ตอนที่ : 3
ในยามกลางคืออันมืดมิดเป็หลายชั่วโมงที่ผ่านพ้นไปในยามยี้ก็ยังคงมืดมิดเเสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นร่างของคนๆหนึ่งที่กำลังไม่ได้สะติอยู่ในโกดังร้างเเห่งหนึ่งเนื้อตัวก็เต็มไปด้วยรอยเสดดินเเละใบไม้ ร่างนั้นก็คือร่างของDนั่นเอง
" อ่ะอืม~.....นี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน อ๊ะ?!ขยับไม่ได้ นี่ฉันถูกมันไว้งั้นหรอ?! " ในที่สุดDก็ได้สะติตื่นขึ้นมาหลังจากตื่นขึ้นมาได้ซักพักก็เริ่มสังเกตุได้ว่าตัวเองนั้นอยู่ที่ไหนไม่รู้เเถมตัวเองก็ดันโดนมัดมือมัดเท้าเอาไว้อีกด้วย
" อ่าวตื่นเเล้วงั้นหรอเ้ามนุษย์ " จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งขึ้นมาจนทำให้Dสะดุ่งด้วยความใเป็อย่างมากเเละสายตาของDพรางมองร่างของเสียงนั้น เมื่อเเสงจันทร์ส่องลงมาก็เผยให้เห็นร่างของเสียงนั้นได้อย่างชัดเจนเเละนั่นทำให้อิ๊มใเพราะเขาคนนั้นคือคนที่ทำให้ตัวเองสลบไปเมื่อตอนนั้นนั่นเอง
"ละเเล้วน่ะ...." ตุบ! ไม่ทัดที่จะได้ถามอะไรไปก็ได้มีเสียงอะไรตกลงมาพอDมองดูดีๆก็พบว่ามันคือ....หัวของมนุษย์!!! เเละนั่นทำให้สะติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างสุดๆร่างกลายสั่นเท่าด้วยความกลัวอย่างสุดขีด
"หืม~เป็อะไรไปล่ะ กลัวงั้นหรอ? "ดัสถามคนตรงหน้าที่ถูกมัดเอาไว้อยู่พรางมองมาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโรคจิตโดยไม่สนว่ามนุษย์คนนั้นจะกลัวหรือสะติเเทบจะเเตกอยู่เเล้ว!!!เขาเอาเเต่มองร่างที่สั่นเทานั้นอย่างถนอกสนใจก่อนจะค่อยๆเดินไปหาร่างนั้นส่วนDก็ได้เเต่สะดุ่งเพราะตอนนี้ดัสเข้ามาไกล้จนเเทบหน้จะติดกันอยู่เเล้ว!!!
" น่ะนายจะทำอะไร!!! ออกไปนะไอ้โรคจิต!!! " Dพูดออกมาพรางถอยหนีออกจากคนตรงหน้าทันที่เพราะรู้สึกว่าคนๆนี้อันตารายเป็อย่างมากพรางคิดกับตัวเองว่านี่มันวันซวยอะไรของตรูกันเเน่?!ถึงได้มาเจอกับคนโรคจิตเเบบนี้ เเละตอนนี้Dได้เเต่คิดถึงหน้าพี่ๆเเละน้องๆของตัวเองเป็อย่างมาก
10K
