“ข้าไม่ได้าเ็ พี่รอง รีบมาช่วยข้าเร็ว!”
หลี่เหลาซื่อเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ หลังจากปลดกวางลงได้แล้ว จึงะโออกมาด้วยความตื่นเต้น
“ทันทีที่ข้าเข้าป่าก็เห็นรอยเท้ากวาง ข้าไล่ตามไปจนถึงอีกฝั่งของูเา แล้วซุ่มอยู่ในพงหญ้าตั้งนานกว่าจะล่ากวางตัวนี้ได้ ให้ตายเถอะ ข้ากะน้ำหนักได้สักสี่ร้อยชั่งเลยทีเดียว!”
ขณะนั้นแม่เฒ่าหลี่และคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงจึงเดินออกมา และต่างใกันถ้วนหน้า
เมื่อแน่ใจว่าหลี่เหลาซื่อไม่ได้รับาเ็ ทุกคนก็ล้อมรอบกวางตัวนั้นด้วยความดีใจอย่างยิ่ง
เถาหงอิงรีบนำผ้าเก่ามาเช็ดหน้าให้หลี่เหลาซื่อ แล้วดึงเขาให้กลับเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ช่างได้หมอนตอนกำลังง่วงจริง ๆ ! ข้ากำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าไม่มีของกำนัลชิ้นไหนที่ดูดีพอจะนำไปมอบเพื่อสร้างสายสัมพันธ์ ตอนนี้ปัญหาคลี่คลายแล้ว!”
แม่เฒ่าหลี่ยิ้มร่าพลางสั่งลูกชาย “เ้ารอง เ้าสาม พวกเ้าสองคนรีบถลกหนังกวางตัวนี้ แล้วแบ่งเนื้อเสีย”
“ท่านแม่ คืนนี้เราตุ๋นเนื้อกวางกันเถอะ! นี่เป็ของดี บำรุงร่างกายได้มากเลยนะ!”
อู๋ชุ่ยฮวามองกวางที่อ้วนท้วนสมบูรณ์ตัวนั้นด้วยดวงตาเป็ประกาย โดยที่แม่เฒ่าหลี่ยังไม่ทันตอบ นางก็เริ่มคำนวณในใจตามลำพัง
“ข้าจะรีบเข้าไปในอำเภอเพื่อตามเ้าเอ้อร์โก่วกลับมา อย่างไรเสียเนื้อกวางนี่ครอบครัวเราก็กินไม่หมด ให้เขาหิ้วกลับไปด้วยสักหน่อย...”
“เ้ากล้าหรือ!” แม่เฒ่าหลี่ถลึงตาใส่ และชี้หน้าด่าด้วยความโกรธ
“นังคนไร้ยางอาย ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย ถึงคราวที่เ้าจะมาเป็ใหญ่ตัดสินใจแทนแล้วหรือ? หากกล้าตามอู๋เอ้อร์กลับมา ข้าจะไล่พวกเ้าสองพี่น้องออกไปให้หมด!”
อู๋ชุ่ยฮวาใจนตัวสั่น รีบหดคอลง ไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
ทุกคนทำเป็ไม่ได้ยินและไม่เห็นเหตุการณ์ ช่วยกันตักน้ำหาถังและกะละมัง วุ่นวายอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดเนื้อและหนังของกวางก็แยกออกจากกัน
หนังกวางและเขากวางที่ถลกเสร็จแล้วถูกวางไว้ด้านหนึ่ง พรุ่งนี้เช้าจะนำไปขายในอำเภอ
เนื้อกวางที่เหลือถูกแบ่งเป็สองส่วน ส่วนหนึ่งหั่นเป็ชิ้นเล็ก ๆ สิบกว่าชุด ให้หลี่เหลาซานพาลูก ๆ นำไปมอบให้แต่ละบ้าน บ้านละชิ้น
เนื้อกวางอีกครึ่งหนึ่งก็ต้องแบ่งให้ดี คนในบ้านกินส่วนหนึ่ง และเหลืออีกไม่กี่ชิ้นแขวนไว้ที่ปากบ่อน้ำเพื่อรักษาความสด
ที่สำคัญที่สุดคือแบ่งเนื้อชิ้นใหญ่ให้หลี่เหลาเอ้อร์และเจียเหริน พร้อมกับจัดผิงกั่วและสาลี่ใส่ไปด้วย
จากนั้นจึงให้สะใภ้รองจางนำทาง ไปสอบถามเื่สำนักศึกษาที่บ้านเดิมของนาง
นับว่าเจียเหรินโชคดี เพราะประจวบเหมาะกับที่หลานชายของสะใภ้รองจางกลับบ้านมาเอาของพอดี
เมื่อได้ยินว่าเจียเหรินอยากไปเรียนที่สำนักศึกษา ครอบครัวนี้จึงต้อนรับสองพ่อลูกอย่างสุภาพ
บ้านเดิมของสะใภ้รองจางแซ่เฉิน เป็ครอบครัวที่มีฐานะมั่งคั่ง
ลานบ้านกว้างขวางและเป็ระเบียบ ว่ากันว่ามีที่ดินอยู่ไม่น้อย มิน่าเล่าถึงสามารถส่งลูกเรียนหนังสือได้
หลานชายของสะใภ้รองจางชื่อว่าเฉินเฟิง เรียนหนังสือมามากกว่าสามปีแล้ว กิริยามารยาทสุภาพเรียบร้อย การปฏิบัติต่อผู้อื่นอ่อนโยนและไม่มีท่าทีถือตัว
สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินก็กระตือรือร้น ยกขนมและน้ำชามาจากหลังเรือน เพื่อต้อนรับน้องสามีและสองพ่อลูกหลี่เหลาเอ้อร์
“ดูสิ มาก็มาเถอะ จะหิ้วของมามากมายทำไมกัน เราเป็คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันทั้งนั้น รีบนั่งเถอะ เดินมาตลอดทางคงเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม?”
หลี่เหลาเอ้อร์กล่าวทักทายตามมารยาท เมื่อเห็นว่าผู้ชายตระกูลเฉินไม่อยู่ จึงไม่อยากชวนคุยเื่สัพเพเหระ และเข้าเื่ที่ตั้งใจมาทันที
“พี่สะใภ้เฉิน ที่พวกเรามาครั้งนี้ อยากจะสอบถามคุณชายเฉินเื่สำนักศึกษา ลูกชายของข้าถึงวัยแล้ว ครอบครัวเราอยากส่งเขาไปเรียนหนังสือ”
“อ้อ เื่นี้ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรเลย”
สะใภ้ใหญ่เฉินโบกมือ แล้วรีบส่งสัญญาณให้ลูกชายพูด
เฉินเฟิงเห็นทุกคนมองมาที่ตน จึงเริ่มแนะนำอย่างไม่รีบร้อน
“สำนักศึกษาของพวกเราอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวอำเภอ ชื่อว่าสำนักศึกษาฮั่นปั๋ว เ้าสำนักเป็อดีตอาจารย์สอนหนังสือของอำเภอที่เกษียณออกมา มีความรู้กว้างขวาง เคร่งครัด และมีความรับผิดชอบมาก ปัจจุบันสำนักศึกษามีนักเรียนสี่สิบสามคน ล้วนแต่เรียนมาหลายปีแต่ยังสอบไม่ผ่านขั้นต้น พวกเราสามารถกินและนอนที่สำนักศึกษาได้ หรือหากบ้านอยู่ใกล้ ก็สามารถเดินทางไปกลับได้”
เขาเหลือบมองเจียเหรินโดยสัญชาตญาณ แล้วกล่าวต่อ
“หากกินนอนที่สำนักศึกษา ต้องจ่ายเดือนละสามร้อยอีแปะ ค่าพู่กัน หมึก และกระดาษที่ต้องใช้เรียนทุกเดือนอีกสามร้อยอีแปะ ค่าเล่าเรียนเดือนละห้าร้อยอีแปะ รวมแล้วนักเรียนหนึ่งคนต้องใช้เงินอย่างน้อยหนึ่งตำลึงกว่า ๆ ต่อเดือน ทุกครั้งที่เป็เทศกาลหรือวันเกิดอาจารย์ ยังต้องเตรียมของขวัญแยกต่างหาก ซึ่งมากน้อยขึ้นอยู่กับน้ำใจ แต่จะให้ดูซอมซ่อเกินไปก็ไม่ได้”
เป็ดังคาด หลี่เจียเหรินฟังจบก็ขมวดคิ้ว และดึงแขนเสื้อของหลี่เหลาเอ้อร์
“ท่านพ่อ แพงเกินไปหน่อย พวกเรากลับบ้านไปปรึกษากันก่อนเถอะ”
หลี่เหลาเอ้อร์ยิ้มและพยักหน้า ลุกขึ้นขอบคุณแม่ลูกตระกูลเฉิน จากนั้นจึงขอตัวลา
สะใภ้ใหญ่เฉินไม่สามารถรั้งสองพ่อลูกไว้ได้ แต่ได้ให้สะใภ้รองจางค้างคืนที่บ้านหนึ่งคืน
เมื่อออกจากลานบ้านตระกูลเฉิน สองพ่อลูกเดินเงียบ ๆ มาได้ครึ่งทาง หลี่เหลาเอ้อร์จึงพูดกับลูกชาย
“ลูกรัก เงินหนึ่งตำลึงไม่ได้มากมายอะไร อีกไม่กี่วันพ่อจะเข้าเมืองไปหางานทำ เพื่อส่งเ้าเรียนหนังสือ เ้ายังเด็ก ให้เชื่อฟังการจัดการของที่บ้าน ต่อไปอย่าพูดว่าไม่อยากเรียนหนังสือ พ่อไม่มีความสามารถ แต่พ่ออยากให้เ้ามีความก้าวหน้า นำชื่อเสียงมาสู่ตระกูล”
“ท่านพ่อ...” หลี่เจียเหรินขอบตาแดงระเรื่อ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่เหลาเอ้อร์ก็เล่าเื่สำนักศึกษาให้คนในตระกูลหลี่ฟังอย่างละเอียด ทุกคนฟังแล้วต่างก็ตกตะลึง
มันแพงจริง ๆ เพราะต้องรู้ว่าครอบครัวหนึ่งในหนึ่งเดือน ค่าฟืน ข้าว น้ำมัน เกลือ รวมกันแล้วยังใช้ไม่ถึงหนึ่งตำลึงเงินเลย
ภายในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง หลี่เหลาซื่อเป็คนแรกที่พูดเสียงดัง
“ต่อให้แพงแค่ไหนก็ต้องให้เด็กได้เรียนหนังสือ บ้านเราส่งไหว! พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ต่อ ล่าสุนัขจิ้งจอกสักตัว ขายได้เงินก็พอให้หลานชายคนโตเรียนได้สามเดือนแล้ว!”
“ใช่ ข้าก็สามารถออกไปรับงานก่อสร้าง ค่าแรงก็ไม่น้อยเหมือนกัน” หลี่เหลาซานสนับสนุนเช่นกัน
“พรุ่งนี้ข้ากับหงอิงจะทำงานบ้านให้เสร็จ แล้วจะไปเก็บของป่าแห้งนำไปขายในอำเภอเพื่อหาเงินด้วย” แม้แต่จ้าวอวี้หรูที่ปกติพูดน้อย ก็ร่วมแสดงความเห็นด้วย
เด็ก ๆ ยิ่งะโโลดเต้นร้องะโ “พวกเราก็ช่วยได้ จะหาเงินซื้อกระดาษและพู่กันให้พี่ใหญ่”
เจียอินถูกแม่เฒ่าหลี่อุ้มไว้ในอ้อมกอด เมื่อเห็นคนในครอบครัวสามัคคีกันเช่นนี้ นางก็อดตื่นเต้นตามไม่ได้
นางโบกมือน้อย ๆ พลางส่งเสียง 'อา อา' เพื่อลงคะแนนเห็นด้วย
เจียเหรินหน้าตาสะอาดสะอ้าน ฉลาดและสุภาพ อีกทั้งยังชอบเรียนหนังสือ จะปล่อยให้ต้นกล้าที่ดีเช่นนี้เสียเปล่าไม่ได้!
นางจะต้องพยายามหาเสบียงให้ที่บ้าน เพื่อส่งพี่ใหญ่เรียนหนังสือ!
เจียเหรินอดไม่ได้ที่จะปาดน้ำตา และรับปากกับแม่เฒ่าหลี่และทุกคนในครอบครัวอีกครั้งว่า จะไม่ทำให้ความคาดหวังของทุกคนต้องเสียเปล่า
แม่เฒ่าหลี่เช็ดน้ำตาให้หลานชายคนโต
“เรียนหนังสือเพื่อให้รู้แจ้งในเหตุผล หากสามารถประสบความสำเร็จได้ก็ยิ่งดี แต่ต่อให้สอบไม่ติด อย่างน้อยก็สามารถหางานเลี้ยงชีพดูแลครอบครัวได้เหมือนพ่อของเ้า”
เจียเหรินพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ท่านย่า ข้าจะจำไว้”
จ้าวอวี้หรูและเถาหงอิงเริ่มวุ่นวายั้แ่คืนนั้น เพื่อเตรียมเครื่องนอน เสื้อผ้า และของใช้จำเป็บางอย่างให้เจียเหริน
เช้าตรู่วันต่อมา หลี่เหลาเอ้อร์หิ้วของกำนัลสำหรับมอบให้ท่านอาจารย์ ซึ่งประกอบด้วยเนื้อกวางหนึ่งชิ้น กระต่ายหนึ่งคู่ และไก่ป่าหนึ่งคู่ แล้วพาเจียเหรินออกเดินทางไปยังตัวอำเภอ
หลี่เหลาซื่อร่วมเดินทางไปด้วย เพราะเขา้านำเขากวางและหนังกวางไปขาย
หลี่เหลาซานก็ไม่ได้อยู่เฉย พาลูก ๆ อย่างเจียอี้ไปช่วยซ่อมบ้านให้หลายครอบครัวในหมู่บ้าน
สองพ่อลูกหลี่เหลาเอ้อร์เดินทางตามที่อยู่ที่เฉินเฟิงบอก จนมาถึงหน้าสำนักศึกษาฮั่นปั๋ว
ยังไม่ทันได้เข้าไป ก็ได้ยินเสียงท่องตำราดังระงม หลี่เจียเหรินคิดว่าในอนาคตตนจะได้เรียนหนังสือที่นี่ ในใจจึงรู้สึกตื่นเต้นลึก ๆ
ชายชราเฝ้าประตูค่อนข้างใจดี เมื่อได้รับเงินไม่กี่อีแปะ ก็ช่วยไปตามหาเฉินเฟิงให้
เดิมทีเฉินเฟิงคิดว่าหลี่เจียเหรินจะไม่มา ไม่นึกว่าจะมีความประหลาดใจรออยู่
“พวกท่านมาแล้ว ดีจริง ๆ รีบตามข้าเข้าไปพบท่านอาจารย์เถอะ ตอนนี้ยังไม่เริ่มเข้าเรียน”
เขานำทางสองพ่อลูกหลี่เหลาเอ้อร์เข้าสู่สำนักศึกษา และกระซิบพูดระหว่างทาง
27K
