เกิดมาตบเกรียน เซียนก้มกราบ

ผมเริ่มเดินทางไปหยั่งเมืองฟัมลิส เพื่อไปหา ชิลรอน หลิงเอ๋อ และเบลรีฟา แต่ทว่าระหว่างทางผมกลับเจอกลุ่มผู้อพยพที่เดินทางออกมาจากเมือง ฟัมลิส เมืองหลวงของอาณาจักรออโดนอส

" พ่อหนุ่มเอ๋ย อย่าไปเมืองฟัมลิสเลย ที่นั่นมีแต่ซอมบี้ " พ่อเฒ่าเอนจิน 1 ในกลุ่มผุ้อพยพ กล่าว
" เกิดอะไรขึ้นที่เมืองฟัมลิส ระหว่างผมไม่อยู่เหรอครับ พ่อเฒ่า " ผมถามพ่อเฒ่าไป ใจหนึ่งก็เริ่มกังวล
" หลังจาก จอมมารไคโอ หายสาบสูญไปในกลุ่มเมฆ โรคระบาดนี้ก็ค่อยๆกลืนกินเมือง จอมปราชญ์ ซาโตชิ สั่งให้พวกเราหนี พวกเขากับผุ้วิเศษ ริเอะ อยู่สู้กับกองทัพซอมบี้ เพื่อถ่วงเวลาให้เราหนี " พ่อเฒ่าเอนจิน ยังคงพูดเหมือนกับบ่น
" ถ้าอย่างนั้น ผมยิ่งต้องไป " ผมกล่าวแล้วก็โบกมือลา พ่อเฒ่าเอนจิน โดยไม่ฟังคำเตือนของพ่อเฒ่า ผมรีบเหาะมุ่งหน้าไปหยั่งเมืองฟัมลิสโดยเร็ว แต่สิ่งที่ผมพบ เป็นเพียงซากปรักหักพังของเมือง ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหลงเหลืออยู่ แม้แต่ซอมบี้เองก็หายไป
ข้างในเมืองมีร่องรอยการต่อสู้มากมาย จนผมอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง ภรรเมียของผมทั้งสามคน
" ชิลรอน หลิงเอ๋อ เบลรีฟา พวกเธออยู่ที่ไหนช่วยตอบด้วย " ผมร้องตะโกนราวกับคนบ้า และเห็นประตูมิติประตูหนึ่งกำลังเปิดอยู่ ผมจึงกระโจนเข้าไปในGate โดยไม่คิดอะไรและไปโผล่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
ประเทศไทย กรุ่งเทพ ปี 3018
ผมโผล่ออกมาจากประตู และพบว่ามีบุรุษสองคนกำลังสู้กันอยู่ 1.คือ เซียนจอมมาร ปาร์ค จินวู และอีกหนึ่งคือลุงของเขา ปาร์ค บิน วอน ( ตัวแสดงรับเชิญ จากเรื่อง เซียนจอมมาร ปาร์คจินวู)
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ผมเห็น เวลาจากเข็มนาฬิกาของ ปาร์ค จินวู กำลังลดลงทุกขณะจิต ดูเหมือนมันกำลังนับถอยหลัง 10 นาทีอยู่
...นี่ตรูกลับมาประเทศไทยแล้ว แต่เป็นโลกอนาคตซินะ ผมกำลังคิด
" หนีไป เจ้าหนุ่มน้อย ระเบิดฮาตรอนกำลังจะถูกทิ้งลงมา" ปาร์ค จินวูกล่าว แล้วเขาก็วิ่งมาทางผม ผมจึงถือโอกาสดึงเขาเข้าไปในGate ก่อนเกิดระเบิด ผมไม่รู้ว่า ปาร์ค บิน วอน ตายหรือไม่ แต่ผมช่วย ปาร์ค จินวูเอาไว้ได้
พวกเรามาโผล่ในเมือง ฟัมลิส ประตูทางทิศเหนือของอาณาจักรออโดนอสอีกครั้ง
" พวกเรารอด โอ้วเย้ " ปาร์ค จินวู กล่าวด้วยความปิติ
" ผมชื่อ อาวิน เซอาดีน แล้วนายล่ะ " ผมกล่าว
" เราชื่อ ปาร์ค จินวู "
" ผมกำลังตามหาภรรเมียของผมอยู่ ผมไม่น่าคิดบ้าๆ อย่างการทำน้ำหอมไล่ผุ้หญิงเลย ทำให้เกิดเรื่องต่างๆตามมาถึงตรงนี้ "
" นายไม่ผิดหรอก เรื่องมันจะเกิดมันก็ต้องเกิด "
และในขณะที่พวกเรากำลังคุยกันอยู่ จู่ๆฝูงซอมบี้ก็เดินเข้ามาเป็นฝูง (ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่มีเลย พวกมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกัน ผมคิด)
ซอมบี้! 
ผมกับ ปาร์ค จินวูช่วยกันสู้กับฝูงซอมบี้
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
เสียงดาบในมือปาร์ค จินวู ฟันผ่านใบหน้าฝูงซอมบี้เหล่านั้นในขณะที่ผมหยิบดาบที่ตกอยู่แถวนั้นขึ้นมาสู้
โกร๋วววว!
เสียงร้องของซอมบี้ดังระงม เมื่อพวกเราสองคนวิ่งผ่าน ราวกับราชสีห์เหยียบฝูงมด ทว่า...
" พวกมันมีมากเกินไป หนีเถอะ " ปาร์ค จินวูกล่าว
พวกเราสองคนค่อยๆถอยไปหยั่งสะพานข้ามแม่น้ำฟัมลิส และเตรียมร่ายเวทย์ชุดใหญ่
" ไม่มีทางเลือกแล้ว โดดกันเถอะ " ผมกล่าวกับ จินวู เพราะฝูงซอมบี้ทหารและตำรวจมีมากเกินไป
" นับ 3 นะพวก " ปาร์ค จินวูกล่าวก่อนจะกอดคอผม
3
2
1
โดด!
ตูมมมม! พวกเราโดดลงมา พร้อมกับเวทย์ชุดใหญ่ทำงาน ฝูงซอมบี้กระเด็นกระดอนราวฝูงมดแตกรัง ในขณะที่พวกเราโดดลงน้ำ แต่สิ่งที่เราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โปปุ โนะ อาลิเกเตอร์ตัวมหึมา กว่า 30 เมตร ได้กระโดดขึ้นมาจากน้ำ และอ้าปากงาบพวกเราทั้งสองคนเข้าไปในปาก ช่างไม่น่าพิสสมัยเสียจริงๆ
ข้างในมืดมากและเหม็นด้วย ถ้าผมคาดไม่ผิด ตอนที่จอมมารไคโอ แตกสลาย ห้วงมิติต่างโลก คงจะมาเชื่อมต่อกับโลกใบนี้ ทำให้มีตัวแปลกๆ ออกมา อย่างสัตว์ประหลาดตนนี้
" นายปลอดภัยมั๊ย " ผมกล่าวถามปาร์ค จินวู แต่เขาไม่ตอบเหมือนกำลังนึกอะไรอยู่ ก่อนจะพูดขึ้นมา
" นายต้องถามชั้นว่าเจ็บตรงไหนรึเปล่าต่างหาก "
" อืม โทษทีนะ " และในตอนที่พวกเรากำลังเถียงกันอยู่ ก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง กำลังเก็บของอยู่บนเรือบรรทุกสินค้า โดยมีผุ้หญิงคนหนึ่งชื่อ เอริ กำลังเดินท่ออะไรซักอย่าง แต่ดูเหมือนผุ้ชายอีก 4 คนจะไม่ค่อยพอใจ และเริ่มจะรุมซ้อมเธอ ปาร์ค จินวู เลยพุ่งตัวออกไป เพื่อช่วย เอริ จากพวกมัน
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
ปาร์ค จินวู โจมตีผุ้ชายทั้ง4 โดยไม่ถามไถ่ใดๆทั้งนั้น จนพวกมันกลายเป็นฝุ่นและตายลง แต่ก่อนที่ผมจะแสดงตัวออกไป ผุ้หญิงคนนั้นก็เอาเข็มฉีดยา แทงปาร์ค จินวู
" เด็กน้อย ขอบคุณที่ช่วยนะ แต่คนที่นายเพิ่งฆ่าไปน่ะ พวกเขาเป็นตำรวจจากโลกอนาคตที่กำลังมาจับชั้น " เอริกล่าว ก่อนจะแลบลิ้นเลียที่หน้าของ จินวู ในขณะที่เขากำลังทรุดกายลงด้วยความอ่อนแรง
...ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะร้ายขนาดนี้ ผมคิด ก่อนจะกระโดดออกไปรับร่างของจินวูไว้ และวาร์ปไปอีกฝากหนึ่งของเรือ ก่อนจะค่อยๆวางเขาลงและหันไปเผชิญหน้ากับ เอริ
" เธอ คือ อสรพิษดำ เอริกะ เอริ สินะ " ผมกล่าวออกมาและเริ่มเดินพลังลมปราณเซียนขั้นที่ 3 เตรียมพร้อมสู้กับเธอ แต่ดูเหมือนเธอ จะไม่พร้อมสู้กับผม
" หุ หุ หุ จะตายกัน ในท้อง โปปุ โนะ อาริเกเตอร์ รึป่าวก็ไม่รุ้ยังจะมาสู้กันอีก ของที่ชั้นฉีดใส่พ่อหนุ่มนั่นก็แค่ เข็มฉีดยานอนหลับเท่านั้น ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร " เอริ กล่าว ก่อนจะกล่าวสืบต่อ
" ถ้าอยากจะออกไป ก็มาช่วยชั้น โยงสายไฟ และผูกเสาเหล็กพวกนั้น ตามแผนที่ที่ชั้นขีดเอาไว้ ด้วยละ "
" เธอจะทำอะไร "
" ก็ระเบิดยังไงล่ะ ถามได้ อีก 4วัน โปปุ โนะ อาริเกเตอร์ จะขึ้นไปสุ้กับ พวกไวเวิร์น แล้วเราจะใช้โอกาสนั้น ออกจากกระเพาะของมัน " เอริตอบแบบไม่ใส่ใจนัก ผมจึงเริ่มช่วยเธอปักเสาเหล้กและโยงสายไฟ ไปตามแผนที่ที่เธอขีดไว้ โดยไม่ลืมวาง ปาร์ค จินวู ไว้ข้างๆเสากระโดงเรือ เพราะเป็นจุดที่ผมสามารถวาร์ปไปถึงเร็วที่สุด ถ้าเกิดเอริ เปลี่ยนใจหันมาเล่นงานเรา
4 วันผ่านไป...ไวเหมือนโกหก เสียงการต่อสุ้ก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก ทำให้พวกเราดีใจ
หลายวันมานี้พวกเราช่วยกัน โยงสายไฟ และเตรียมทำกับระเบิดเอาไว้ในกระเพาะของมัน
ตูมมมม! โปปุ โนะ อาริเกเตอร์ โดนไวเวิร์นยิง เลยอ้าปาก กินพวกมันเข้ามา พวกไวเวิร์นต่างวุ่นวายสับสน บินกันมั่วภายในท้องของ โปปุ โนะ อาริเกเตอร์
" อิมาดะ(ตอนนี้แหละ) " เอริ สั่งพวกเรา ผมจึงกระโดดเข้าไปถีบไวเวิร์นตัวนึง เพื่อยั่วยุให้มันยิงลำแสงเพลิงมายังเสาเหล้กที่พักเอาไว้
ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ทุกอย่างเป็นไปตามคาด วังวนเปลวเพลิง ระเบิดขึ้นพร้อมๆกันภายในกระเพาะของ โปปุ โนะ อาริเกเตอร์ แล้วมันก็เละ เป็นโกโก้ครั้น
พวกเราจึงค่อยๆ ล่องเรือเล็กออกมา แต่ เอริก็ไม่วาย แอบเจาะท้องเรือไว้ แล้วกระโดดเข้าไปขี่ไวเวิร์นตัวหนึ่ง จากไป ปล่อยให้พวกเราต้องตกน้ำป๋อมแป๋ม
...ตรูจะไม่เชื่อผุ้หญิงสวยง่ายๆอีกแล้ว ปาร์ค จินวู ครางออกมาเสียงดัง ในขณะที่เราลอยไปตามน้ำ และเห็นขนาดของ โปปุ อาริเกเตอร์
" มันกำลังจะระเบิด " ผมกล่าว
"อะไรนะ "
" หัวใจของ โปปุ อาริเกเตอร์ คือศูนย์กลางที่รวมมานาไว้ด้วยกัน พอมันตาย มานา ที่อัดแน่นพวกนั้นก็คลายตัว และพยายามดันตัวเองออกจากของเหลวภายในร่างกายของ โปปุ อาริเกเตอร์ " ผมพยายามพูดเป็นหลักการวิทยาศาสตร์
" ซวยแล้วไง " ปาร์ค จินวู กล่าวยังไม่ทันขาดคำ ร่างทั้งร่างของโปปุ อาริเกเตอร์ก็ระเบิด และส่งพวกเราขึ้นสุ่ฟ้า จนหูของพวกเราอื้อไปหมด ฟังอะไรไม่ได้ยินไปหลายวัน
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป