พ่อหมอ...ตอปิโด

        ตอนปาฏิหาริย์

        รุ่งเช้าวันใหม่

        นกน้อยสองตัวบินมาเกาะที่ขอบหน้าต่างส่งเสียงร้องเพลงเจื้อยแจ้วน้ำหวานลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงภายในห้องๆ หนึ่ง ท้องฟ้าสว่างมากแล้วดวงอาทิตย์ทอแสงสีส้มอมแดงส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาหญิงสาวลุกขึ้นนั่งพิงกับพนักหัวเตียง หัวสมองเริ่มลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามานอนอยู่ในห้องนี้บนเตียงนี้ได้อย่างไร แล้วพิธีกรรมทำเสน่ห์จบลงตอนไหนเสี้ยวเวลาคล้ายกับมันถูกบิดเบือนไปจนหมดสิ้น

        “ตายจริง”

        น้ำหวานเลิกผ้าห่มขึ้นมองสำรวจร่างกายก็พบว่าเธอสวมเสื้อผ้าอยู่อย่างเรียบร้อย

        “ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลยนะ”

        ภาพความทรงจำสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในหัวของหญิงสาวก็คือตอนที่เธอนุ่งกระโจมอกเดินเข้าไปในห้องทำพิธีส่วนเหตการณ์หลังจากนั้นเธอจำอะไรไม่ได้เลย

        “ตื่นแล้วเหรอพ่อหมอให้ฉันเอาข้าวเอาน้ำขึ้นมาให้”

        เสียงทักทายห้วนๆดังขึ้นบริเวณหน้าประตูห้องที่แง้มอยู่ก่อนร่างของเดือนแรมจะถือวิสาสะเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารในมือ

        “แล้วคุณพรหมเมศละคะ”

        “แหมๆ มานอนค้างแค่คืนเดียวเรียกชื่อพ่อหมอซะสนิทสนมเลยนะเชอะ”

        ลูกศิษย์สาวเบ้ปากใส่ด้วยความหมันไส้แต่น้ำหวานก็ทำเป็๞ไม่ใส่ใจการแสดงออกที่ไม่เป็๞มิตรของเดือนแรม เนื่องจากพอจะรู้นิสัยใจคอกันมาบ้างแล้วจากการพบกันครั้งก่อน

        “พ่อหมออยู่ไหมคะฉันมีอะไรอยากจะถามเขาสักหน่อย”

        “พ่อหมอออกไปทำธุระไม่รู้จะกลับมาตอนไหน”พอวางถาดอาหารเสร็จเดือนแรมก็หันมายืนกอดอกมองน้ำหวานด้วยหางตา

        “อ้าวแล้วกัน”

        “ก่อนไปพ่อหมอสั่งเอาไว้ให้ฉันบอกว่าพิธีเมื่อคืนสำเร็จแล้วเธอกลับบ้านไปได้เลยไม่เกินสามวันจะเห็นผล มีอะไรจะถามอีกไหมฉันมีงานให้ทำเยอะแยะ”แม่สาวเดือนแรมเลิกคิ้ว

        “ไม่มีคะขอบคุณนะคะ”

        “กินข้าวแล้วก็กลับไปได้เลยหมดธุระของฉันแค่นี้”

        พูดจบเดือนแรมก็เดินสะบัดก้นออกไปจากห้องน้ำหวานได้แต่มองตามแล้วส่ายหน้ากับกิริยาหยาบคายของหล่อนจังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของน้ำหวานก็ดังขึ้นพอหญิงสาวมองดูเบอร์ที่บันทึกไว้ก็พบว่าเป็๲สรยุทธ์สามีของเธอที่โทร.มาหาซึ่งก็นานหลายเดือนแล้วที่เขาไม่เคยเป็๲ฝ่ายติดต่อเธอกลับมาเลยมีแต่เธอที่เป็๲ฝ่ายเซ้าซี้โทร.ไป

        “จริงเหรอเนี่ย”รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของหญิงสาว

        “สวัสดีค่ะพี่ยุทธ์”

        “น้ำหวานตอนนี้น้ำหวานอยู่ที่ไหนครับพี่มาหาที่บ้านไม่พบน้ำหวานพี่ใจคอไม่ดีเลยรู้ไหมถามไอ้พวกคนใช้ก็ไม่มีใครรู้สักคนเดียวว่าน้ำหวานไปไหน” เสียงของสรยุทธ์ฟังดูร้อนรน

        “ตอนนี้พี่ยุทธ์อยู่ที่บ้านเหรอคะ”

        “ใช่สิครับพี่คิดถึงน้ำหวานเหลือเกินน้ำหวานอยู่ที่ไหนครับ”

        “เอ่อคือน้ำหวานมาค้างบ้านเพื่อนค่ะพี่ยุทธ์อีกสักพักก็จะกลับแล้ว”

        “กลับมาเร็วๆนะครับพี่จะรอ”

        “ค่ะๆงั้นแค่นี้ก่อนนะคะ”

        น้ำหวานอ้าปากค้างกับเ๹ื่๪๫ประหลาดที่เกิดขึ้นมันเหมือนเธอนอนหลับฝันแล้วตื่นขึ้นมา จู่ๆสรยุทธ์สามีของเธอที่เปลี่ยนไปเป็๞คนละคนอยากจะหย่ากับเธอวันละร้อยหน ก็เป็๞ฝ่ายติดต่อมาด้วยลักษณะอาการที่เปลี่ยนไปจนผิดสังเกต

        “หรือว่าจะเป็๲เพราะน้ำมันมหาเสน่ห์ที่พ่อหมอลงให้สาธุศักดิ์สิทธิ์จริงๆ”