"ฉันโกรธจนจะกระอักเือยู่แล้ว! ตัวฉันต้องมานั่งกลุ้มใจเื่เงินแทบตาย แต่ไอ้บ้าฮั่วเหยียนฟางกลับใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยขนาดนี้!"
เ้ากระต่ายขี้อิจฉาแผดเสียงดุร้าย แยกเขี้ยวขู่ฟ่อ
"คอยดูนะ ฉันจะฉี่ใส่บ่อน้ำพุร้อนของฮั่วเหยียนฟางให้มันกลายเป็บ่อส้วมไปเลย!"
ขวับ! ฮั่วเหยียนฟางลืมตาโพลงทันที สายตาอันตรายพุ่งทะลุข้ามูเาจำลองหินไปราวกับลูกธนูอาบยาพิษ
"ช่างมันเถอะ น่าขยะแขยงจะตาย พรุ่งนี้ฉันยังอยากมาแช่อีกนะ"
แต่แล้วจู่ๆ ไป๋ลู่ก็เงยหน้าขึ้น เปลี่ยนใจดื้อๆ ก่อนจะเริ่มแหวกว่ายไปในบ่อน้ำพุร้อน สองขาเล็กๆ ตีน้ำ ตู้มตาม จนน้ำกระจายไปทั่วทิศทาง
"งั้นเปลี่ยนแผน... ฉันจะตระเวนแช่บ่อน้ำพุร้อนของฮั่วเหยียนฟางให้ครบทุกบ่อเลย! เอาให้ขี้ไคลฉันลอยฟุ้งทุกบ่อ!"
เด็กกะโปโลก็คือเด็กกะโปโล อารมณ์เปลี่ยนไวยิ่งกว่าพายุฤดูร้อน แป๊บเดียวก็ฮัมเพลงทำนองแปลกๆ เล่นน้ำอย่างสนุกสนานเฉยเลย
"รอยยิ้มของซูเปอร์ไอดอล~ ยังไม่หวานเท่าของช้านนน~ ฮึ่มๆ! แสงแดดเที่ยงวันในเดือนสิงหา~ ยังไม่เจิดจ้าเท่าฉันเลย! โฮะๆ! ...ฉันที่รักใน 105 องศา... ตายแล้วก็เกิดใหม่ได้อีกนะเออ... ฉันรู้ดีว่าตัวเองน่ารักแค่ไหน! ...ในยุคสมัยที่เป็ของฉันเพียงผู้เดียว! โอ้วโวว!"
ตูม— ตูม— ตูม—
ไป๋ลู่พูดคำไหนคำนั้น บ่อน้ำพุร้อนสิบเก้าบ่อ เธอเล่นะโลงไปแช่ทีละบ่อจริงๆ!
พอมาถึงบ่อสุดท้าย ไป๋ลู่ก็หมดแรงจะว่ายน้ำเล่นแล้ว เธอพิงกายกับูเาหิน กลอกตามองบนพลางหอบหายใจแฮกๆ สภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำ
"แฮ่ก... หิวน้ำจัง..."
เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พอหันหน้าไปมอง ก็เห็นถาดไม้ลอยตุ๊บป่องอยู่เหนือน้ำ ในนั้นมีแก้วน้ำวางอยู่ใบหนึ่ง ไป๋ลู่ตาเป็ประกาย คว้าแก้วมาดื่ม อึกๆๆ จนเกลี้ยงแล้วปาดปากอย่างห้าวหาญ
"อ่าห์! อร่อยจัง หวานชื่นใจจริงๆ!"
ทันใดนั้น ร่างกายก็สะดุ้งเฮือก กึก! สมองที่ขาดออกซิเจนเพราะแช่น้ำนานเกินไปของไป๋ลู่ เริ่มจะรีบูตกลับมาทำงาน!
"กรี๊ดดด! ผีหลอกแล้ว! หมอเย่! รีบมาช่วยฉันที อ๊ากกก—"
"เงียบ-น่า"
เสียงของพ่อเทพบุตรนี่นา! ราวกับเสียงน้ำพุใสในหุบเขาที่กระทบกับหินกรวด ดังกังวานเสนาะหู... แต่ทว่า... ถึงจะไพเราะแค่ไหน ก็ยังเย็นะเืดุจน้ำในลำธารลึกจนหนาวไปถึงขั้วหัวใจอยู่ดี เสียงแบบนี้ ไป๋ลู่จำได้แม่น ไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต!
บ่อน้ำพุร้อนนี้ค่อนข้างลึก ไป๋ลู่ว่ายท่าลูกหมาตกน้ำตะเกียกตะกายไปที่ฝั่งตรงข้ามของูเาหิน พอเห็นพ่อเทพบุตรของเธอชัดๆ มุมปากก็ฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู
"คุณเทพบุตร!"
พ่อเทพบุตรปรายตามองเธออย่างเ็า แววตาคมกริบดุจมีดโกน "...เงียบๆ"
ไป๋ลู่มองจนตาค้าง น้ำลายแทบหก อา! สมกับเป็เทพเซียนที่จุติลงมาโปรดสัตว์โลกจริงๆ! ใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ต้องพูดถึง พ่อเทพบุตรไม่ใช่แค่หน้าตาดี แต่หุ่นยังแซ่บเวอร์! แซ่บจนต้องร้องขอชีวิต! หยดน้ำใสไหลจากลำคอระหงลงสู่แผงอกกว้าง... กล้ามเนื้อที่แน่นกระชับแต่ไม่ดูเทอะทะ งดงามราวกับถูกแกะสลักมาอย่างประณีตแผงอกกำยำ และลอนกล้ามท้องที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ใต้ผิวน้ำ... รวมถึงผ้าเช็ดตัวิ่เหม่ที่พันรอบเอวสอบนั่น...
คำว่า 'ไม่ไหวแล้ว' หม่อมฉันพูดจนเหนื่อยแล้วเพคะ!
สงสัยเมื่อกี้จะเล่นซนมากไปหน่อย หัวสมองของไป๋ลู่เลยมึนๆ เบลอๆ เหมือนโลกหมุนคว้าง ในภวังค์อันเลือนราง เธอเห็นพ่อเทพบุตรชี้มาที่ตัวเธอด้วยสีหน้ารังเกียจขยะแขยง
"เธอ เืกำเดาไหล"
ไป๋ลู่ใช้นิ้วแตะที่ร่องจมูก... เืสีแดงสดติดปลายนิ้วมา...
ขอถามหน่อยค่ะซิส การมองผู้ชายจนเืกำเดาไหลพราก จะกู้หน้าคืนยังไงดีคะ? ใครมีประสบการณ์คอมเมนต์ด่วน!
ไป๋ลู่กัดฟันแน่น ปาดเืกำเดาทิ้งอย่างไม่ไยดี
"แช่น้ำนานเกินไป ร่างกายเลยปรับตัวไม่ทัน! ฉันไม่ได้เืกำเดาไหลเพราะมองหุ่นนายหรอกนะ! อย่าสำคัญตัวผิด!"
พ่อเทพบุตรมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "......"
ไป๋ลู่ "......"
ถ้าฉันมีความผิด โปรดให้กฎหมายลงโทษฉันเถอะ อย่าให้ฉันต้องมาขายขี้หน้าต่อหน้าพ่อเทพบุตรแบบนี้เลย!
ไป๋ลู่ผู้หมดอาลัยตายอยาก ใช้หลังมือเช็ดจมูกรัวๆ พบว่าเืดูเหมือนจะหยุดไหลแล้ว ทันใดนั้น พ่อเทพบุตรก็ยกมือขึ้น ภาพตรงหน้าไป๋ลู่มืดดับไปชั่วขณะ
ตุ้บ! พอหยิบออกมาดู ถึงเห็นว่าเป็ผ้าขนหนูที่พ่อเทพบุตรโยนมาจากบนโขดหิน โปะลงบนหัวเธอพอดีเป๊ะ
"ฮือๆๆ คุณเทพบุตร นายช่างหน้าตาดีแถมจิตใจงดงาม! พ่อพระมาโปรด!"
เสียงของพ่อเทพบุตรลดอุณหภูมิลงอีกสององศาทันที "ใช้ผ้าเช็ดซะ"
อ๋อ... ที่แท้ก็กลัวเธอจะเอาน้ำในบ่อล้างเืกำเดา จนทำให้น้ำพุร้อนของเขาสกปรกสินะ ไม่สนหรอก!
พ่อเทพบุตรทำอะไรก็ถูกเสมอ!
คนหล่อก็ต้องรักษาความสะอาดสิ! รักษาความสะอาดไม่เห็นผิดตรงไหน! ฮือๆๆ เป็พ่อเทพบุตรที่รักความสะอาดจริงๆ!
ไป๋ลู่ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดหลังมืออย่างมีความสุข ตอนที่เช็ดจมูก เธอจงใจกดผ้าขนหนูปิดจมูกแน่นๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
ฟืดดด~ ว้าว! หอมจังเลย! เหมือนกลิ่นหอมเย็นๆ ของไม้จันทน์ ผสมกับกลิ่นหอมหวานของผลไม้... กลิ่นกายชายงามมันเป็แบบนี้นี่เอง!
เอ่อ... สายตาที่พ่อเทพบุตรมองมา ดูเหมือนมองตัวประหลาดหนักกว่าเดิมอีก
"..." ไป๋ลู่วางผ้าขนหนูลงด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น (สร้างภาพสุดฤทธิ์) ถามว่า
"ฉันเช็ดแรงมากแล้ว เป็ไง ออกหมดยัง?"
พ่อเทพบุตรไม่สนใจเธอ หลับตาลงหนีความรำคาญ โอ้พระเ้า! หลับตายิ่งดูหล่อกว่าเดิมอีก ทำไงดีเนี่ย! ความสง่างามที่เ็านั่น เทพเซียนตัวจริงเสียงจริงชัดๆ!
ไป๋ลู่ว่ายท่าลูกหมาตกน้ำเข้าไปหา
"คุณเทพบุตร นายยังไม่โดนฮั่วเหยียนฟางฆ่าตายอีกเหรอ?"
พ่อเทพบุตรลืมตาขึ้นมองเธอ "......"
ไป๋ลู่ "......" โอ๊ย ปากเสียนี่นะ!
ไป๋ลู่รีบแก้ตัวพัลวัน ลิ้นพันกันมั่วไปหมด
"ไม่ใช่ๆ ฉันหมายความว่า นายรอดพ้นจากเงื้อมมือมารร้ายฮั่วเหยียนฟางมาได้ยังไง?"
ฮั่วเหยียนฟางไม่ตอบ มองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ บนใบหน้าเล็กๆ ที่ถูกความร้อนของน้ำพุร้อนอบจนแดงระเรื่ออมชมพู แววตาแห่งความห่วงใยนั่นไม่ใช่ของปลอม ดวงตากลมโตที่มีไอน้ำเกาะพราว เต็มไปด้วยความกังวลที่อธิบายไม่ถูก
ยัยเด็กตัวแสบขยับเข้ามาใกล้อีกนิดพอหยั่งเชิง พูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวังว่า
"ไม่ใช่ฉันไม่อยากช่วยนะ ฉันน่ะบ้าผู้ชายขนาดนี้... เอ้ย! ชอบคนหล่อขนาดนี้ ถ้าพอจะมีกำลังสักนิด ฉันต้องช่วยนายแน่นอน แต่ฉันเป็แค่ดาราตัวเล็กๆ ฉันไม่กล้าล่วงเกินมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งหรอก!"
เส้นเืที่ขมับของฮั่วเหยียนฟางปูดโปนขึ้นมา
ปึด! ครั้งที่สองแล้วนะ... ที่เธอบอกว่าบ้าผู้ชาย
พอเห็นว่าตัวเองแอบขยับเข้าไปใกล้แล้วพ่อเทพบุตรได้โดยไม่รู้ตัว ไป๋ลู่ก็เริ่มใจกล้าหน้าด้าน ขยับเข้าไปใกล้อีก พ่อเทพบุตรที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม... ในที่สุดไป๋ลู่ก็ต้านทานความเย้ายวนไม่ไหว
ยื่นนิ้วจิ้มไปที่ท่อนแขนของพ่อเทพบุตรเบาๆ จึ๊กๆ
ว้าว! แน่นปึ้กจริงๆ! แข็งโป๊กเลย!
แล้วก็อดใจไม่ไหว ยื่นกรงเล็บไปลูบอีกที ลูบไล้~
ว้าว! ผิวลื่นมาก เหมือนผ้าไหมเจียงหนานเลย! สมกับเป็พ่อเทพบุตรจริงๆ งื้อ!
ไป๋ลู่กอดอกเอาสองมือไขว้กัน บิดตัวไปมาในน้ำราวกับตัวหนอนเมายาฆ่าแมลง เส้นเืที่หน้าผากของฮั่วเหยียนฟางเต้นตุบๆ ถี่รัว เขาก้มหน้าลง ก็เห็นร่องอกที่วับๆ แวมๆ ภายใต้เสื้อสายเดี่ยวของเด็กสาวที่อยู่ใต้น้ำ ขาสองข้างที่ไขว้กันอยู่ แม้จะสั้น แต่ก็ทั้งขาวและเรียว
ฮั่วเหยียนฟางยกมือขึ้นบีบสันจมูก เขาเวียนเฮดกลุ้มฮาร์ทเสียจริง มืออีกข้างคว้าผ้าเช็ดตัวบนโขดหิน โยนใส่หน้ายัยเด็กตัวแสบ ฟึ่บ!
ไป๋ลู่กอดผ้าเช็ดตัวไว้ ซุกหน้าเล็กๆ ลงไปสูดดมเต็มปอด
"คุณเทพบุตร ตัวนายหอมจังเลย งื้อออ! ฟินเวอร์!"
ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วเหยียนฟางมืดครึ้มลงทันตา ราวกับเมฆฝนตั้งเค้า ไป๋ลู่เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มประจบประแจงปนหวาดกลัวให้เขา
"นายอย่าโกรธเลยนะ ดีไหม เดี๋ยวพอฉันเก่งกล้าสามารถเมื่อไหร่ ฉันจะปกป้องนายเอง ไม่ให้ใครมารังแกนายได้! นายวางใจเถอะ ฉันเก่งมากนะ จริงๆ! ไม่แน่อีกไม่กี่ปี ฉันอาจจะโค่นฮั่วเหยียนฟาง แล้วขึ้นเป็มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแทนก็ได้ ใครจะไปรู้!"
ฮั่วเหยียนฟางมองแก้มแดงปลั่งผิดปกติทั้งสองข้างของเธอ สีแดงระเรื่อนั้นลามลงไปถึงลำคอระหง และกำลังลามลงไปเรื่อยๆ... ประกอบกับได้ฟังคำประกาศอันห้าวหาญว่าจะโค่นล้ม 'ฮั่วเหยียนฟาง' แล้วขึ้นเป็เศรษฐีอันดับหนึ่งแทน
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดแก้วที่วางอยู่บนถาดไม้ขึ้นมาดู ข้างขวดเขียนระบุชัดเจน... ปริมาณแอลกอฮอล์ 78%
ฮั่วเหยียนฟาง "......"
ไป๋ลู่ที่เมาได้ที่จนสติหลุดโลกไปแล้ว เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ด้วยความอยากได้ความเย็นจากหินูเาจำลอง จึงเอนตัวเบียดเข้าไปหาพ่อเทพบุตรของเธอ
"คุณเทพบุตร นายชื่ออะไรเหรอ? เรามีวาสนาต่อกันมากเลยนะ!" เธอหัวเราะคิกคักเหมือนคนบ้า "วาสนาไง! วาสนา! บุพเพอาละวาด!"
ฮั่วเหยียนฟางยื่นมือดันหน้าเธอ ผลักให้ออกห่างจากอกของเขา หน้าเธอเล็กนิดเดียว ยังไม่เท่าฝ่ามือเขาเลยด้วยซ้ำ
ไป๋ลู่แค่อยากได้ความเย็นจากมือเขา สองมือจึงคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แล้วเอาหน้าเล็กๆ ถูไถกับฝ่ามือเขาอย่างแรงราวกับลูกแมวขี้อ้อน
บนใบหน้าของเด็กสาว ยังมีขนอ่อนๆ จางๆ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้หน่อยๆ ที่ฝ่ามือ
ไป๋ลู่กอดแขนเขาแล้วถูไถไปมา แววตาเริ่มพร่ามัวเยิ้มฉ่ำ
"คุณเทพบุตร ฉันดันนายเข้าวงการดีไหม? นายหน้าตาดีขนาดนี้ ต้องดังแน่ๆ ดังะเิระเบ้อ เดบิวต์ปุ๊บก็เป็ตัวท็อปปั๊บ หาเงินได้เยอะแยะมากมาย! ท่านประธานลู่คอนเฟิร์ม!"
ฮั่วเหยียนฟางเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำที่สุดในชีวิต
"ฉัน... แซ่... ฮั่ว"
8K
