Trick Love เล่ห์รักเลอดาว บททที่ 1 [ 2 ]
“อาการยายฝันเป็นยังไงบ้างน่ะพี่ภา”เลอดาวถามนภาทันทีที่ก้าวไปจนประชิดตัว มองสภาพของพี่สาวคนโตยามนี้ก็ไม่ต่างจากนกปีกหัก แขนข้างขวาคงซ้นหรือไม่ก็มีปัญหาด้านเคล็ดขัดยอก เพราะนอกจากรอยถลอกฟกช้ำดำเขียวที่เห็นเป็นปื้น แขนข้างนั้นยังงอและมีผ้าก๊อซพันเอาไว้...แต่นั่นก็ยังไม่น่าเป็นห่วงเท่ากับสภาพหลานสาวคนเดียวที่ตอนนี้ยังคงให้แพทย์ทำการรักษาอยู่ภายในห้องฉุกเฉิน เพราะสีหน้าของนภานั้นเผือดขาว ดวงตาแดงก่ำนั้นคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเพราะมันบวมช้ำ เมื่อถูกถามไถ่ถึงลูกสาวตนเอง น้ำตาที่เหือดไปพักใหญ่ก็พานไหลรินรดสองข้างแก้มอีกครั้ง ริมฝีปากที่สั่นระริกก็เม้มเข้าเม้มออกกว่าจะกลั่นออกมาเป็นคำ“พี่กลัวจังเลย กลัวว่ายายฝันจะเป็นอะไร ดาวเข้าใจพี่ใช่ไหม พี่มีลูกสาวคนเดียว ถ้ายายฝันเป็นอะไรแล้วพี่จะอยู่ได้ยังไง” นภาเพ้อพร่ำปริ่มว่าจะขาดใจเลอดาวไม่เคยมีลูกก็จริง แต่หล่อนรู้ดีว่าการสูญเสียไม่ว่าจากเป็นหรือจากตายมันก็เป็นความทุกข์อย่างแสนสาหัส หล่อนไม่ใคร่ที่จะอยากให้มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นในชีวิต เพราะครั้งที่เคยสูญเสียเสาหลักของครอบครัวทั้งพ่อและแม่จากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบกว่าปีก่อนมันก็ยังฝังใจจำมาจนถึงทุกวันนี้ นั่นยังไม่รวมถึงการจากเป็นที่หล่อนพานพบมาแล้ว จากกันทั้งที่รักและเกลียดนั่นก็ผ่านมาแล้วเมื่อได้สติ หล่อนก็พยายามปลุกปลอบขวัญเพื่อให้ผู้เป็นพี่สาวคลายความวิตกกังวลใจ แม้เพียงน้อยนิด แต่เวลานี้กำลังใจเห็นจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด“ฝันจะต้องไม่เป็นอะไร ถึงมือหมอแล้วพี่ภาอย่าเป็นห่วงเลย”ทว่านภายังคงมีอาการอกสั่นขวัญหาย จึงคงพร่ำถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อชั่วโมงก่อนด้วยเสียงสั่นเครือ “แต่พี่ก็ยังกลัวอยู่ดี ตอนที่พี่เห็นเลือดโชกเต็มตัวยายฝัน พี่ทำอะไรไม่ถูกเลย”“พี่ภาต้องตั้งสติแล้วก็ทำใจให้เย็นลงนะคะ”เลอดาวดึงร่างของพี่สาวเข้ามาโอบเอาไว้ มือข้างหนึ่งลูบแผ่นหลังขึ้นลงโดยที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากอีก รู้แต่ว่าการกอดกันเช่นนี้เป็นการถ่ายทอดความห่วงใยได้ดีไม่น้อยไปกว่าคำพูด เพราะไม่นานเสียงร้องไห้ของนภาก็ทุเลาลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นเป็นระยะ ก่อนที่หล่อนจะถอนวงแขนออกแล้วกลับมานั่งในท่าปกติ“แล้วมีใครส่งข่าวให้พี่เดือนรู้บ้างหรือยังคะ”“โทร.บอกแล้วจ้ะ พี่เดือนบอกว่าจะรีบขึ้นเครื่องกลับจากเชียงใหม่ให้เร็วที่สุด”เลอดาวได้แต่ถอนใจ เพราะรู้ว่าอย่างไรเสีย ดุจเดือนซึ่งเป็นพี่สาวคนโตนั้นก็ต้องหาทางกลับมาให้ถึงที่โรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน เพราะฟ้าฝันนั้นถือเป็นหลานสาวคนโปรด ต่อให้ดุจเดือนไปทำงานออกนอกพื้นที่ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับฟ้าฝัน ดุจเดือนจะให้ความสำคัญเสมอ อย่างตอนนี้ดุจเดือนก็ไปเป็นวิทยากรรับเชิญให้กับมหาวิทยาลัยทางภาคเหนือเพื่อบรรยายเกี่ยวกับสถาบันครอบครัว ฉะนั้นคำว่า ‘ครอบครัว’ จึงฝังแน่นอยู่ในหัวเสมอว่าควรมาเป็นลำดับที่หนึ่ง จึงเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าดุจเดือนจะต้องรีบกลับมาอย่างเร็วที่สุด“แล้วอาการของพี่ภาละ ยังเจ็บตรงอื่นอีกไหมนอกจากแผลตามเนื้อตามตัวที่เห็น”“พี่ไม่เป็นอะไรมากหรอก เจ็บแค่นี้มันนิดเดียวเทียบไม่ได้เลยกับอาการของยายฝัน”ปานสีซึ่งทรุดกายนั่งลงอยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างๆอยู่นาน เห็นจังหวะที่จะแสดงความห่วงใยบ้างจึงพูดปลอบอีกคน “พี่ภาต้องเข้มแข็งไว้นะฮ้า ปานเป็นกำลังใจให้”“ขอบใจจ้ะปาน แต่พี่จะสบายใจได้ก็ต่อเมื่อคุณหมอออกมาแล้วบอกว่าลูกสาวของพี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”เลอดาวรู้ดีว่านภา ซึ่งเป็นพี่สาวคนรองค่อนข้างจะอ่อนไหว หากมีเรื่องสะเทือนใจแม้เพียงนิด ต่อมน้ำตาก็แตกโดยง่าย เมื่อครั้งอดีตตอนรู้ว่าสามีเฮงซวยอย่างทวยเทพแอบไปมีเมียเรี่ยราด แถมยังไปทำผู้หญิงอื่นท้องป่อง จนที่สุดแล้วเขาก็เลือกที่จะทอดทิ้งนภากับลูกสาวซึ่งตอนนั้นอายุยังไม่ถึงห้าขวบได้อย่างไม่มีเยื่อใย นภาก็เอาแต่ฟูมฟายร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ทำมาหากินไม่ได้เป็นเดือน กว่าจะทำใจยอมรับได้ว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไปก็มีเรื่องให้เสียคนซ้ำสอง...เรื่องที่กลายเป็นชนวนเหตุให้ครอบครัวหล่อนต้องบาดหมางกับใกล้รุ่งมาจนถึงทุกวันนี้