หญิงสาวยืนตัวสั่นหน้ากระจกเงาตรงหน้าไม่ว่าจะหยิกตัวเองอีกกี่ครั้งมันก็คือเื่จริง!
ก่อนหน้านี้ เนี่ยหรานหรานในวัยยี่สิบห้าปีเธอเดินไปตามนัดหมายของเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมปลาย เพื่อพบปะสังสรรคเพื่อนร่วมรุ่นด้วยซึ่งจัดประจำทุกปี เนี่ยหรานหรานเป็เด็กเรียนดีติดท็อป 5 ของชั้นเรียนเสมอไม่เคยต่ำไปกว่านี้ แม้มีใบหน้าเกลี้ยงเกลาแต่หน้าตาเธอดูธรรมดาไร้จุดเด่นมาก เธอไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทนอกจากทำรายงานกลุ่มแล้วเธอแทบไม่เคยอยู่ในสายตาเพื่อนร่วมห้องแต่กระนั้นเมื่อถึงวันเลี้ยงรุ่นพวกเขาก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความให้เธอทราบและเธอมารวมงานทุกครั้ง
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยเนี่ยหรานหรานได้ทำงานทันที เธอทำงานที่ฝ่ายวิชาการที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งและวางแผนศึกษาต่อในระดับปริญญาโทครอบครัวของเธอเป็สายวิชาการ มารดาเสียั้แ่เธออายุสิบสามปีส่วนบิดาไม่แต่งงานใหม่ มีความห่างเหินระหว่างเธอกับพ่อแต่กระนั้นพ่อก็ไม่ได้ทอดทิ้งหรือละเลยเพียงแค่...เหมือนจะทำใจเื่การสูญเสียภรรยาไม่ได้ การเรียนและหน้าที่การงานของเธอเป็พ่อที่วางแผนให้ซึ่งเธอก็เห็นตามที่พ่อตัดสินใจเงินเดือนไม่สูงแต่มีความมั่นคงและสามารถก้าวหน้าในอาชีพได้อีก
ใครจะรู้ว่าชีวิตแสนเรียบง่ายของเธอจะพลิกผันได้เพียงแค่ชั่วคืน
ในงานเลี้ยงรุ่นชั้นมัธยมเนี่ยหรานหรานนั่งจิบเครื่องดื่มเพียงลำพัง มองดูเพื่อนๆต่างแย่งไมค์กันร้องเพลงสนุกสนาน งานเลี้ยงใกล้เลิกราเต็มที
ทว่าประตูห้องจัดเลี้ยงก็เปิดออกพร้อมการมาเยือนของ ‘จวีหราน’ หญิงสาวสวยสะกดทุกสายตาโดยเฉพาะชายหนุ่มั้แ่สมัยเรียนมัธยมแล้วจวีหรานเป็ดาวเด่นทั้งที่ผลการเรียนรั้งท้ายแต่เธอเป็ที่รักของเพื่อนในห้องเรียนนานๆ ทีเธอจะมางานเลี้ยงรุ่นสักครั้งแต่ละครั้งที่มาล้วนเห็นความแตกต่างที่เธอสวยและดูทันสมัยขึ้นทุกครั้ง เช่นเดียวกับครั้งนี้ที่เธอสวมเดรสสีดำขับให้ผิวขาวผ่องเปล่งประกายใบหน้าแต้มแต่งสีสันแต่พอดีขับเน้นโครงหน้าหมดจด ทรวงทรงองค์เอวเย้ายวนตา
เนี่ยหรานหรานได้แต่มองด้วยความอิจฉา เธออิจฉาจวีหรานเสมอเธออยากเป็จุดเด่นที่มีผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลังแบบนั้นบ้าง แต่ผู้หญิงเชยๆและไม่มีความมั่นใจอย่างเธอก็ทำได้แค่นั่งจิบเครื่องดื่มตามลำพัง
หลังจากออกจากห้องน้ำเนี่ยหรานหรานไม่ได้ล่ำลาใครเพราะเธอรู้ดีว่าตัวเองแทบไม่มีตัวตนในสายตาของเพื่อนร่วมห้องเรียน เธอเดินออกมาด้านหน้าโรงแรมและรอแท็กซี่มารับหญิงสาวนึกถึงบทสนทนาที่ได้ยินในห้องน้ำ
‘ได้ยินว่าจวีหรานเข้าวงการบันเทิงแล้วนะ’
‘ก็ไม่แปลก สวยขนาดนั้น’
‘ใครบอกฉันได้ยินว่าจวีหรานตกต่ำขนาดต้องไปเล่นหนังผู้ใหญ่ต่างหากล่ะ’
‘ว้ายๆหนังโป้มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ’
‘แต่เงินดีนะ’
‘เงินดีแต่เปลืองตัว’
‘หรืออาจจะสนุกก็ได้กำไรสองต่อ ทั้งสนุกทั้งได้เงิน’
เนี่ยหรานหรานรอจนคนกลุ่มนั้นออกไปแล้วจึงออกมาจากห้องน้ำเธอเองก็เคยได้ยินเื่ของจวีหรานั้แ่สมัยเรียนมัธยมก็ถูกทาบทามให้ไปถ่ายแบบโฆษณาอะไรพวกนั้นรวมทั้งเื่ที่จวีหรานไปเล่นหนังผู้ใหญ่แต่นั้นก็เป็เพียงเื่ที่พวกผู้หญิงนินทากัน เธอไม่รู้ว่าจริงเท็จแค่ไหน
รถแท็กซี่เข้ามาจอดสนิทดีแล้วเนี่ยหรานหรานยื่นมือไปเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปนั่ง แต่จู่ๆก็มีคนตามเข้ามาทำให้เธอถูกดันเข้าไปด้านในทันทีหญิงสาวรีบหันไปมองแต่เสียงปิดประตูรถดังขึ้นก่อนเนี่ยหรานหรานอ้าปากค้างแต่กลับไม่มีเสียงออกมา
“ไปโรงแรมAAค่ะ”
“ครับ”
“จวีหราน” เนี่ยหรานหรานเรียกชื่ออีกฝ่ายเหมือนบอกตัวเองมากกว่า “เธอ”
“ฉันไม่อยากรอรถนานขอนั่งไปแค่สอง่ตึกแล้วเธอค่อยไปต่อแล้วกันนะ”
“อื้อ” เนี่ยหรานหรานพยักหน้าแล้วบอกเส้นทางให้คนขับรถทราบเธอตั้งใจกลับห้องพักของตัวเองที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยที่ตัวเองทำงานอยู่
“ไม่เปลี่ยนเลยนะหรานหราน”
“เอ๊ะ...เธอ...เธอจำฉันได้ด้วยเหรอ”
“อยู่ห้องด้วยกันตั้งสามปีทำไมจะจำไม่ได้”
“ฉัน...ฉันไม่เด่น”
แวบหนึ่งมีรอยเศร้าในดวงตาคู่สวย
“บางทีฉันก็อยากเป็เหมือนเธอนะหรานหราน เราชื่อเหมือนกันแต่ไม่เหมือนกันเลย”
อาจเพราะดื่มเข้าไปมากเนี่ยหรานหรานจึงพยักหน้ารับ “อืม บางทีฉันก็อยากเป็เธอ สวย เป็ที่รักของทุกคน”
จวีหรานหัวเราะเสียงใสรถแท็กซี่ชะลอความเร็วและกำลังจะจอดหน้าโรงแรมจวีหรานหยิบกระเป๋าเงินแต่เนี่ยหรานหรานโบกมือไปมา
“ไม่เป็ไร ฉันจ่ายให้เอง”
“งั้นก็...ขอบใจนะ”
มือเรียวนุ่มยื่นมือจับมือเนี่ยหรานหรานก่อนส่งยิ้มให้แล้วเปิดประตูลงจากรถไปหญิงสาวส่งยกมือแล้วโบกมือลา รถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไปเธอยกมือลูบหลังมือตัวเองััจางๆ นั้นยังคงประทับอยู่ ในสายตาของเนี่ยหรานหรานทุกสิ่งทุกอย่างในตัวจวีหรานดูงดงามไปหมด ดวงตากลมโตเป็ประกาย ริมฝีปากสีแดงสวยผิวขาวผ่องดุจหิมะบริสุทธิ์ แม้กระทั่งนิ้วมือยังเรียวงาม
เธออยากเป็จวีหรานถ้าเธอสวยได้แบบนั้น ชีวิตของเธอคงไม่เหี่ยวเฉาเหมือนทุกวันนี้
รวดเร็วจนไม่ทั้งตั้งตัว
เร็วเกินกว่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ขณะที่รถแท็กซี่ขับผ่านสี่แยกรถเก๋งคันหนึ่งฝ่าไฟแดงพุ่งเข้าใส่รถแท็กซี่ที่หญิงสาวนั่งอยู่เหมือนโลกพลิกหลายตลบความเ็ปทิ่มแทงไปทั่วร่างสมองไม่รับรู้เื่ใดอีกไม่ได้ยินเสียงใด
เธอได้แต่หลับตาอย่างจำนนต่อความเ็ป
ไม่มีใครรู้ โทรศัพท์มือถือเตือนการขึ้นวันใหม่และนั้น...เป็วันเกิดปีที่ยี่สิบห้าของเนี่ยหรานหราน
15K
