2
“โอ๊ย!” ชมบุหลันหลุดเสียงร้อง เมื่อสองขาเกี่ยวไขว้กัน ทำให้ร่างอ้วนป้อมถลาพุ่งลิ่วไปชนเข้ากับบางสิ่งที่เชื่อได้ว่าเป็มนุษย์และเป็ผู้หญิงด้วย เพราะเสียงหวีดร้องแหลมเล็กอย่างกับนกหวีดดังใกล้ๆชวนขี้ในหูเต้นเร่า จนต้องรีบยันตัวลุกจากสิ่งรองรับกายอย่างเร็วเพราะกลัวถูกกัดจนจมเขี้ยว
“โอ๊ย! อะไรกันนี่”หรี่หนังตาพลางยกมือขยี้เข้าไปในช่องหู
“จะร้องแรกแหกกระเชอไปถึงไหนกันหา!...กลัวไม่มีใครได้ยินหรือไง” มืดๆ อย่างนี้ซุ่มซ่ามกระแทกกับใครบ้างก็ต้องให้อภัยกันซิแม้ผิดแต่ชมบุหลันยังคิดเข้าข้างตัวเอง
พิมพ์มาดาตวัดใบหน้าหงิกงอง้ำด้วยเพลิงโทสะอย่างไม่กลัวคอเคล็ดไปหายายตัวมารที่มาทำลายการปลุกเร้าเพลิงอารมณ์ของคีธให้ลุกโชติ่จนตกหลุมอากาศขาดจังหวะที่เธอไม่มั่นใจ ไม่รู้จะต่อติดหรือเปล่า
แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับโอกาสได้ใกล้ชิดกับชายหนุ่มที่หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ด้วยคีธเป็คนเข้าถึงตัวยากอีกทั้งยังเก็บตัว ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไป รู้เพียงแค่เขาร่ำรวยมหาศาลใครก็ตามที่ถูกเลือกให้เข้าไปอยู่ด้วย จะได้รับผลตอบแทนกลับมามากมายมหาศาลพอๆกับคนที่กล้าทำให้เขาไม่พอใจ จะเป็ดั่งมดที่ถูกขยี้บี้แบนติดพื้นในพริบตาเดียว
แสงสว่างมากพอให้พิมพ์มาดาเห็นตัวมารอย่างชัดเจนั์ตาเข้มจัดเจิดจ้าด้วยประกายเพลิงที่ลุกโชน กลีบปากอิ่มแดงระเรื่อคลี่แบะหยามหยันในหุ่นทรงแอปเปิลรูปร่างเตี้ยม่อต้อ อกแบนอย่างกับไข่ดาว เอวย้วยพุงยุ้ยสะโพกขนาดบิ๊กไซส์...ส่วนขามืดจนมองไม่เห็น แต่คิดว่าคงเป็เหมือนท่อนซุงดีๆ
“เธอ...หลงเข้ามามุมนี้ได้ยังไงยายอ้วนตุ้ยนุ้ย”กระแทกเสียงถาม
“อ้าว...ถามแปลก มีขาก็เดินมานะซิจะให้ฉันเหาะเหินเดินอากาศมาหรือไง”ลอยหน้าลอยตาถามอย่างไม่สนใจยายผู้หญิงหน้าั์ขมูขีจะะโเข้าใส่บีบขย้ำกัดคอให้เป็แผลเหวอะหวะ
“ทำไม...มุมนี้มีอะไรลับลมคมในซุกซ่อนเอาไว้หรือไงฉันถึงเข้ามาไม่ได้น่ะ” ชมบุหลันยกไหล่พร้อมเลิกคิ้วยิกๆยั่วโทสะยายขี้โมโหให้พุ่งลิ่วราวกับถูกไฟลน
“อ๋อ...เข้าใจละ”ชมบุหลันลากเสียงยาวพลางพยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้าใจสถานการณ์ที่เป็อยู่
“ฉันเผอิญแปลงตัวเป็นางมารเดินทะเล่อทะล่ามาเหยียบตาปลายายผู้หญิงหน้าด้านแปลงตัวเองเป็นางจิ้งจอกยั่วยวนกินผู้ชาย!โอ๊ย...หน้าด้านแท้หนอ ปล้ำผู้ชายกลางธารกำนัลก็ได้ด้วย”
เพราะความเบื่อหน่ายเขาไม่อยากสนใจเื่หยุมหยิมพานให้อารมณ์เสีย แต่เสียงใสๆที่ดังแล่นลิ่วมากระทบโสตประสาทหูอย่างจัง หนังตาที่ปิดอยู่ลืมขึ้นทันควัน
ท่ามกลางแสงสีไม่ได้ทำให้ความสามารถในการมองลดลงแม้แต่น้อยแม้กระทั่งที่มืดมิดไร้แสงไฟเขาก็มองเห็นทุกสรรพสิ่งได้ชัดแจ้งไม่แพ้หูที่ต่อให้เสียงอึกทึกครึกโครมเพียงใดก็ยังจำแนกแยกแยะได้ยินทุกสำเนียงเสียงอย่างชัดเจน
สาวน้อยร่างเล็กค่อนไปทางเ้าเนื้อยืนเด่นเป็สง่าใบหน้าเรียวรูปไข่ที่เขามองเห็นถึงหยดน้ำเม็ดเล็กๆที่ติดอยู่บนปลายจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อสองแก้มใสจนเห็นเส้นเืฝาด ที่สะดุดให้หัวใจเหมือนจะเริ่มเต้นก็ั์ตากลมโตล้อมกรอบด้วยขนตายาวงอนคู่นั้นเบิกกว้างนิดๆจ้องเขาอย่างตะลึงงันเล็กน้อย
คีธหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดในทรวง จนต้องรีบยกมือขึ้นทาบอกด้านที่มีหัวใจซึ่งหยุดเต้นมานานแล้วเหมือนมีความรู้สึกขึ้นมาพร้อมสัญชาตญาณในกายบ่งบอกถึง...ภัยคุกคาม!
ผู้หญิงตัวเล็กเบื้องหน้ามาเพื่อ...ทำร้ายเขา!
แต่ถึงเป็อย่างนั้นสัญชาตญาณนักล่าในกายก็ยังถูกจุดขึ้นมาโดยระงับเอาไว้ไม่ได้ ทั้งที่ความจริงแล้วรูปลักษณ์ภายนอกของเธอไม่ได้สวยเลิศเลอ จนถึงขั้นสะดุดตาเลยสักนิดแต่กลับไปกระตุ้นต่อความรู้สึกภายในร่างจนเดือดระอุราวกับมีเปลวเพลิงไฟไหลพล่านไปทั่วอยากยื่นมือไปคว้าแขนกลมกลึงดึงร่างแน่งน้อยมาคลุกคลีแนบชิด
เกิดอะไรขึ้นกับเขา!
ไม่ใช่ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแต่มันนาน...นานจนเขาลืมไปแล้วต่างหากล่ะ เมื่อคนที่เอ่ยปากบอกรักให้คำมั่นสัญญาจะอยู่ดูแลกันจนตายจากไปข้างหนึ่ง เพียงรู้ตัวตนแท้จริงของเขาก็กลัวและหาทางหนีตายอย่างลนลาน ช่างเป็อะไรที่น่าสมเพชเวทนาเป็ยิ่งนัก
เธอได้ลงมือทำร้ายอย่างเืเย็นไม่แค่ทิ้งความโดดเดี่ยวเดียวดายเอาไว้ให้ แต่ยังนำเอาความหวังของเขาไปด้วย
กรามหนาขบกัดบดเบียดจนแก้มตอบนูนขึ้นสันั์ตาเข้มดุเปล่งประกายวาววาบขึ้นมา เคยคิดว่าความรักจะเอาชนะทุกอย่างได้แต่ความจริงที่ได้รู้ก็คือ...ความกลัวและความโลภต่างหาก ชนะทุกสิ่ง!
ในเมื่อชอบทรัพย์สินเงินทองเขาก็จะให้แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนไปคือความกลัวที่พวกผู้หญิงหิวเงินเพียงแค่เห็นรูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็หลงคิดว่าเป็เทพบุตรยอมสยบแทบเท้าได้รับติดตัวไปทุกคน!
มุมปากหนาหยักยกขึ้นเล็กน้อยเย้ยหยันตัวเอง...ผู้หญิงเป็ทั้งงูพิษดีๆและตัวน่ารำคาญ แต่ที่ต้องทนคือเธอเหล่านี้เป็อาหารอันโอชะที่เขาจำต้องใช้ประทังชีวิตให้มีอยู่
“ไปไหนกันหมด...ปล่อยให้ยายอ้วนตุ๊ต๊ะนี่เข้ามารบกวนคุณคีธได้ยังไงกันไม่กลัวโดนไล่ออกกันใช่ไหม” พิมพ์มาดาแผดเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก่ำ หายใจหอบแรงเมื่อเหลียวมองไปรอบๆ แล้วไม่มีคนคุ้มกันของคีธอยู่ใกล้สักคนเป็ความผิดของเธอเองที่เมื่อครู่เพราะอยากอยู่กับชายหนุ่มสองต่อสองเลยสั่งให้คนอื่นๆ ถอยไปอยู่ห่างๆ ยิ่งไกลยิ่งดี
ชมบุหลันสลัดความรู้สึกเดี๋ยวก็หนาวจนขนลุกซู่แต่เดี๋ยวก็ร้อนราวกับจับไข้ยามสบกับสายตาคมเข้มที่ทอดมองมาหันไปให้ความสนใจกับแม่ผู้หญิงออกงิ้วตรงน่าสนุกกว่าเป็ไหนๆ ปากอิ่มยู่ยื่นไปพลางยกนิ้วยาวขึ้นมาเคาะข้างแก้ม พร้อมทำเสียงขลุกขลักๆ ในลำคอ
“ส่งเสียงแปดหลอดอย่างนี้ระวังผู้ชายเขารำคาญ จนรีบถอยหลังหนีไม่ทันนะคะคุณพี่สาวหน้างิ้วเดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน แล้วก็ไม่อยากรับความผิดที่ไม่ได้ก่อด้วย”
รอยยิ้มแต้มบนมุมปากด้านหนึ่งเจอสายตาเข้มดุที่ใครๆ เห็นต้องหนาวสั่นไปเสียทุกรายแต่สาวน้อยตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะกริ่งเกรง มิหนำซ้ำยังกลับหาญกล้ามองสบพลางเลิกคิ้วเหมือนท้าทายเสียอีกกายแกร่งเอนตัวเอนอิงและพาดแขนกำยาไปตามความยาวของโซฟาตัวนุ่ม พลางตวัดยกขาแกร่งขึ้นพาดบนขาอีกข้าง
“เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน”
ชมบุหลันถอนหายใจอย่างรำคาญก้มลงมองสองเท้าของตัวเองที่ความจริงแล้วก็ไม่เห็นอะไรหรอกนะแต่...เธอรู้สึกหงุดหงิดกับคำถามไม่มีความคิดที่ต้องหาทางระบายออกด้วยการ...กวนประสาทคนเท่านั้นเอง!
“คุณนี่...ถามแปลกอีกคนแล้ว”ทำเสียงขลุกขลักในลำคออย่างเอือมระอา ชี้มือลงไปที่เท้าตัวเอง“ตาไม่ได้บอดไม่ใช่หรือไง ถึงมองไม่เห็น...ฉันเป็คนปกติไม่ได้พิกลพิการมีขาก็เดินเข้ามานะซิอ๋อ...หรือฉันต้องรอให้คุณไปเชิญด้วยการ...อุ้มพามาจากห้องนอนนะ”
“นี่เธอ...” พิมพ์มาดาแผดร้องเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม
“ไม่รู้หรือไง พูดอยู่กับใครเดี๋ยวก็เจอดีหรอก” กระฟัดกระเฟียดงุ่นง่านด้วยรู้สึกผิดวิสัยเป็ยิ่งนัก
ปกติคีธเป็คนขี้รำคาญอย่างร้ายใครทำอะไรให้ไม่พอใจแค่นิดหน่อยเท่านั้น ชายหนุ่มก็จะมองด้วยสายตาเย็นะเืจนคนนั้นต้องรีบถอยหนีไปเอง มาเจอคนบุกรุกเข้ามาหาเื่ราวีถึงถิ่นเขาต้องรีบไล่ออกไปแล้วซิ แต่ทำไมถึงได้นั่งนิ่งเฉย ทำเป็ทองไม่รู้ร้อนอยู่ได้
“นี่คุณ...ถามจริงเถอะไม่รู้สึกรำคาญยายงิ้วเสียงแปดหลอดนี่บ้างหรือไงพูดทีขี้ในหูสั่นะเืไปถึงตับไตไส้พุง”ชมบุหลันหรี่หนังตาพลางยกนิ้วขึ้นแคะช่องหู
คีธเลิกคิ้วเหลือบสายตามองพิมพ์มาดาแวบหนึ่งก่อนไปส่งยิ้มที่มุมปากให้สาวปากกล้าที่เขาชักอยากรู้ รสกายเธอจะหอมหวานสักแค่ไหนเหมือนกลิ่นคาวเืที่ลอยมาแตะนาสิก พานเย้ายวนชวนหลงใหล ยามได้ลิ้มรสหวานๆละลายในอุ้งปาก เมื่อคมเขี้ยวแหลมคมกดลงไปบนแอ่งชีพจรที่เต้นตุบๆกึ่งกลางลำคอระหงหรือไม่
“ถ้าเป็อย่างที่เธอว่า...ฉันควรทำยังไงดีล่ะ”
สำเนียงเสียงนุ่มห้าวเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้สองขาสั่นสะท้านแต่ในคราวเดียวกันก็มีเสน่ห์ชวนหลงใหลหัวใจโป่งพองคล้ายมีผีเสื้อกระพือปีกบินภายใน ที่ชมบุหลันต้องรีบยกมือจับทรวงเมื่อรู้สึกเหมือนมีลูกศรวิ่งมาปักอย่างเร็วเกินตั้งรับได้ทัน
ใบหน้านวลผ่องตวัดไปชมบุหลันพยายามใช้สายตาแหวกม่านหลากสีสันเพ่งมองชายเบื้องหน้าให้ชัดเจนก่อนเท้าบอบบางสาวถอยกลับไปด้านหลัง เมื่อรับรู้ถึงรัศมีแห่งอำนาจที่คุกคามหัวใจแม้สมองสั่งให้รีบถดถอยหนีทว่าเท้ากลับเหมือนถูกยึดเอาไว้จนเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้
เสียงเล็กๆดังกระหึ่มขึ้นในสมองบอกชมบุหลันว่า ชายมีอำนาจลึกลับเหมือนสะกดจิตได้คนนี้เป็คนที่ปาวรินทร์รัก!
ไม่จริง...ศีรษะทุยส่ายแรงๆพยายามคัดค้านความคิดในสมอง พี่สาวคนสวยของเธอคงไม่ได้คิดสั้นหลงชอบผู้ชายมักมากคนนี้นะ!
ทว่าแม้พยายามค้นหาเหตุผลมายืนยันความคิดตัวเองสุดท้ายแล้วคนที่บอกความจริงได้ก็คงเป็...ปาวรินทร์คนเดียว!
ไม่ว่าใครได้อยู่ใกล้ต้องหลงรักคีธทุกรายยายอ้วนตุ้ยนุ้ยตรงหน้าที่จ้องตาวามวาวท่ามกลางแสงไฟหลากสีก็ไม่เว้น! อีกทั้งคำพูดของชายหนุ่มเล่าที่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเห็นๆเธอต้องรีบคิดหาวิธีตัดไฟั้แ่ต้นลม ที่พิมพ์มาดาได้แต่หงุดหงิดเมื่อคิดหาทางไม่ออก คงได้แต่ประกาศตัว ชายคนนี้มีเ้าของแล้ว
ทว่าเพียงก้าวไปข้างหน้าจะทรุดกายลงนั่งใกล้ๆก็เหมือนคีธล่วงรู้ความคิด ตวัดสายตาคมดุกร้าวแถมเย็นะเืสาดใส่มาจนเธอรู้สึกถึงแรงปะทะคล้ายมีกระแสลมเย็นเสียดแทรกเข้าในผิวเนื้อให้เจ็บร้าวจนต้องหยุดยืนนิ่งๆ
“ยายอ้วนนี่พูดจาไม่ประมาณตนเลยหุ่นอย่างกับตุ่มสามโคก ยังกล้าเสนอหน้ามาให้ท่ายั่วยวนผู้ชายอีกเดี๋ยวพิมพ์เรียกให้พวกไม่มีความสามารถ ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้เข้ามาก่อกวนเราอยู่ได้จับโยนออกไปนะคะคุณคีธ” เอ่ยเว้าวอนเสียงหวานใส ทั้งที่อยากทำตามใจตัวเองคือเรียกมาเลยโดยไม่ต้องเอ่ยขออนุญาต
“ใครกันแน่ที่จะเป็ฝ่ายถูกจับโยนออกไปนะฉันว่า...” แบะหน้าปากยู่ยื่น กวาดสายตาไล่มองั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าต่อให้เธอเป็เด็กสติไม่ประสาก็ไม่คิดเอายายเต้นงิ้วตรงหน้ามาอยู่ใกล้แล้วผู้ชายให้บ้าขนาดไหน คงต้องคิดหนักไม่ใช่น้อยเชียวล่ะ
“เป็ผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างเธอมากกว่านะคุณงิ้ว”
คิดว่าเธอจะยอมออกไปจากที่นี่ง่ายๆหรือไง กว่าจะเข้ามาได้ต้องใช้ความพยายามเืตาแทบกระเด็นนั่นไม่เท่าไหร่แต่ที่ต้องจ่ายเงินค่าเปิดทางไปเป็จำนวนพันบาทต่างหากล่ะที่ทำเอาเธอเซ็งสุดๆน่ะ
“ดูพี่อยากเข้าไปข้างในนั้นจังเลยนะเอาไหมผมมีทางช่วย แต่ว่า...”
เห็นหนุ่มน้อยในชุดพนักงานห้องครัวยิ้มตาวาวชมบุหลันเบะปากอย่างเหนื่อยหน่ายมีบ้างไหมกับการช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน “เท่าไหร่”
“ท่าทางพี่รีบร้อนอยากเข้ามากเลย...ผมคิดไม่แพงขอห้าพันละกัน”
“หา! ...” ชมบุหลันเบิกตากว้างจะเข้าคลับชื่อซังกะบ๊วยต้องเสียเงินตั้งห้าพันเชียวหรือ! แพงมากไปหรือเปล่าทำอย่างกับว่าเข้าไปแล้วกลับออกมาจะมีเงินทองติดไม้ติดมือกลับมานับหมื่นอย่างนั้นแหละแม้อยากเข้าข้างในจนตัวสั่น แต่เธอไม่บ้ายอมจ่ายเงินถึงครึ่งหมื่นหรอกนะ
“ไม่ละน้องพี่ให้ได้แค่สี่ซ้าห้าร้อยเท่านั้นแหละ”
“โธ่พี่ จะขี้เหนียวไปถึงไหนเข้าไปข้างในได้ เบาะๆ ตอนกลับบ้านก็มีเงินอุ่นในกระเป๋าอย่างน้อยสี่ห้าหมื่นละแค่แบ่งเศษเงินให้น้องนุ่งกินขนมบ้าง ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกน่า”
คิดว่าตัวเองคงหูฝาดไปเลยรีบเอานิ้วแหย่เข้าไปในหู แล้วยื่นหน้าไปฟังซ้ำให้ชัดๆ อีกครั้ง “พี่หูเพี้ยนหรือเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า เข้าไปในนั้นแล้วพี่จะได้เงินกลับมาขนาดนั้นไม่จริงหรอก” ส่ายศีรษะแรงๆ อย่างไม่เชื่อ
“ผมบอกไม่ได้หรอกนะ รู้แค่ว่าสาวๆหลายคนเข้าด้านหน้าไม่ได้ ก็มาเข้าด้านหลังอย่างพี่นี่แหละ ทุกคนพูดกันเป็เสียงเดียวเข้าไปได้...ยิ่งได้เป็สาวถูกเลือกละก็...รวยโดยไม่รู้ตัวเชียวแหละพี่มัวแต่ชวนคุยอยู่ได้ ตกลงจะเข้าไปข้างในหรือเปล่าถ้าไม่ผมจะได้กลับเข้าไปทำงานต่อ”
ได้ยินน้ำเสียงออกรำคาญและเห็นท่าทางไม่ชอบใจของพ่อหนุ่มพนักงานห้องครัวอีกทั้งตอนนี้หนุ่มั์ใหญ่ผู้เฝ้าประตูด้านหน้า ที่คงเป็พวกหูผีจมูกมดเดินมาไวๆจะหลบซ่อนตัวก็ทำไม่ได้ เมื่อรอบข้างนอกจากถังขยะแล้วก็มีกระถางต้นไม้พุ่มเตี้ยๆไม่ถึงสะเอวเธอด้วยซ้ำก็ให้รีบตัดสินใจเร็วไว
“คือพี่พกเงินมาไม่เยอะหรอกที่น้องเรียกมันเยอะอยู่ เอาเป็เราเจอกันครึ่งทางได้ไหม พี่มัดจำให้พันหนึ่งก่อนถ้าพี่ได้เงินเยอะอย่างน้องว่า พี่จะกลับมาจ่ายให้หมื่นหนึ่งเลย” ทำเป็ใจป้ำแต่ไม่เชื่อหรอกเธอจะหาเงินครึ่งแสนได้ในเวลารวดเร็วปานพายุขนาดนั้นได้ยังไงกันเล่าไม่ใช่ค้าของผิดกฎหมายสักหน่อย
“ว่าไงละ พันหนึ่งก็ไม่ใช่น้อยนะ จะเอาหรือเปล่า”เร่งให้อีกฝ่ายรีบตัดสินใจด้วยการปรายสายตาไปมองร่างหนาใหญ่ที่เดินมาใกล้ถึงและดึงเอาเงินขึ้นมายื่นให้หนุ่มพ่อครัวอย่างเสียดายสุดๆตั้ง...พัน เธอซื้อหนังสืออ่านได้ตั้งหลายเล่มอยู่นะนี่
ชมบุหลันทุ่มความไม่พอใจและหันใบหน้าหงิกงอใส่ชายหนุ่มที่ทำให้เธอแปลกใจเป็ล้นพ้นด้วยรอบกายเต็มไปด้วยแสงสีละลานตาชวนเวียนศีรษะแต่เธอกลับมองเห็นเขาราวกับรอบกายสว่างไสวไปด้วยแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องถึงได้เห็นอย่างชัดเจน เห็นแม้กระทั่งรอยยิ้มบนมุมปากหนาและ...
โอ๊ย! เป็บ้าอะไรไปนี่ทำไมหัวใจถึงได้เต้นอย่างกับมีคนมาตีกลองสะบัดชัยอยู่ภายในอย่างนี้ด้วย
“อยากทำอะไรก็ทำซิ ชีวิตของคุณนะให้ฉันไปตัดสินใจให้ได้ยังไงกันละ นึกว่าฉันมีััที่หกหรือไงถึงได้ตรัสรู้คุณคิดอะไรอยู่น่ะ ประสาท” กระแทกเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิดเมื่อคิดว่าตัวเองมาเสียเที่ยวเสียเวลาและที่สำคัญคือ...เสียเงินเปล่า! เสียดายจริงโว้ย!
“นั่นสินะ” โต้กลับเปรยๆมุมปากหนาหยักยกขึ้นเล็กน้อยใส่ตากลมโต “ฉันอยากทำอะไรก็ได้ใช่ไหม”
น้ำคำที่เอื้อนเอ่ยคล้ายซุกซ่อนความนัยกระแสเสียงทุ้มห้าวแล่นลิ่วไปกระทบหัวใจคนฟัง
ั์ตากลมใสเพ่งมองซ้ำ ด้วยรู้สึกแปลกๆคล้ายปากหนาไม่ได้ขยับเคลื่อน แต่กลับดังสอดแทรกสรรพเสียงที่ดังกระหึ่มอยู่มาแตะโสตประสาทหูให้เธอได้ยินราวกับเขาคนนั้นมายืนกระซิบพูดอยู่ข้างหู
“ว้าย!! ตายแล้ว...คุณคีธยายอ้วน!” พิมพ์มาดาหวีดร้องแหลมอย่างกับนกหวีด จนขี้ในหูคนได้ยินถึงกับเต้นเร่า
“เธอทำอะไรยะยายตุ้ยนุ้ยคิดยั่วคุณคีธแต่ทำไมถึงไม่ดูสารรูปตัวเองเลยยะนังบ้า ถอยออกมาเลยนะยายตัวดี”
ชมบุหลันเห็นชัดๆ ยายเสียงแปดหลอดเต้นงิ้วหลงโรงให้ดู กางนิ้วจิกปลายเล็บแหลมยาวถลาวิ่งมาที่เธอแต่...ทำไมถึงได้เซถลากระเด็นกระดอนอย่างกับลูกบอลอย่างกับถูกใครจับเหวี่ยงเขวี้ยงไปอย่างนั้นแหละหรือว่าเธอตาฝาดไป แต่ไม่นะ...เมื่อกี้เห็นอยู่ชัดๆทำไมถึง...ทว่าสิ่งที่เห็นคงไม่สู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงก้มมองร่างตุ้ยนุ้ยค่อนไปทางเ้าเนื้อที่กลายเป็ขนนกเบาหวิวลอยละลิ่วนั่งบนตักกว้างอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวขัดขืน
ใบหน้านวลผ่องหันไปหาเ้าของท่อนแขนกำยำที่โอบรัดรอบกายกลมกลึงแต่คงไม่ทันใจ เขาถึงได้ยื่นมือมาจับปลายคางมนให้หันไปหาและ...
ดวงตากลมโตเบิกกว้างหัวใจเต้นระทึกราวแผ่นดินไหวกับััร้อนผ่าวที่ลามเลียเผาไหม้ไปทั่วจากหน้าผากไล่ไปถึงแก้มนุ่มหอม ไต่เรื่อยไปหยุดบนมุมปากนุ่ม
“เธออนุญาตแล้วนะ...ฉันอยากทำอะไรก็ทำได้”เอ่ยเสียงทุ้มห้าวก่อนแนบปากลงไป เริ่มต้นจากแ่เบาคล้ายผีเสื้อโบยบินเน้นย้ำดูดซับความหวานของกลีบกุหลาบนุ่มละมุน
ชมบุหลันรู้สึกเหมือนรอบกายหยุดเคลื่อนไหวรอบกายคล้ายมีผีเสื้อหลากสีสันนับสิบกระพือปีกบินพร้อมความหวานที่อบอวลแปรเปลี่ยนเป็อุ่นระอุขึ้นมาทีละน้อย
คมเขี้ยวแหลมคมลากไล้ไปบนเปลือกปากบางก่อนกดลงไปเพื่อจะลิ้มชิมเืรสหวาน...กลิ่นคาวลอยคละคลุ้งในอุ้งปาก
เมื่อแรกลิ้นััชายหนุ่มถึงกับสะดุ้งเฮือกเหมือนถูกลาวาเดือดระอุไหลไปตามกระแสเืที่หมุนเวียนภายในกายร้อนราวถูกเผาจนไหม้เกรียม ก่อนความรู้สึกเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนเกินต้านทานความปรารถนาอันแรงกล้าได้
มือใหญ่วาดไล้ไปทั่วกายกลมกลึงขบเม้มจุมพิตอย่างหนักหน่วงเว้าวอนให้คนตัวเล็กสนองตอบเรียวลิ้นอุ่นชื้นตวัดลากไล้ไปบนกลีบกุหลาบนุ่มนิ่มสลับขบกัดฟันและเขี้ยวแหลมคมกระเซ้าเย้าแหย่บางเบาสลับเน้นหนักหยอกล้อกับธารอารมณ์สาวไม่ประสา
ความเจ็บจี๊ดที่ริมฝีปากคล้ายถูกกัดจางหายไปจนไม่เห็นฝุ่นทว่าชมบุหลันยังรับรู้ถึงรสเืปะแล่มๆ และกลิ่นคาวคละคลุ้งในอุ้งปากที่มาพร้อมลมอันรุนแรงหอบร่างอวบอ้วนลอยละลิ่วไปตกที่บางแห่ง...
ลึกไปในไพรกว้าง คฤหาสน์หลังงามกินเนื้อที่กว้างขวางฝังตัวซุกซ่อนอยู่ตัวด้านหน้าปราสาทอันวิจิตรตระการละลานตาเต็มไปด้วยท้องทุ่งบุหงาหลากสีสันชูช่ออวดความงามของดอกตระการตาส่งกลิ่นหอมอบอวลชวนให้หลงใหลรีบยื่นมือไปไขว่คว้ามาดมดอม
ฟากฝั่งขวามือคือเหล่าต้นไม้น้อยใหญ่เป็สีเขียวชุ่มขจีฟากซ้ายถัดมามองเห็นอยู่ไกลๆ คือภูผากว้างยื่นล้ำไปในทะเลตรงปลายยอดแหลมดูน่ากลัวทว่ามั่นคง มีเตียงนอนใหญ่และกว้างมุมแต่ละด้านมีม่านมุ้งสีขาวห้อยระย้าลงมารวบไว้ปลายโคนเสากึ่งกลางผ้าปูเตียงสีพื้นปักรูปสัตว์ปีกในตำนานกำลังโผบินกึ่งกลางลายเส้นอ่อนช้อยงดงาม เหมือนไหมแต่ละเส้นโดดเด่นราวกับเคลื่อนไหวกวักมือเรียกเธอไปทรุดตัวลงนอนเป็เ้าหญิงนิทรารอเ้าชายผู้กล้าหาญขึ้นไปจุมพิตปลุกให้ตื่น
มันคือดินแดนที่เธอเคยฝันถึงบ่อยครั้งนับั้แ่เปิดอ่านนิยายเกี่ยวกับ...แวมไพร์!
ม่านภาพในตาชมบุหลันเริ่มเลือนรางไปอย่างเร็วเมื่อแรงจุมพิตที่เว้าวอนอยู่เริ่มหนักหน่วงขึ้น จนเืในกายสูบฉีดอย่างแรงลิ้นอุ่นชื้นเปิดแยกกลีบปากอิ่มสอดแทรกเข้าไปกระเซ้าหยอกทั่วโพรงปากอุ่นพานให้ท้องไส้ปั่นป่วนอยากขัดขืนแต่เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับอาการแปรปรวนในร่างกายที่เดี๋ยวก็หนาวราวกับยืนอยู่ปลายหน้าผาที่สายลมพัดโบกโบยอย่างรุนแรงเดี๋ยวก็ร้อนราวกับขึ้นไปยืนอยู่บนตะแลงแกงตามฝ่ามือหนาอุ่นที่เคลื่อนไหวไปทั่วร่าง
คีธดึงความสนใจของคนตัวเล็กด้วยการรุกเร้าพาลิ้นอุ่นชื้นโรมรันเกาะเกี่ยวกับลิ้นเล็กที่จะถอยหนีหรือก็ไม่จริงจังแต่ครั้นจะรุกไล่ตามติดก็ยังไม่กล้า ขณะนิ้วยาวเริ่มดึงเกี่ยวชายเสื้อออกจากขอบกางเกงััผิวเนื้อนวลเนียนนุ่มราวกำมะหยี่ ไต่ไล่ขึ้นไปตามร่องสันหลัง...
สาวน้อยไม่ประสาถูกชักพาด้วยเพลิงอารมณ์ร้อนระอุยังไม่รู้ตัวด้วยหลงในรสจูบหวานแผดร้อนเผลอจูบตอบไปอย่างเงอะๆ งะๆ จนไม่รู้ว่าตอนนี้ตะขอชั้นในเคลื่อนหลุดออกจากกันปล่อยให้ปทุมถันอวบอิ่มดันตัวเสื้อเชิ้ตยั่วยุให้คีธรีบทาบทับกดคลึงแต่ก่อนหน้าชายหนุ่มหยุดจุมพิตร้อนผ่าวแผดเผาอารมณ์เงยหน้าขึ้นมองสบตากลมโตฉายแววงุนงงระคนวอนเว้าเชิญชวน
“ฉันอยากััเธอ...ทั่วทุกตารางนิ้ว”
“อือ...” ชมบุหลันขานรับด้วยเสียงครางในลำคอหลุบสายตากระหายอยากมองกลีบปากสีแดงสดที่กระจ่างชัดในความรู้สึกพอๆกับเสียงหัวใจที่กระหน่ำเต้นตึกตักๆ ไม่ยอมหยุด
รอยยิ้มแต้มบนมุมปากหนาประกายในดวงตาเข้มกระจ่างวาบขึ้น ก่อนจรดปากหนาลงแนบชิดความนุ่มนิ่มหวานหอมกับความบริสุทธิ์ที่เวลาผ่านมาเนิ่นนานแสนยาวไกล เขาถึงจะได้พานพบสักคนแต่เธอคนนี้คงพิเศษเหนือใคร เพราะทำให้มีความรู้สึกเหมือนหัวใจจะกลับมาเต้นดังเช่นทุกชีวิตในโลก...มนุษย์!
ปากหนาเม้มกัดดูดซับความหวานจากกลีบปากอิ่มนุ่มก่อนเปิดแยกซอกซอนแทรกล่วงไปภายในโพรงเนื้ออุ่นระอุ ตวัดไล้เกี่ยวเลาะกับลิ้นเล็กดึงดูดให้เธอหลงใหลในรสหวานปานน้ำผึ้งรวงที่เขามอบให้ขณะฝ่ามือหนาไต่ไล่ไปบนผิวเนื้อนวลนุ่ม นวดคลึงแ่เบาราวปีกขนนกตกลงมาบนพื้นดินก่อนทาบทับบนเต้าเนื้อนุ่มหยุ่น
ั์ตากลมโตเบิกกว้างพร้อมเสียงกระอึกกระอักดังในลำคอ เมื่อความปวดร้าวระคนเสียวซ่านแล่นลิ่วจากปลายยอดทับทิมแผ่ขยายไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วเกินรับมือได้ทันหัวใจเต้นไหวกระหน่ำราวรัวกลองสะบัดชัยพร้อมออกศึกปั่นป่วนในช่องท้องราวเกลียวคลื่นพายุโหมสาดซัดเข้าหาฟากฝั่งที่เธอได้แต่ตั้งรับกับััร้อนผ่าวราวพายุเพลิงเผาไหม้เนื้อกาย
จากเพียงแค่กำตัวเสื้อชายหนุ่มไว้ตอนนี้ความหาญกล้าไม่รู้มาจากไหน สั่งให้ชมบุหลันัักายแกร่งบ้างเริ่มต้นด้วยสองมือเล็กเคลื่อนไหวแ่เบาบนอกกว้างที่ก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มตั้งใจหรือเปล่ากับการกลัดกระดุมเสื้อด้านล่างเพียงสองสามเม็ดปล่อย้าโล่งให้เธอได้ัักับผิวเนื้อแท้ค่อนข้างไปทางหยาบกระด้างระคายมือ
เขายั่วยุจนเธอมิสามารถต้านทานเพลิงอารมณ์ที่คุกรุ่นในเรือนกายเผลอแอ่นกายแนบชิดมือหนาที่ฟอนเฟ้นปทุมถันอวบกลมกลึงนวดคลึงจากฐานรากจรดปลายยอดหนักหน่วงสลับเนิบนาบ บ้างก็หยอกเย้ากับจะงอยถันหดเกร็งจนกายสาวสั่นสะท้านราวนกน้อยเพิ่งหัดบิดขึ้นไปบนฟากฟ้ากว้าง
ชมบุหลันคิดว่าตัวเองกำลังถูกดึงให้จมลงไปในคุ้งน้ำวนหายใจหายคอไม่ทันต้องรีบเผยอแย้มปากกว้างขึ้นจนได้ลิ้มรสหวานคาวแบบแปลกๆที่ยั่วยุให้ต้องรีบตวัดลิ้นเกาะเกี่ยวตามติดดูดซับความหวานละมุนที่ถูกส่งให้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ไม่เคย! ไม่เคยมีใครทำให้เขาแทบระงับอารมณ์เอาไว้ไม่ได้ขนาดนี้เส้นเืที่เต้นตุบๆ ยั่วยุให้เขารีบกดฝังเขี้ยวแหลมคมลงไปชิมเืสาวบริสุทธิ์!พร้อมซอกซอนความแข็งแกร่งระอุในโพรงเนื้อนุ่มโอบรัดพัดพาเธอลอยละล่องไปด้วยเพลิงปรารถนายากจะดับถอน...ไม่มีหยุดยั้ง
“ฉันอยากได้เธอสาวน้อย...ไปกับฉัน!”
2K
