้อผ้าพวกเขาแต่ละคน เหลือบมองผู้คุ้มกันที่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้
“คุณชายท่าน้าเป็ชุดสำเร็จหรือเป็ผ้าพับขอรับ”
“ข้า้าชุดสำเร็จ เป็ชุดบุรุษเก้าชุดสตรีเก้าชุด เอ่อ ขอเป็พวกผ้าชั้นในด้วย” เซียวิรู้สึกขัดเขินยามต้องกล่าวถึงชุดชั้นใช้พวกนั้น เขาไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรและเขาไม่สามารถเลือกมันด้วยตัวเองได้
“ข้าจะจัดเตรียมให้ท่านขอรับ”
“เ้าขบขันสิ่งใดกัน!” เซียวิขมวดคิ้วมองผู้คุ้มกันที่กำลังหัวเราะเขาอยู่ ถึงมันจะเบาแค่ไหนแต่หูผู้ฝึกยุทธย่อมได้ยินมันอย่างแน่นอน
“ข้าแค่แปลกใจขอรับ มิมีเ้านายเรือนใดซื้อของพวกนั้นให้บ่าวรับใช้”
“เช่นนั้นข้าจะเป็คนแรกที่ซื้อมัน!!” เซียวิอยากยกพัดในมือฟาดเข้าที่ใบหน้านั่นสักทีสองที
“เถ้าแก่ช่วยส่งอาภรณ์เ่าั้ไปที่ตระกูลหลานให้ข้าได้หรือไม่ บอกว่าเป็ของคุณชายสามข้าจะชำระเงินเลย” เซียวิหยิบก้อนตำลึงเงินทองออกมา ต่อไปก็เป็อาหาร
“ถ้าเป็อาหารข้าคิดว่าคุณชายขอจากห้องครัวดีกว่าขอรับ”
“ไม่ล่ะ ข้าจะนำกลับไปที่เรือนเพื่อให้บ่าวได้กินของดี สภาพแต่ละคนไม่ดีเท่าไหร่ข้าจะขุนพวกเขา” เซียวิเดินซื้อผักเลือกชิ้นเนื้อพร้อมกระดูกต้มน้ำซุป ผลไม้นั้นหากินยากยิ่งนักบางทีอาจเป็เพราะที่นี่อยู่ห่างจากเมืองหลวงพอประมาณ ช่างมันเถอะ!
หลังจากได้ของจนพอใจแล้วเขาก็จ้องรถม้าหนึ่งคันเพื่อนำของไปส่ง ในมือผู้คุ้มกันตอนนี้มีแต่ขนมและซาลาเปาไส้ต่าง ๆ ของดีโบราณต้องลิ้มรสให้ครบ
“วันนี้ขอบใจเ้ามาก ข้าให้เ้า” เซียวิหยิบก้อนตำลึงทองออกมาหนึ่งก้อนก่อนจะมอบให้ผู้คุ้มกันลับที่เดินมาส่งเขายังหน้าเรือน
“ขอบพระคุณขอรับ”
ผู้คุ้มกันรับก้อนตำลึงทองก่อนจะเร้นกายหายไปในทันที เซียวิมองทาสที่เขาซื้อมาพลางใช้ความคิด สภาพแต่ละคนพอดูได้ยกเว้นอีกคนที่มีาแฉกรรจ์
“คารวะคุณชายขอรับ/เ้าค่ะ”
“พวกเ้ามีชื่อหรือไม่” เซียวิมองใบหน้าที่เปรอเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน เขาไม่สามารถบอกได้ว่าภายใต้ฝุ่นโคลนพวกนั้นมีใบหน้าแบบใดซุกซ่อนอยู่
“การที่คุณชายมอบนามใหม่ให้แก่พวกเราถือว่าเป็เกียร์ติอย่างยิ่งขอรับ”
“อืม ขอข้าคิดก่อน” ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะแล้วจะตั้งว่าอะไรล่ะ จะมักง่ายแบบใช้ตัวเลขแทนชื่อดีไหมนะ ง่ายและก็สะดวกดีแต่ก็สงสารสาวๆอยู่เหมือนกันถ้าจะทำอะไรแบบนั้นมันดูไม่งดงามเอาซะเลย
หยก?
“เ้าชื่อ หลิน,เหยา ส่วนพวกเ้าก็ คุน,ปิน,เซิน,ส่วนเ้าให้ชื่อชุนแล้วกัน” ชื่อคนอื่นเป็หยกทั้งหมดยกเว้นคนที่ระบบเน้นตัวแดงเอาไว้ เขามอบชื่อชุนให้แตกต่างจากผู้อื่น จำง่ายดี
“ขอบพระคุณคุณชายขอรับ/เ้าค่ะ”
“เรือนข้านั้นอยู่ไกลจากเรือนใหญ่ ไม่จำเป็ต้องรับใช้ผู้ใดนอกจากข้าหากมีปัญหาการถูกรังแกจงทุบตีพวกมันอย่าให้พวกน่ารังเกียจพวกนั้นทุบตีเ้าได้ เอาล่ะกฎของข้านั้นมีไม่มากพวกเ้าทุกคนต้องซื่อสัตย์และภักดีต่อข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น ข้าสัญญาจะมอบสิ่งที่ดีให้พวกเ้าเป็การตอบแทนอย่างแน่นอน”
“พวกเราจะซื่อสัตย์และภักดีต่อคุณชายเพียงผู้เดียวเ้าค่ะ/ขอรับ”
“ดีมาก เอาล่ะพวกเ้ามีผู้ใดทำอาหารเป็บ้างหรือไม่?” เซียวิมองวัตถุดิบที่เขาเผลอซื้อมาเหมือนจะมากเกินไปหน่อย
“บ่าวทำเป็เ้าค่ะ” หลิน
“บ่าวด้วยเ้าค่ะ” เหยา
“ดี งานครัวฝากพวกเ้าด้วย ข้าไม่ใช่คุณชายที่สำคัญอะไร ตัวข้าพึ่งได้รับเรือนมาวันนี้ ไม่มีบ่าวใช้ส่วนตัวข้ามีแค่พวกเ้า ดูแลกันและกันให้ดีอย่าให้ผู้ใดรังแกพี่น้องของพวกเ้าได้” เซียวิยกยิ้ม
“เ้าค่ะ/ขอรับ”
“มีอีกเื่ที่ต้องบอกพวกเ้าเอาไว้ก่อน ตัวข้านั้นเป็เกอ” เซียวิโบกพัดในมือเบาเบาพลางลอบสังเกตกิริยาท่าทางของพวกเขา ไร้การดูถูกเหยียดหยาม ดียิ่ง!
“แต่ข้าไม่ได้อ่อนแอและไม่ชอบอยู่แบบสตรีในห้องหอ ข้าชอบความสนุกและชื่นชมความแข็งแกร่ง ตัวข้านั้นถูกทาบทามให้แต่งเข้าตระกูลไป๋ในฐานะอนุ แต่ข้าได้ยื่นข้อเสนอแก่บิดาไป ถ้าหากบุรุษที่้าข้าเป็ภรรยาสามารถชนะข้าได้ ตัวข้าจะยินยอมตบแต่งด้วย นั่นคือสถานการณ์ของข้าในตอนนี้ เอาล่ะไปล้างเนื้อล้างตัวชุดพวกเ้าอยู่ตรงนั้นแล้ว ข้าซื้อมาให้พวกเ้าคนละสองชุดแบ่งกันไป พวกที่าเ็ไปรอข้าที่ห้อง ข้าจะรักษาให้” เซียวิ
“ขอบพระคุณคุณชายสามขอรับ/เ้าค่ะ”
เซียวิมองชุนที่ดูจะาเ็หนักที่สุด ไม่รู้ทำไมแต่เขารู้สึกว่าชายผู้นี้ต่างจากคนผู้อื่น แต่คงไม่อันตรายกับเขาหรอกมั้ง เขาเดินนำไปยังส่วนที่
เขาเอาไว้ให้บ่าวรับใช้พักกัน คุนเปิดประตูออกก่อนที่ตัวเขาจะเดินเข้าไปนั่งรอข้างใน ปู่เซินประคองชุนเข้ามานอนในห้อง ตามมาด้วยปินที่นำอ่างน้ำพร้อมผ้าเข้ามา
“พวกเ้ารู้จักกันหรือ?” เซียวิขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ข้ากับลุงเซินรู้จักกันขอรับ” ปินกล่าวก่อนจะวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะและเริ่มทำความสะอาดร่างกายของชุนทันที ก่อนที่ทุกคนจะชะงักมือแล้วหันมามองหน้าเขา
“มีอะไรหรือ?” เซียวิกะพริบตามองพวกเขาอย่างไม่เข้าใจ
“คุณชายท่านเป็เกอ คือว่า” ปินเม้มปากก่อนจะมองเ้านายสลับกับสหายบนเตียง
“อ่อ อย่าใส่ใจข้าไม่สนใจกับร่างกายบุรุษที่มีเหมือนกันหรอก” เซียวิไม่คิดจะใส่ใจเื่พวกนี้สักนิด
“แต่คุณชายอยู่ในห้องกับบ่าวรับใช้ชายมากเพียงนี้มันดูไม่ดีขอรับ คุณชายจะเสื่อมเสียชื่อเสียง” คุนกล่าวด้วยเหตุผล
“อย่าใส่ใจ ต่อให้พวกเ้าเปลื้องผ้าต่อหน้าข้าทั้งหมดตัวข้าก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก รีบจัดการเสียข้าจะได้รักษาเสียที ข้ายังมีบางสิ่งที่ต้องไปจัดการ” เซียวิกล่าวจบก็ไม่ได้สนใจสายตาที่มองจ้องมา
ปินไม่มีทางเลือกนอกจากทำความสะอาดร่างกายสหายต่อไป พวกเขาลอบสังเกตเ้านายคนใหม่ ไร้สีหน้าเขินอาย ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองราวกับว่า
เขาไม่คิดจะสนใจจริงๆ มีเกอประเภทนี้อยู่ด้วยหรือ?
‘เพื่อนรัก มียาประเภทไหนรักษาได้ไหม?’
ระบบ : ยาลูกกลอนสารพัดโรค,ผงรักษาแผลสด
ชื่อยาไม่ค่อยน่าไว้ใจแต่ไม่มีทางเลือกจะให้เขามาตรวจอาการและใส่แผลให้ตลอดเหรอ เหอะฝันไปเถอะ!
เซียวิจับข้อมืออีกฝ่ายมาทำทีตรวจรักษาก่อนจะปล่อยข้อมือส่งเม็ดยาสีดำน่ากลัวใส่ปากอีกฝ่าย รอดหรือร่วงพรุ่งนี้คงรู้กัน
“นำผงในขวดโรยไปที่าแของชุนพรุ่งนี้อาการคงจะดีขึ้น”
เมื่อส่งสิ่งที่จำเป็ในการรักษาหมดแล้วเขาก็เดินออกมารจากห้องตรงกลับไปที่เรือนของตัวเองทันที เขาหยิบตำราออกมาอ่านเพื่อรอเวลาอาหารเย็น ยังมีหลายสิ่งที่เขา้าเรียนรู้อีกมาก ตำราในเรือนหลังนี้เขาจะอ่านมันให้ครบทุกเล่ม วิชาไหนน่าสนใจเขาจะฝึกฝนมัน เขาจะไม่ประมาทแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม
“เพื่อนรักเ้าคิดว่าข้าควรหาสัตว์อสูรมารับใช้สักตนสองตนดีหรือไม่”
ระบบ : สำนักพยัคฆ์เมฆา
“อะไรกันเ้าให้ข้อมูลข้าเพียงเท่านี้ตัวข้าจะเข้าใจได้ยังไง”
ไร้สัญญาณการติดต่อ เอาเถอะคงต้องเข้าไปศึกษาที่นั่นก่อน จะว่าไปสำนักพยัคฆ์เมฆาจะรับเกอเป็ศิษย์หรือไม่ ถ้าไม่รับนั่นคงเป็ปัญหาใหญ่แล้วล่ะ แต่จะมีเกอสักกี่คนที่เป็อย่างเขากัน
ดูเหมือนงานนี้จะยุ่งยากซะแล้วสิ
5K
