ตอนที่12 แลกเปลี่ยน
บรรดาเพศผู้ต่างรู้ถึงเป้าหมายในการออกจากเผ่าของช่างหินพวกเขาจึงบังเพศเมียเอาไว้ข้างหลัง
คนของต่างเผ่าที่เดินทางผ่านมายิ้มแย้มให้อาไน่เพราะว่าอาไน่เป็หนึ่งในเหล่าหัวหน้ากลุ่ม
“อาซานเ้าพาพวกเขาไปที่เผ่าแล้วเตือนคนในเผ่าด้วย”
“ได้”
หลังจากผู้คนเดินลับตาไปไกลอาซีค่อยเอ่ยถามอาไน่ว่า “พวกเขาเป็คนไม่ดีใช่หรือไม่”
“จะพูดว่าเลวไม่ใช่จะพูดว่าดีก็ไม่เชิงพวกเขาต่างทำเพื่อเผ่าทั้งสิ้น” อาไน่กล่าว
ทั้งหมดเพื่อให้ชนเผ่าแข็งแกร่งยิ่งใหญ่และทั้งหมดนั้นก็เพื่อความอยู่รอดของชนเผ่า
เมื่อมาถึงบริเวณที่มีผลไม้สีแดงอยู่แล้วอาไน่ก็ต้องเข้าไปในเส้นทางล่าสัตว์ต่อ
จึงกำชับกำชาิ“คุ้มครองทุกคนให้ดี”
“แน่นอน”
ในความทรงจำ่ก่อนหน้านี้ของอาซีหากเธอไม่ได้ถูกกลั่นแกล้งก็คือหลบหลีกการกลั่นแกล้งจากคนอื่นเลยทำให้มีเื่ราวภายในเผ่ามากมายที่เธอไม่ได้รับรู้
ดังนั้นเมื่อพบพานคนพวกนี้อาซีจึงไม่มีภูมิหลังอะไรอยู่เลย
จนกระทั่งกลับถึงชนเผ่าก็ได้ยินการพูดคุยหารือเกี่ยวกับเื่ที่ว่ามีเพศเมียจากสองครอบครัวถูกแลกเปลี่ยนไปแล้วด้วยความยินยอมพร้อมใจ
คนแรกนั้นเป็เพราะว่ามีเพศเมียในครอบครัวมากเกินไปไม่อาจเลี้ยงดูได้ไหว คนที่สองเป็เพราะว่าเพศผู้ในครอบครัวเสียชีวิตไปแล้ว ทำให้เพศเมียไม่อาจเลี้ยงดูเพศเมียตัวน้อยได้ไหวดังนั้นจึงทำการแลกเปลี่ยนกัน
ครอบครัวหนึ่งนำเครื่องหินมาแลกเป็อาหารใน่หน้าหิมะนี้ส่วนอีกครอบครัวหนึ่งนำเครื่องหินมาแล้วแต่งงานใหม่
คนภายในเผ่าล้วนกำลังพูดคุยหารือกันอยู่แต่พวกเขาขัดขวางไม่ได้แล้ว เพศเมียทั้งสองคนได้สมัครใจไปกับคนนอกเผ่าแล้ว
อาซีทอดถอนใจ เธอไม่เคยประสบเจอเื่เช่นนี้พ่อแม่ในโลกก่อนหน้านี้ล้วนเสียสละตัวเองเพื่อบุตรสาวบุตรชายทั้งสิ้น พอมาถึงที่นี่กลับปล่อยลูกของตัวเองไปเพื่อความอยู่รอดเสียอย่างนั้น!
อาซีรู้สึกอึดอัดคับข้องใจอยู่บ้างเธอเกิดความรู้สึกเป็หนึ่งเดียวกับชนเผ่านี้ไปแล้ว ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ล้วนสามารถส่งผลต่อจิตใจของเธอ
“ถ้าหากสามารถเลี้ยงดูคนในเผ่าได้ก็จะไม่ต้องให้เพศเมียออกไปเพราะเื่อาหาร” อาซีกล่าว
อาไน่หันหน้ากลับมามองอาซีแวบหนึ่งนี่เป็ปณิธานอันยิ่งใหญ่ข้อหนึ่ง ซึ่งไม่มีผู้ใดกล้าพูดออกมาว่าจะเลี้ยงดูคนในเผ่าให้อยู่รอดทั้งหมด
แต่ถึงกระนั้นเขาก็รับคำพูดนางเอาไว้เขาจะช่วยนางทำปณิธานนี้ให้เป็จริง
วันที่สองช่างหินจะพาเพศเมียทั้งสองคนกลับไป
คนในชนเผ่าต่างคนต่างวุ่นอยู่กับงานของตัวเองเลยทำให้พวกนางไม่มีเวลาจะไปอาลัยอาวรณ์ หรือเกิดอารมณ์โศกเศร้าเสียใจ
แต่อาซีออกไป เธอเจอคนนอกเผ่าขวางเอาไว้กลางทาง
ช่างหินเพ่งมองอาไน่อย่างระแวดระวังพวกเขากลัวว่าอาไน่จะชิงเพศเมียทั้งสองคนกลับไป
อาซีหิ้วผลไม้สีน้ำเงินตะกร้าหนึ่งเดินไปแล้วพูดกับช่างหินว่า “ข้าสามารถพูดคุยกับพวกนางลำพังสักสองสามประโยคได้หรือไม่”
อาไน่กล่าว “ไม่ใช่มาเพื่อชิงคนเพียงแค่พูดคุยสองสามประโยคเท่านั้น พูดจบแล้วก็จะไป”
ช่างหินผงกศีรษะแล้วถอยออกไปหลายก้าว เผยให้เห็นเพศเมียทั้งสองคน หากแต่พวกเขายังคงระแวดระวังอย่างมากถ้าเกิดอะไรขึ้นก็พร้อมที่จะต่อสู้ทันที
อาซีส่งผลไม้สีน้ำเงินให้กับเพศเมียที่คุ้นหน้าแต่ไม่รู้จักกัน
“ผลไม้พวกนี้รสชาติดีมากพวกเ้าเอาไว้กินระหว่างทางนะ” จากนั้นเธอก็นำแผนที่กับถ่านสีดำที่เตรียมเอาไว้ออกมา“นี่คือแผนที่ ส่วนจุดดำๆ นี่คือชนเผ่าของพวกเรา พวกเ้าถือกระดาษภาพแผ่นนี้ แล้วจดเส้นทางเอาไว้ภายหลังพวกเ้าจะได้พาเพศผู้กับลูกน้อยกลับมาเยี่ยมเยียนกันบ้าง”
แล้วนำสิ่งของอีกบางส่วนส่งให้กับพวกนาง“นี่คือกางเกงหนังสัตว์ ในนี้มีสมุนไพรอยู่ หลังจากนี้จะต้องเป็เพศเมียที่ดีนะ”
เพศเมียทั้งสองคนรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้างไม่มีใครปฏิบัติกับพวกนางแบบนี้
อาซีน้ำตารื้น“ไปเถอะ”
แต่ไหนแต่ไรเพศเมียที่จากไปไม่เคยกลับมาอาไน่ก็ไม่รู้ว่าอาซีทำเช่นนี้ไปเพื่ออันใด ทำแบบนี้แล้วจะทำให้เพศเมียพวกนั้นกลับมาอย่างนั้นหรือ
พอส่งคนออกไปแล้วอาซีั์ตาแดงก่ำ ตำหนิตัวเองว่าอารมณ์เปราะบาง
เธอซบอยู่บนร่างกายอาไน่“พวกเรามีอาหารพอกินอยู่แล้ว ข้าแบ่งส่วนหนึ่งให้พวกนางเ้าคงไม่ว่ากระมัง”
“ไม่ตำหนิเ้าหรอกถ้าพวกนางไม่ออกจากเผ่าไป อาหารเหล่านี้ก็เป็อาหารของพวกนางในหน้าหิมะอยู่ดี บัดนี้พวกนางจากไปแล้วนำอาหารในหน้าหิมะของพวกนางไปด้วยมันก็ไม่ต่างอะไรกัน” อาไน่เอ่ย
อาไน่จุมพิตลำคอของอาไน่“ขอบใจเ้ามาก”
“ถ้าหากภายหลังพวกนางให้กำเนิดลูกน้อยเพศเมียแล้วได้ผูกสัมพันธ์กับหัวหน้าของชนเผ่านั้นกลายเป็คู่ผัวเมียเช่นนั้นทั้งสองชนเผ่าก็จะได้มีความสัมพันธ์กันบ้าง หลังจากนั้นก็จะได้มีส่วนช่วยในเื่แลกเปลี่ยนสิ่งของบ้างสักเล็กน้อยหรือต่อให้เกิดความขัดแย้งกันก็จะได้ยังไว้หน้ากันบ้าง ยังคงสามารถนั่งลงเจรจากันได้อยู่”
นี่คือการไปมาหาสู่กันของมนุษย์คนที่นี่คงยังไม่มีความรู้นั้น
อาซีวาดหวังว่าพวกเขาจะมีความรู้นี้เพื่อเตรียมป้องกันภัยพิบัติธรรมชาติที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า
หน้าแล้งกำลังจะสิ้นสุดลงแล้วคนเผ่าหมีจึงมารับหมอผีน้อยของพวกเขา
หมอผีที่อายุยังน้อยของเผ่าหมีร่ำเรียนวิชาที่เผ่าเสือไปมากมายหลายสิ่งและเรียนรู้สิ่งของใหม่ๆ ไปทั้งหมดแล้ว
หมอผีถามอาซีว่านางถือสาหรือไม่อาซีตอบว่าไม่ถือสาเลยแม้แต่น้อย นำความรู้กลับไปจะยิ่งช่วยเหลือคนได้อีกจำนวนมาก และยังส่งเสริมการพัฒนาอารยธรรมอีกด้วย
อาซีกำลังจัดวางผลไม้สีแดงไว้บนพื้นดินกว้างให้ผลไม้สีแดงได้รับแสงแดดอย่างเต็มที่
อาซีกลัวจะถูกแดดเผาก็เลยวางเปลือกผลไม้อันใหญ่ไว้บนศีรษะ
ทันใดนั้นก็มีเงาทะมึนพาดผ่านศีรษะมาพอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเพศผู้แปลกหน้าร่างกำยำล่ำสันคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า
คนผู้นี้สวมกระโปรงหนังสัตว์อยู่แต่ไม่ใช่คนของเผ่าเสือ
อาซีที่กำลังนั่งยองๆอยู่ก็ขยับถอยหลังไปหลายก้าว แล้วลุกขึ้นตั้งท่าเตรียมป้องกัน ถ้าคนคนนั้นขยับเธอก็จะวิ่งหนีไปทันที
“เ้าไม่ต้องกลัวข้ามารับหมอผี”
“คนของเผ่าหมีอย่างนั้นรึ”
“อืม เผ่าหมีได้ประโยชน์จากเ้าไปมากมายก็เลยส่งของพวกนี้ให้เ้า” เพศผู้เดินขึ้นหน้าสองก้าวแล้ววางก้อนหินสองก้อนลงบนพื้นแล้วก็ถอยกลับไปสองก้าว
หินสองก้อนนี้ดูแล้วคุ้นตาอย่างมากคลับคล้ายว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
อาซีไม่ได้ศึกษาเกี่ยวกับเครื่องหินอะไรนักจึงไม่สามารถมองคุณภาพของหินออกได้ในการมองเพียงแค่แวบเดียวเฉกเช่นอาไน่
คนที่อยู่ห่างไปไม่ไกลเห็นทางด้านนี้ก็รีบมาดูอย่างเร็วรี่ พวกนางต้องปกป้องอาซี
หมอผีแอบร้องขอคนเหล่านี้ไว้้าให้พวกนางปกป้องอาซีไว้ให้ดี
“อาซี”
อาซีหันหน้ากลับมาก็เห็นว่าคนที่คุ้นเคยเดินมาแล้ว“พวกเขา้าส่งหินสองก้อนนี้ให้ข้า” อาซีไม่กล้ารับไว้
เพศเมียมองแค่ปราดเดียวก็มองที่มาของเพศผู้คนนั้นออกแล้ว“เ้าเป็คนของเผ่าหมีใช่หรือไม่”
“อืม หน้าแล้งใกล้จะสิ้นสุดแล้วข้าต้องพาหมอผีกลับไป หัวหน้าเผ่าให้ข้ามาส่งหินเกลือให้กับอาซี”
ส่วนสาเหตุที่ส่งมานั้นเพศผู้ไม่ต้องบอกเพศเมียของเผ่าเสือก็รู้แล้วเช่นกัน
“พวกข้ารับไว้แล้วเ้าก็ไปดูหมอผีของพวกเ้าเสียเถอะ”
เพศผู้พยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไป
ไม่ใช่ว่ามาเพื่อหาเื่บรรดาเพศเมียก็ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
จวนจะหน้าหิมะแล้วการเฝ้าป้องกันจึงไม่ได้กวดขันมากนักปล่อยให้คนนอกเข้ามาได้โดยง่าย
ต่อให้เป็ชนเผ่าที่กวดขันก็ไม่อาจสกัดกั้นคนที่ตั้งใจแอบเข้ามาไม่ได้อยู่ดี
“เผ่าหมีส่งหินเกลือก้อนใหญ่ขนาดนี้มาให้พวกเขาช่างใจกว้างโดยแท้”
“ข้าเพิ่งจะเคยเห็นหินเกลือที่ก้อนใหญ่ถึงเพียงนี้เป็ครั้งแรก!”
“อาซี หลังจากนี้เ้าไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีหินเกลือใช้อีกแล้ว”
ภายในเผ่าไม่ได้ใช้หินเกลือบ่อยครั้งนักมนุษย์เพศเมียที่ใจกล้าสักหน่อยจะดื่มเืสัตว์ตามเพศผู้
ถ้าอาซีนำหินเกลือไปต้มแกงผักป่าเพียงคนเดียวหินเกลือก้อนใหญ่ขนาดนี้ถึงสองก้อนคงพอให้เธอใช้ได้ตลอดชีวิตแล้ว
“ไม่สู้ทุบให้แตกแล้วหยิบกลับไปกันคนละก้อนไม่ดีกว่าหรือ”อาซีเอ่ยเสนอแนะ
“ได้หรือ” ั์ตาทุกคนทอประกาย
“แน่นอนสิ” อาซีมองไปที่ลี่แล้วโบกมือ “ลี่”
“มีเื่อย่างนั้นหรือ”
อาซีชี้ไปที่หินที่อยู่บนพื้นพอลี่เห็นก็ต่อยลงไปหมัดหนึ่ง
หินเกลือแตกกระจายไปรอบๆหนำซ้ำยังมีผงจำนวนหนึ่งอยู่บนพื้น
“หยิบไปคนละก้อนจะขนาดเล็กหรือใหญ่ก็ได้ทั้งหมด” อาซีเอ่ยกับทุกคน
“ลี่เ้าก็หยิบไปก้อนหนึ่งด้วยสิ”
ลี่เลือกก้อนเล็กก้อนหนึ่ง“ครอบครัวหยามีอยู่แล้วหลายก้อน ข้าไม่ได้ขาดอะไร” สาเหตุที่นางหยิบไปก็เพราะใช้เป็ค่าตอบแทนเป็ค่าตอบแทนของหนึ่งหมัด
“อืม” อาซีพยักหน้าหงึกๆ
เพศผู้ที่มาจากเผ่าหมีแบกหมอผีเอาไว้บนไหล่ซ้ำยังแบกข้าวของเต็มตะกร้าของสาวน้อยทั้งหมดไว้
หมอผีหลิงของเผ่าหมีมองดูทัศนียภาพที่อยู่ใกล้ออกไปพลางกล่าวถามเพศผู้ว่า “เ้าเห็นอาซีแล้วใช่หรือไม่”
“อืม นางไม่เหมือนกับเพศเมียคนอื่นๆระแวดระวังอย่างมาก แถมยังขี้ขลาดอย่างยิ่ง”
หลิงเอ่ย “นางเป็เพศเมียที่ดีคนหนึ่ง”
“ก็อาจจะ”
“ถ้าเป็เพศเมียของเผ่าเราได้ก็ดีสิ”
“ไม่ดีหรอก ชนเผ่ามีเ้าก็ดีอยู่แล้ว”
“อาชื่อจอมทึ่ม”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/76f07e529f3c1a75eba98cbfe7f71f72
6K
