Chapter 24
ทำมันที่นี่กับเธอ
หลายวันต่อมา
เอมิกาพักฟื้นจนหายดีสามารถมาทำงานที่บริษัทกับไบรอันได้แล้ว
“ขอบคุณนะคะที่คุณยังให้โอกาสฉันได้ทำงาน”
เอมิการู้สึกขอบคุณไบรอันผู้เป็ที่รักจากใจจริง เธอได้มีเกียรติมีศักดิ์ศรีมาทำงานผู้ช่วยเลขาของเขาอย่างคุณซูซี่ดูแลงานอีกที งานที่บริษัทค้าอาวุธเบอริอันต์มีงานมากมายให้เธอทำ
“เธอเป็แฟนฉันนี่...เป็คนรัก แค่เอามาทำงานด้วยเห็นจะใช่เื่ใหญ่อะไร ที่จริงก็อยากจะให้พักผ่อนอยู่บ้านไม่ได้อยากให้มาทำงานตรงนี้สักเท่าไหร่”
ไบรอันสวมชุดสูทดูภูมิฐานพร้อมกับทรงผมที่ถูกเซ็ตเป็อย่างดีมองหน้าหญิงสาวซึ่งเป็ที่รัก เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวพร้อมกับกระโปรงทรงเอสีดำและรองเท้าคัตชูส้นสูงสีดำพร้อมกับปล่อยผมลอนสีน้ำตาลเข้มยาวสลวยไปถึงกลางหลัง
“ฉันอยากทำงานค่ะ ฉันอยากมีเงินเดือนจะได้ส่งเงินให้ที่บ้านได้”
ถึงแม้ว่าจะโกรธที่พ่อมีเมียน้อยแต่เขาก็เป็พ่อเธอไม่อาจที่จะหยุดส่งเงินได้ กลัวว่าทางนั้นจะเป็อยู่กันอย่างลำบากไหนจะเื่ที่ต้องหาทางไปช่วยอันปันน้องสาวออกมาจากตรงนั้นอีก
“แล้วเื่ของน้องเธอล่ะ อันปัน”
เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง เขาบอกกับอันปันไว้ว่าจะไปรับเธอมาอยู่ที่นี่กับเอมิกาด้วยกันแต่ก็ยังไม่ได้หาโอกาสไปสักที
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยอันปันจะเป็ยังไงบ้าง ที่บริษัทนี้พอจะยังมีตำแหน่งว่างไหมคะ ฉันอยากจะให้น้องมาทำ...”
เอมิกาเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงแล้ว อาจจะต้องดึงตัวของอันปันออกมาจากลูคัสให้ได้และมาทำงานที่นี่หรือทางที่ดีคือส่งกลับไทยไปเลย แต่เธอก็ไม่อยากจะตัดฝันเด็กสาวตัวน้อยที่อยากจะมาเที่ยวนิวยอร์ก
แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้อันปันยังอยากทำงานและเที่ยวอยู่ที่นิวยอร์กหรือว่าอยากจะกลับไทยมากกว่ากัน เอมิกาไม่รู้ความคิดของน้องสาวเลย
“ตำแหน่งว่างมีแน่นอน ขอแค่อันปันออกมาจากตรงนั้นได้”
แม้จะมีความกังวลที่อันปันเป็คนของลูคัสมาก่อนแต่ยังไงก็คงจะไม่ทรยศเขาเพราะเป็น้องสาวของเอมิกา เธอต้องคุมน้องตัวเองให้อยู่สิ
“ที่จริงก็มีเื่เกี่ยวกับครอบครัวฉันหลายอย่างที่ยังไม่ได้เล่าให้คุณฟัง”
เอมิกาตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้เขาฟังทั้งหมด ทั้ง เื่ที่เธอให้อันปันไปทำงานที่นั่นเพราะอะไรมีเจตนาอะไรและอันปันนั้นเป็น้องสาวคนละแม่ที่ไม่ได้สนิทกันและไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
ได้ยินแบบนั้นไบรอันก็แอบหนักใจเพราะว่าทั้งคู่ไม่ใช่พี่น้องที่รักกันและสนิทกันแต่เป็เสมือนคนแปลกหน้าที่เพิ่งมารู้จักกัน
แล้วอย่างนี้หากเขาดึงอันปันจากบริษัทของลูคัสมาอยู่ที่นี่ได้แล้วจะไว้ใจได้อย่างไรล่ะว่าเธอจะไม่ทรยศ?
“ฉันเข้าใจแล้วล่ะ...ถึงเธอจะไม่เหลือใคร แต่ก็ยังเหลือฉันเอมิกา ต่อไปนี้ไม่ต้องสนใจใครทั้งนั้นสนใจแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว”
เขารู้สึกสงสารเธออย่างจับใจเมื่อได้ยินเื่ราวครอบครัวของเอมิกา พ่อของเธอล้มละลายจากธุรกิจทั้งยังซุกเมียน้อยเอาไว้ถึงยี่สิบกว่าปีจนเธอพึ่งมารับรู้ในตอนนี้
“ยังไงเขาก็เป็พ่อฉันแหละค่ะ ก็คงต้องส่งกันต่อไปแต่ก็คงไม่ได้มีแพลนอยากจะกลับไปอยู่เมืองไทยแล้ว ฉันตั้งใจจะอยู่ที่นี่ตลอดไป”
เอมิกาตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำงานที่นี่ ใช้ชีวิตที่อเมริกาต่อไปไม่กลับไปที่เมืองไทยอีก
“ก็อยู่กับฉันไง...เธอเป็แฟนฉัน เป็ผู้หญิงฉัน แล้วยังจะคิดไปไหนอีกล่ะ จริงไหม?”
“ฉันไม่ไปไหนจากคุณหรอกค่ะ ถ้าคุณยังรักฉันอยู่อย่างนี้ไม่ทอดทิ้งฉันไปไหน”
เอมิกาต่างหากที่ต้องคาดหวังในตัวเขาว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอ ยังไงเธอก็ไม่มีตัวเลือกที่จะไปไหนอยู่แล้ว เขาเป็ผู้ชายที่เธอรัก
“ฉันสัญญาอย่างแน่นอนว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหน... แล้วเราจะหาทางช่วยอันปันออกมาจากลูคัสกัน”
“ฉันหวังว่าเราจะช่วยกันอันปันออกมาได้ค่ะ”
เธอว่าอย่างนั้นก่อนที่จะแยกย้ายไปทำงาน เอมิกาเดินทางไปแผนกนั้นนี้เพื่อประสานงานและเป็ผู้ช่วยเลขาของไบรอันอย่างคุณซูซี่
“มีเอกสารจากแผนกการตลาดค่ะคุณซูซี่”
“ขอบคุณมาก...”
ซูซี่เป็เลขาส่วนตัวของไบรอันมานาน เธอรับเอกสารมาพร้อมกับมองหน้าของเอมิกา ในใจลึกๆของเลขาสาวคนสวยคนนี้ก็แอบอิจฉาเธอ เอมิกาเข้ามาทำงานในฐานะผู้หญิงของไบรอัน
แม้ตำแหน่งของเธอจะไม่ได้สูงส่งอะไรแต่ก็เห็นได้ชัดว่าได้เปรียบกว่าคนอื่นมาก
ที่จริงไบรอันอยากจะให้เอมิกามาทำตำแหน่งเลขาแทนซูซี่แต่หากทำเช่นนั้นซูซี่ก็จะต้องลดบทบาทลงทำตำแหน่งอื่นซึ่งเอมิกาไม่อยากเอาตัวเองไปเบียดเบียนหน้าที่การงานของใครจึงขอที่จะทำหน้าที่เป็ผู้ช่วยซูซี่แทนดีกว่า
“ดีจังเลยนะคะคุณเอมี่ เข้ามาทำงานได้อย่างง่ายๆไม่ต้องพึ่งพาความสามารถอะไรมากมาย”
ซูซี่ผู้เป็เลขายิ้มอย่างเยือกเย็นแล้วพูดกับเธอที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง ซึ่งโต๊ะทำงานของซูซี่ก็อยู่หน้าห้องของไบรอันอีกที
“คุณหมายความว่ายังไงเหรอคะ?” พอจะรู้อยู่ว่าโดนดูถูก เธอถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ซูซี่ไม่มีสิทธิ์มาพูดกับเธออย่างนี้
“ก็การทำงานของคุณมันดูง่ายดีนี่คะ...ก็แค่ใช้เต้าไต่แล้วได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าคนอื่น ฉันเหนื่อยแทบตายกว่าจะมาเป็เลขาของคุณไบรอันได้”
ซูซี่ยิ้มเยือกเย็น เอมิกาเองก็ได้แต่ฝืนยิ้มแล้วพูดออกไปด้วยความฝืนใจ
“ก็ถ้าเป็ผู้หญิงของคุณไบรอันมันง่าย...คุณเองก็คงได้เป็แล้วแหละค่ะคุณซูซี่”
“เอมี่!!” ซูซี่เลขาสาวไม่พอใจเป็อย่างมากที่เธอพูดอย่างนั้น ร่างสูงระหงษ์ลุกขึ้นแล้วตบเข้าที่โต๊ะทำงานจนเสียงดังมากส่งผลให้คนที่เดินผ่านไปมาให้ความสนใจ
“มีอะไรรึเปล่าครับคุณซูซี่ คุณเอมี่”
เจเรมี่ที่เดินไปมาอยู่บริเวณหน้าห้องไบรอันเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าสองสาวมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
“เปล่าหรอกค่ะเจเรมี่ พอดีคุยเื่งานกับคุณเอมี่แล้วคิดเห็นไม่ตรงกันนิดหน่อย”
ซูซี่หันไปยิ้มให้เจเรมี่ผู้เป็บอดี้การ์ดแล้วนั่งลงที่โต๊ะตามเดิมพร้อมกับปิดเอกสารที่เอมิกาส่งเสียงดังป้าบ
“งั้นก็รบกวนช่วยเอางาน ไปแก้ให้หน่อยนะคะ คิดว่าต้องแก้อีกเยอะเลย”
ซูซี่เปิดคอมแล้วกดส่งเอกสารในโปรแกรม Microsoft Excel ส่งให้กับเอมิกาทางอีเมลล์ของบริษัท
“อะไรกันคะ งานนี้ฉันทำและแก้จนเสร็จเรียบร้อยนานแล้วนะ”
เอมิกามองงานที่ถูกส่งเข้ามาในอีเมลล์ของเธอผ่านไอแพดที่ถืออยู่ในมือพอดี แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ
“ก็พอดีว่ายังไม่ถูกใจอะค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็จะต้องเอาข้อมูลเข้าประชุมแล้ว ข้อมูลมันยังไม่มากพออยากจะให้ใส่เพิ่มมามากกว่านี้อีกหน่อย”
“แต่ฉันคิดว่า...แค่นี้มันก็มากพอแล้วนะคะ”
เอมิกายังคงเถียงในสิ่งที่ถูกต้อง งานนี้เธอทำจนเสร็จเรียบร้อยดีแล้วทำไมถึงมาเร่งเอาตอนนี้ล่ะ
“ก็มันยังไม่ถูกใจ คุณคิดจะเถียงเลขาของคุณไบอันเหรอคะ จะใช้อำนาจว่าเป็ผู้หญิงของเขาว่าอย่างนั้นเถอะ?”
“ไม่ใช่...มันไม่ใช่แบบนั้น โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันจะจัดการเอาเอกสารนี้ไปแก้ให้คุณเอง”
เอมิกาตัดบทจบอย่างรำคาญใจแล้วหันหลังเข้าไปในห้องของไบรอันที่ทำงานอยู่อย่างจริงจัง
ใบหน้าสวยถมึงทึงแสดงให้เห็นถึงความตึงเครียด เธอเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเองซึ่งตอนนี้ถูกจัดให้อยู่ในห้องเดียวกับไบรอัน
“เป็อะไรไปเอมิกา หน้าบึ้งเชียวงานหนักเหรอ”
เมื่อเห็นแฟนสาวทำหน้าบูดบึ้งไบรอันก็เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วงในทันที
“ก็นิดหน่อยค่ะ คิดว่าคงจะต้องแก้งานอีกยาว”
บ่นอุบอิบแต่ก็จัดการเปิดโน๊ตบุ๊กของตัวเอง สงสัยวันนี้คงจะไม่ต้องเดินไปประสานงานที่แผนกไหนให้กับซูซี่แล้วแหละ
“ทำไมล่ะ เธอเองก็ทำงานเรียบร้อยดีนี่”
ไบรอันเองไม่อยากจะเชื่อว่าเอมิกาจะต้องมาแก้งาน เธอเป็ผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำงานได้เรียบร้อยมากเพราะจบมาจากสาขาเกี่ยวกับการเงินและทำบริษัทการเงินมาก่อน ซึ่งแน่นอนว่าเื่ความสามารถเอมิกาไม่แพ้ใครเป็อย่างแน่นอน
“ก็คงจะเรียบร้อยค่ะ แต่ก็อาจจะยังไม่ดีพอสำหรับบางคน”
แม้ว่าจะทำงานดีสักแค่ไหนแต่ขึ้นชื่อว่าเป็ผู้หญิงของเ้านายก็คงจะโดนเขม่นซึ่งก็ไม่แปลกและเอมิกาก็ไม่คิดจะใช้อำนาจในส่วนนี้มาข่มใคร เธอ้ามาทำงานไม่ได้้าใช้ตำแหน่งผู้หญิงของเ้านาย
“งั้นเหรอ เหนื่อยก็หยุดก่อนก็ได้ไม่มีใครกล้าทำอะไรเธอหรอก”
“ไม่ค่ะ ฉันจะทำให้เสร็จวันนี้”
ดวงตาคู่สวยจ้องมองจอโน๊ตบุ๊กและยกมือเรียวเล็กขึ้นมาพิมพ์ยุกยิก ไบนอันเห็นแบบนั้นก็ลอบขำขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นอากัปกิริยาการทำงานที่จริงจังของเอมิกา
เขาอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองแล้วเดินเข้ามาหาแฟนสาวที่นั่งทำงานอย่างจริงจังอยู่
“มีอะไรคะ ฉันกำลังทำงานอยู่คุณอย่าพึ่งมากวนสิ”
เอมิกาว่ากล่าวไปอย่างนั้น สายตาคู่สวยยังไม่ละออกจากหน้าจอโน๊ตบุ๊ก แต่แล้วก็โดนมือหนาพับโน๊ตบุ๊กของเธอปิดลง จนเอมิกาต้องเลื่อนสายตาขึ้นมามองคนตัวสูงกว่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอพร้อมกับใช้แขนแกร่งเท้าโต๊ะทำงานเอาไว้
“คุณไบรอัน ฉันทำงานให้บริษัทของคุณอยู่นะคะอยากเจ๊งนักรึไ”
“งานผู้ช่วยเลขาถ้าผิดพลาดไปก็คงไม่ถึงขั้นทำบริษัทเจ๊งหรอกมั้ง จริงไหม?”
“เหอะ คงทำนองนั้นละมั้งคะ”
“อย่าเครียดไปเลยนะเอมี่ ผมไม่ชอบเห็นคุณเครียดแบบนี้เลย”
“ทำงานก็ต้องเครียดเป็ธรรมดาสิคะ”
“งั้นลองมาทำงานอื่นดูไหมเผื่อจะผ่อนคลายขึ้น”
“งานอะไรเหรอคะ?” เอมมิกามองหน้าสบตาคนตัวสูงและเอียงคอนิดนึงอย่างไม่เข้าใจ เขามาพูดอะไรในที่ทำงานแบบนี้
“ก็ลองเปลี่ยนมาทำงานที่เราทำกันอยู่บ่อยๆจะเป็ไรไป”
เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงซึ่งถูกจัดเอาไว้ให้นั่งทำงาน
มือหนาจับเอวของเอมิกาแล้วยกมือขึ้นให้นั่งบนโต๊ะทำงานของตัวเธอเอง
“คะ คุณไบรอัน ที่นี่เป็ห้องทำงาน ฉันเกรงว่ามันจะไม่เหมาะสม....”
เอมิกาพยายามจะห้ามเขาเพราะนี่เป็สถานที่ทำงาน หากมีใครเข้ามาจะทำอย่างไรล่ะ
“ก็นี่มันห้องฉัน...จะมีใครกล้าหืออือกับไบรอัน เบอริอันต์น้องชายของประธานบริษัทเบอริอันต์ค้าอาวุธล่ะล่ะ”
“คุณไบรอัน...แต่ฉันทำงานอยู่นะคะ”
“หน้าที่ของเธอไม่ได้มีแค่งานที่บริษัท แต่เป็งานบริการฉันด้วยอย่าลืมสิ”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่แล้ว...ก็อยากตอนนี้”
มือหนาล้วงเข้าที่ใต้กระโปรงทรงเอสีดำพร้อมกับจับเข้าที่ขอบถุงน่องสีเนื้อแล้วค่อยๆรูดลง
“ฉันจะทำกับเธอที่นี่...ตอนนี้”
7K
![นักการเมืองอัจฉริยะเกิดใหม่ในต่างโลก [政治家]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1691805381_99110525.webp)
