ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

รีออนเดินเข้าไปรับสินค้าของตัวเอง และให้ทางโรงประมูลหักเงินให้เสร็จเรียบร้อย เงินที่เขาได้รับมานั้นมันมากถึง 840 เหรียญทอง รีออนเก็บของทุกอย่างที่ได้รับมา ลงในกระเป๋าย่อส่วนของตัวเอง มันใช้หลักการของการย่อส่วนด้วยการบีบอัด หรือขยายโมเลกุลของมวลสาร และกระเป๋าที่เขาว่ามานั้น ก็เป็นอีกหนึ่งในเทคโนโลยีสุดล้ำในยุคของเขา ที่ผู้คนใช้กันอย่างแพร่หลาย นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์อื่นๆ ที่ติดมากับกระเป๋าใบนี้อีกด้วย นับว่าเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งที่เขาได้นำอุปกรณ์เหล่านี้ติดเครื่องย้อนเวลา จึงทำให้เขาสะดวกสบายอีกหลายอย่างหลายขั้นตอน แต่สิ่งที่เขากำลังเป็นวิตกกังวลอยู่ตอนนี้หลังจากออกมาจากโรงมูลประมูลนั่นก็คือ“แล้วคืนนี้จะไปพักที่ไหนดีล่ะ.. ตอนบ่ายๆก็มัวแต่ยุ่งกับเจ้านกตัวเงินตัวทองนั่น... ลองเดินๆหาดูดีกว่า..” เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป แต่ก็มีเสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาหวังจะเรียกเขา เท้าของรีออนหยุดลง ก่อนที่จะหันไปมอง“ท่านปีเตอร์รอก่อนเจ้าค่ะ...” แน่นอนว่าคนที่เรียกรีออนในชื่อปลอมนั้นคือแคทเทอรีน“อ่าว.. แคทเทอรีนเองรึ.. เจ้ามีเรื่องอันใดกันล่ะ” รีออนที่เห็นว่าเป็นแคทเทอรีนก็เลยกล่าวถามออกไป ส่วนแคทเทอรีนที่วิ่งมาแต่ไกลก็หยุดหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะหายใจยาวๆ เพื่อปรับลมหายใจเล็กน้อย และพูดขึ้น“ที่ข้าวิ่งมานี้เพียงแค่จะถามว่าท่านมีที่พักแล้วหรือยังเพียงเท่านั้น.. อีกอย่างท่านพ่อของข้าอยากจะตอบแทนท่านที่ช่วยเหลือข้าไว้เมื่อคราวก่อน.. ท่านพ่ออยากจะขอพบกับท่านนะเจ้าคะ” แคทเทอรีนกล่าวออกมาอย่างนั้น มันสร้างแรงตกใจให้กับรีออนไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะว่าอย่างที่ทราบกันดี ว่าแคทเทอรีนนั้นเป็นถึงอดีตคู่หมั่นของเจ้าชายรีออน ดังนั้นจะเป็นไปได้หรือไม่ที่ตัวของมาควิสผู้นี้จะรู้จัก และเคยเห็นเจ้าชายรีออนตัวจริง หากมันเป็นเช่นนั้น ก็นับว่าเป็นอันตรายไม่น้อยเลยทีเดียวที่จะไปพบกับเขา รีออนคิดอยู่เพียงพักหนึ่ง ก่อนจะตอบออกไปว่า“ยังไงเรื่องที่ตอบแทนนั้น ข้าก็ได้รับเป็นค่าจ้างไปแล้วนี่...ส่วนเรื่องที่พักนั้นเดี๋ยวข้าหาเองจะดีกว่า.. หากมีวาสนาก็คงได้พบกันอีก เพราะข้าจะอยู่ที่เมืองแห่งนี้อีกสักพักหน่อยล่ะนะ.. ไปนะ” รีออนที่วิเคราะห์สถานการณ์แล้ว เขายังไม่ควรที่จะพบเจอกับมาควิสคนนั้น ก็เลยเบี่ยงประเด็นออกไปก่อน พร้อมกับเดินก้าวเท้าออกไปต่อ“เออ.. คือ...” แคทเทอรีนพยายามที่จะพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่มันก็ต้องทำให้เธอได้เอากลับมาคิดถึงความจริงภายในจิตใจของเธอ ในตอนนี้เธอกำลังคิดถึงประโยคที่เขาอยู่ที่นี่อีกไม่นาน มันทำให้ข้างในรู้สึกจุก และเจ็บจนไม่สามารถพูดออกมาได้ เธอได้แต่มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปเพียงเท่านั้น“หวังว่าท่านจะเปลี่ยนใจ.. ท่านยังเปลี่ยนหัวใจของข้าให้รักท่านได้... ข้าก็อยากจะเปลี่ยนหัวใจของท่านให้รักข้าได้เช่นกัน” เธอพึมพำออกมา ก่อนจะเดินจากไปเช่นกัน รีออนเดินไปยังภายในเมืองเรื่อยๆ บรรยากาศในตอนนี้ของเมือง ไม่ต่างอะไรกับยุคเก่าๆที่เขาเคยเห็นภายในหนังสทอเรียนเลยแม้แต่น้อย ภาพของคบเพลิงที่คอยให้แสงสว่างอันน้อยนิดนั้นมีเกือบจะตลอดทั้งเส้นทาง บางทีแสงจันทร์ยังจะสว่างกว่าเสียอีก ไม่นานเขาก็เดินมาถึงหน้าโรงแรมแห่งหนึ่งตามที่ถามเอาจากผู้คนที่พบเจอมา โรงแรมนี้มีชื่อว่า ‘THE MOON’ ภายนอกของที่นี่ถูกตกแต่งไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ถึงตัวผนังจะดูเก่าไปสักหน่อย แต่ก็เรียกได้ว่ามันดูดีกว่าที่อื่นๆเลยทีเดียว รีออนเดินเข้ามาข้างใน พร้อมกับเดินไปที่เคาน์เตอร์ของโรงแรมทันที“สวัสดี.. ข้าต้องการที่จะเช่าห้องพักเสียหน่อย... เจ้ามีห้องจะแนะนำข้าบ้างหรือไม่” รีออนกล่าวออกไปกับหญิงสาวตรงหน้า ที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่ เธอตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อมองดูดีๆแล้ว เธอก็พบกับชายคนหนึ่ง เธอจึงถอนหายใจออกมา“ต้องขออภัยท่านนักเดินทาง.. ข้าน้อยมีนามว่า ‘คีต้า’ เจ้าค่ะ... ทางโรงแรมของเรามีบริการให้เลือกห้องพักอยู่เพียงแค่สองรูปแบบเท่านั้น หนึ่งคือแบบธรรมดา ราคาห้องต่อคืนอยู่ที่ 2 เหรียญเงิน หากรวมอาหารเช้าด้วยแล้ว จะเป็น 2 เหรียญเงิน 50 เหรียญทองแดงเจ้าค่ะ.. สองคือห้องพิเศษ ราคาห้องต่อคืนอยู่ที่ 10 เหรียญเงิน หากรวมอาหารเช้าก็เพิ่มอีก 50 เหรียญทองแดงเจ้าค่ะ.. ไม่ทราบว่าท่านต้องการห้องแบบไหนเจ้าคะ” คีต้า เอ่ยกล่าวออกมา เพื่ออธิบายให้กับแขกของเธอได้ฟัง ถึงจะแอบหลับไปบ้าง แต่เธอก็ตั้งใจไม่น้อยเลยทีเดียวที่จะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ รีออนที่ได้ยินดังนั้น เขาก็คิดคำนวณในทันที เพราะเขาก็ยังต้องอยู่ที่เมืองแห่งนี้อีกสักระยะหนึ่งเพื่อทำในเรื่องของการค้า “ข้าต้องการห้องแบบพิเศษเป็นจำนวนสัก 10 คืนก่อนก็แล้วกัน.. ส่วนอาหารก็เอามาทุกเช้าด้วย” รีออนตอบก่อนที่จะหยิบเหรียญทองของตัวเองออกมาถึง 2 เหรียญ และยื่นไปทางพนักงานสาว เมื่อเธอเห็นว่าชายคนนี้หยิบเหรียญออกมาจากถุงที่ใหญ่พอประมาณ เธอก็ต้องตาลุกวาว ก่อนจะทำรายการเข้าพักให้กับรีออนในทันที“ไม่ทราบว่าท่านนักดินทางมีบัตรเข้าเมือง หรือเป็นบัตรของสมาคมไหนสักสมาคมก็ได้สักใบหรือไม่เจ้าคะ... ทางโรงแรมต้องการยืนยันตัวตนของท่านตามกฎหมายของอาณาจักรเจ้าค่ะ” เธอกล่าวออกมา และมันทำให้รีออนได้คิดว่าในโลกนี้มันมีเรื่องของการยืนยันตัวตนแล้วอย่างนั้นเหรอ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ และเขาก็นึกถึงความจริงได้ข้อหนึ่งว่าเขาไม่มีบัตรอะไรเลย“หากไม่มีบัตรอะไรเลยก็เข้าพักไม่ได้อย่างนั้นรึ... ข้ามีแต่บัตรประจำตัวของโรงประมูลซิลเวอร์เฟสพอจะใช้แทนกันได้หรือไม่” รีออนที่ค้นเสื้อผ้าของตัวเอง เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเขามีบัตรที่ได้จากโรงประมูลมาเพียงเท่านั้น ตอนเข้าเมืองมาก็ใช้อำนาจพิเศษของแคทเทอรีน เลยไม่มีประจำตัวเข้าเมืองมาด้วย“ใช้ได้เจ้าค่ะท่านนักเดินทาง... ถ้าอย่างนั้นท่านคงเป็นพ่อค้าจากแดนไกลอย่างนั้นรึเจ้าคะ... อาณาจักรของเรานั้นจะเข้มงวดเรื่องของการเข้าพักเป็นอย่างมาก เพราะว่าหลายๆครั้ง ที่อาชญากรหรือโจรเล็กๆน้อยๆ ต้องการจะใช้โรงแรมเป็นสถานที่ซ่อนตัว จนอาณาจักรต้องออกกฎหมายฉบับนี้มา เพื่อทำให้เมืองของเราเป็นสถานที่ปลอดภัยอย่างแท้จริง.. ยังไงข้าน้อยต้องขอบัตรประจำตัวของท่านด้วยนะเจ้าคะ” คีต้าเอ่ยกฎหมายเพื่ออธิบายให้กับรีออนฟัง และแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่แปลกใหม่อีกเช่นเคย เขาได้แต่พูดกับตัวเองอยู่ภายในจิตใจ ว่าจะต้องศึกษาข้อมูลพวกนี้ให้ละเอียดกว่านี้แล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรกฎหมายพวกนี้แหละจะได้ช่วยเหลือเขาในทางด้านการค้า และอีกอย่างเพื่อที่จะไม่ทำให้เขาทำผิดกฎหมายเสียเองด้วย คีต้าใช้เวลาตรวจสอบไม่นานก็ยื่นบัตรคืนในกับรีออน “จริงๆแล้ว เท่าที่ข้าทราบมา บัตรระดับทองนี้สามารถใช้บริการเข้าพักได้ที่โรงแรมซิสเวอร์เฟสได้ในราคาพิเศษนี่เจ้าคะ...” เธอทำหน้าสงสัยออกมา เพราะถ้าเป็นเธอ เธอก็น่าจะเลือกใช้บริการของที่นั่นมากกว่า“อย่างนั้นรึ... ข้าไม่เห็นทราบเลย สงสัยตอนที่ข้าได้บัตรนี่มา ผู้ดูแลหรือผู้จัดการน่าจะยุ่งวุ่นวายจนหลงลืมที่จะอธิบายล่ะมั้ง.. ช่างมันเถอะ เจ้าจัดการให้ข้าเสร็จแล้วหรือยัง ข้าต้องการพักผ่อนเต็มทีแล้ว” รีออนที่นึกถึงตอนที่ได้บัตรนี้ มันก็วุ่นวายจริงๆนั่นแหละ ก่อนที่จะรีบตัดบทไป เพราะเขาต้องทำอะไรอีกหลายอย่างในคืนนี้“เรียบร้อยเจ้าค่ะ ห้องของท่านนักเดินทางเป็นชั้น 2 ห้อง 209 เจ้าค่ะ... ท่านต้องใช้บัตรนี้แตะที่ประตู จากนั้นเวทมนตร์ของประตูจะคลายออกเจ้าค่ะ และเมื่อปิดประตูเวทมนตร์ก็จะล็อกเองเจ้าค่ะ... กรุณาดูแลรักษากุญแจให้ดีด้วยนะเจ้าคะ เพราะมันมีราคาที่ค่อนข้างสูงมากเลยหากท่านจะต้องชดเชย”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้