ตอนที่ 1 อัครา ดาวประจำเมือง
คุณเคยรักชอบอะไรอย่างหนึ่งมั้ยครับแต่คุณคงทำได้แค่ฝันมั้ยครับ แล้วคุณจัดการกับความรู้สึกนั้นอย่างไร
ผมชื่อ อัครา ดาวประจำเมือง อายุ 18 ปี ส่วนสูง 175เิเ น้ำหนัก 100 กิโลกรัม ใช่ครับ อ่านไม่ผิดครับ ผมหนัก 100 กิโลกรัมผมอ้วนั้แ่เด็ก ผมโดนล้อบ่อยๆั้แ่เด็กๆแล้วครับ
สมัยเด็ก
“ไอ้ด้วนดำ ไอ้อ้วนดำ” เสียงไอ้แจ็คหัวโจกของห้อง กำลังล้อเลียนผม พร้อมกับลูกสมุนของมัน
“เฮ้ย ไอ้อ้วน แดกงูเหลือมเข้าไปหรือไงว่ะ”ไอ้เปี๊ยกลูกสมุนตัวผอมแห้งของไอ้แจ็คมันถามผม
“กินงู พ่อมึงสิ”ผมตอบมันกลับไปด้วยความโมโหพร้อมกับน้ำตาที่รินอาบแก้ม
ไอ้แจ็คมันเดินมาผลักอกผม “เฮ้ยมึงว่าพ่อใครว่ะ”
“ใครว่ากู กุก็ด่ามันนั้นแหละ”
“ลูกพี่มันว่า เราจัดการมันเลยดีมั้ย”ไอ้เปี๊ยกมันยุไอ้แจ็คให้ต่อยผมยังไม่ทันขาดคำ หมัดของไอ้แจ๊คมันก็มาปะทะที่หน้าผมอย่างจัง จนผมหงายหลัง ลงกับพื้น
“5555 สมน้หน้าไอ้อ้วนลุกขึ้นมาสิโว้ย“ไอ้แจ๊คหัวเราะเยาะเย้ยผม ผมทั้งอายทั้งโกรธ แต่ผมก็สู้มันไม่ได้เพราะผมอ้วน
“ฮือๆๆๆๆ”ผมได้แต่ร้องไห้
“มึงจำไว้นะ ไอ้อ้วนอย่างมึงอย่าสะเออะมาเล่นฟุตบอลกับพวกกู อ้วนก็อ้วนช้าก็ช้า ไม่เจียมตัว”ไอ้แจ๊คมันด่าผม
ใช่ครับผมไปขอพวกมันเข้ากลุ่มเล่นฟุตบอลแต่พวกมันไม่ให้ผมเล่นด้วย พร้อมกับทั้งล้อเลียนและก็ทำร้ายผม
“กลับไปซะ อย่ามากวนพวกกูอีก ไอ้อ้วนไป๊!!!!!”
ผมลุกขึ้นยืนน้ำตาอาบแก้มกำมือแน่นด้วยความแค้น พร้อมทั้งหันหลัง เดินกลับบ้าน เก็บความคับแค้นไว้ในใจ
เมื่อกลับถึงบ้านผมร้องไห้เข้าไปกอดแม่ เล่าถึงเหตุการณ์ณ์ที่เกิดขึ้นให้แม่ฟัง แม่ปลอบผม
“อย่าไปสนใจเลยลูก เค้าไม่ให้เราเล่นเราก็เล่นของเราคนเดียว ที่บ้านก็ได้ลูก อีกอย่างถึงลูกแม่ถึงจะอ้วนแต่ก็อ้วนอย่างน่ารัก ใครจะว่ายังไงอย่าไปสนใจลูก มาๆๆแม่ทำขนมอร่อยๆไว้รอลูกชายแม่กลับมาเลยนะเดี๋ยวแม่ไปเอามาให้นะ” แม่ปิดท้ายด้วยขนมหวานอย่างที่ผมชอบผมก็ลืมเื่ที่เกิดขึ้นทันที
แม่ผมจะเหมือนนางฟ้าคอยปกป้องผมตลอดเพราะไม่ว่าจะพาผมไปไหนก็จะมี ชาวบ้านทักทายผมด้วยคำพูดต่างๆนาๆ
“ต๊าย ลูกชายอ้วนจังเลยนะคะ “
“ทำไมปล่อยให้ลูกอ้วนแบบนี้อันตรายนะคะ”
“แหมเด็กคนนี้มันอ้วน แก้มยุ้ยจัง “
หรือคำพูดอะไร ที่จะสรรหามาเปรียบเปรยเื่น้ำหนักผมแต่แม่ก็จะตอบทุกๆคนอย่างสุภาพว่า
“ใช่คะลูกชายดิฉันอ้วน ถึงเค้าจะอ้วนยังไง แต่ฉันก็ไม่เคยตอกย้ำความอ้วนของเค้า และยังให้ทั้งความรักกับเค้าอย่างเต็มที่”
นี่แหละครับแม่ผม แม่ที่เข้าใจผมและแม่ที่ทำให้ผม แข็งแกร่งเื่การถูกล้อเื่ความอ้วนจนมาถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน
“ลูกจะสมัครคัดตัวนักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัยเหรอลูก“แม่ถามผม
ผมลืมบอกไปครับพ่อผมเสียไปนานแล้วครับ ผมอยู่กับแม่สองคน
“ครับแม่ ผมอยากจะเข้าทีมฟุตบอลผมอยากเล่นฟุตบอล มันคือความฝันของผม ผมจะทำให้มันเป็จริงให้ได้”ผมพูดด้วยสายตามุ่งมั่น
“แต่...............”ผมรู้ว่าแม่จะพูดอะไรแต่แม่ก็เลือกที่จะไม่พูดออกมา เพราะกลัวผมจะเสียความมั่นใจ
“แล้วเค้ากำหนดเื่น้ำหนักมั้ย”แม่ถาม
“ครับแต่ระหว่างนี้ผมก็จะลดน้ำหนักให้ถึงเกณฑ์ครับ”ผมบอกกับแม่เพราะั้แ่ทางมหาวิทยาลัยเปิดรับผมก็พยายามลดน้ำหนักเรื่อยมาผมตั้งใจเอาแค่ให้มันผ่านเกณฑ์ไปก่อนเื่อื่นค่อยว่ากัน
“แม่เชื่อว่าลูกแม่ต้องทำได้แม่จะเป็กำลังใจให้นะ”
ณมหาวิทยาลัย
ผมมาถึงสนามกีฬาเพื่อรอเพื่อนๆมารับบัตรคิวเข้าคัดตัวโดยที่เพื่อผมสองคนยังไม่มาใช่ครับ อย่างน้อย โชคชะตาชีวิตก็ดลบันดาลให้ผมมีเพื่อนกับเค้าด้วยนะครับ
เพื่อนคนแรก ชื่อ กงจักรครับเราเจอกันในห้องเรียนนั่งโต๊ะแถวเดียวกัน
“นายๆ ยืมปากกาหน่อยดิ“มีคนมาสะกิดผมในขณะที่ผมกำลังก้มหน้าจดรายงาน
“อ่ะนี่”ผมยื่นปากกาที่มีสำรองให้ไป
“เราชื่อกงจักรนะ เรียกว่ากง ก็ได้นายชื่ออะไร”
“เราชื่ออัครา เรียกเราอัคเฉยๆ”ผมตอบพร้อมก้มหน้าเหมือนเดิมเพราะผมไม่ได้คิดว่าคน คนนี้จะมาเป็เพื่อนผม เหตุผลก็เพราะผมฝังใจั้แ่เด็กเื่การถูกล้อเลียนเื่ความอ้วนจนทำให้ผมไม่กล้าจะมีเพื่อนเลยอีกอย่างก็ไม่ค่อยมีคนมาคบผมเท่าไหร่หรอกคับ ั้แ่เด็กจนมหาวิทยาลัย ผมอยู่คนเดียวมาตลอดไปไหนมาไหนคนเดียวมาตลอด เอาจริง ผมก็ไม่ค่อยได้ไปไหนมากเพราะผมกลัวสายตาคนทั่วไปที่มองผมคำซุบซิบของคนรอบข้างเื่ความอ้วนของผม ทำให้ผมขาดความมั่นใจ
หลังเลิกเรียนผมกำลังเก็บกระเป๋ากลับบ้านกงจักรก็เดินเข้ามาคุยกับผม
“อัค ๆ รอก่อน “
“นายจะไปไหนต่ออ่ะ “กงจักรถามผม
“กลับบ้าน เราไม่ชอบไปไหนมาไหนอ่ะ “ผมตอบตามความจริง
“อ้อเหรอ นายมารถอะไร ขับรถมาเองเหรอ “กงจักรถามผม
“ใช่เราขับมาเอง มีอะไรป่าว”ผมถามกลับด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องถามผมแบบนั้น
“เราจะขอติดรถนายไปลงหน้าป้ายรถเมล์หน่ะเราี้เีเดิน” ผมในะ เพราะั้แ่ โตมายังไม่เคยมีใครมาขอกลับด้วย
“เอ่อ....”ผมกำลังจะปฎิเสธแต่กงจักรก็พูดดักคอขึ้นมาก่อน
“ถ้าไม่สะดวกไม่เป็ไรเดี๋ยวเราไปเอง”
“ไปได้ ไปได้ มาสิรถเราอยู่ข้างหน้า”ผมชี้พร้อมกับเดินนำหน้าไป
กงจักรเพื่อนผมคนนี้ สูงเท่าๆกับผมแต่รูปร่างดีเลย มีกล้ามพอสวยงามไม่กล้ามปู ผิวออกดำแดง ไม่ขาวหน้าตาก็ดีประมาณนึง เอาเป็ว่าถ้าผมผอมเท่ามัน ผมก็หล่อกว่ามันแน่นอน
นับั้แ่วันนั้นมาผมกับกงจักรก็สนิทกันมากขึ้นกลับด้วยกันทุกวัน
ส่วนเพื่อนอีกคนนึงชื่อดาราคับ ชื่อดาราไม่ใช่ดารา แต่ก็ชอบคิดว่าตัวเองเหมือนดาราคนนี้รู้จักกันผ่านกงจักรครับ เป็เพื่อนสนิทของกงจักรที่โรงเรียนเก่ามาอีกทีนึงทำให้เราสนิทกัน
ดาราเป็นักฟุตบอลโรงเรียนเก่าครับไม่สูงมาก แต่ก็ไม่เตี้ย ผิวขาว ลุกคนจีนครับ
ทั้งสองคนั้แ่คบกันมา ก็ไม่เคยล้อผมหรือดูถูกผมเื่ความอ้วน เหมือนคนทั่วไปเลย แถมยังคอยปกป้องผมจากพวกสายตาหรือคำล้อเลียน จากคนอื่นอีกด้วยครับ
กลับมาที่สนามวันคัดตัวนักกีฬา
“มาสายจังเลยพวกนายเดี๋ยวก็ไม่ทันรับบัตรคิวหรอก “ผมร้องทักเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังวิ่งมา
“นายจะตื่นเต้นอะไรกันว่ะก็แค่คัดตัวนักกีฬาเอง”ดาราพูดทำให้ผมรู้สึกสะอึกไปทีนึง
“ก็พวกนายเล่นฟุตบอลกันจนเคยชินแล้วนี่แต่เรานี่เป็ครั้งแรกที่ จะได้คัดตัวนักฟุตบอลที่เราเลือกมาเรียนที่นี่ก็เพราะโอกาศแบบนี้แหละ เราถึงตื่นเต้นไง”ทั้งสองได้ยินคำพูดกับเห็นสีหน้าผม ก็รีบเข้ามาขอโทษทันที
“เฮ้ยเราขอโทษ เราพูดไม่คิด อย่าโกรธเรานะ”ดาราเข้ามากอดคอขอโทษผม
ผมจะโกรธเพื่อนได้ไงล่ะ มันก็แค่อาการน้อยใจตัวเองเท่านั้นแหละ
“ป่ะๆๆรีบเข้าไปไนสนามดีกว่า”กงจักรตัดบท ทันทีที่ผมกำลังจะวิ่งเข้าสนามผมดันวิ่งไปชนใครคนนึงเข้าทำให้เค้าล้มลงผมจึงรีบวิ่งเข้าไปหวังจะช่วยฉุดขึ้นมา แต่เค้าสะบัดมือผมออกพร้อมลุกขึ้นมาต่อว่าผม
“เดินให้มันดูตาม้าตาเรือหน่อยนสิว่ะไอ้อ้วนมาเกะกะคนอื่นทำไม อ้วนก็ไปเดินแอบข้างทางสิ อย่ามาเดินกินเนื้อที่คนปกติเค้า”
“อ้วนแล้วมันหนัก หัวใครว่ะ“กงจักรด่าตอบทันทีพร้อมกับเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับคนนั้น
“อย่ามีเื่กันเลยกงเรารีบเข้าไปสนามดีกว่า เอาเป็ว่าเราขอโทษนายด้วยนะ เราไม่ทันมองนายไม่เป็ไรใช่มั้ย”ผมถามอาการด้วยห่วงกลัวเค้าาเ็เพราะชนกันแรงมาก
“ถ้ากูเจ็บมึงได้รับผิดชอบแน่ไอ้หมีควายนี่มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงจะมาคัดตัวนักฟุตบอลด้วย โธ่ เพื่อนมึงไม่เตือนมึงไงว่ะว่าให้เจียมกะลาหัว อ้วนแล้วยังไม่เจียม”
“ไอ้สัด อ้วนแล้วเป็ไง มึงด่าเพื่อนกูหลายรอบแล้วนะซัดกันสักหมัดมันตรงนี้ดีกว่ามั้ย”ดาราทนไม่ไหว ออกรับแทนผม
“กูไม่เสียเวลากัดกับพวกมึงหรอกกูต้องรีบไปคัดตัว ขอให้โชคดีนะไอ้ลูกหมา”พูดจบมันก็เดินเข้าสนามไป ในขณะที่กงจักรทำท่าจะวิ่งตามไปต่อยมันแต่ผมฉุดไว้ทัน
“ช่างมันเถอะเพื่อนเราชินแล้วโดนมาทั้งชีวิต แค่นี้เราไม่เป็ไรหรอก ป่ะไปสนามกัน”พูดจบเราก็วิ่งเข้าไปในสนาม
..เหตุการณ์ต่อไปจะเป็ยังไงนะผมจะได้เข้าทดสอบร่างกายมั้ย หรือว่าต้องกลับบ้านแล้วไอ้คนที่มีเื่กับผมมันเป็ใคร สุดท้ายวันนี้เราจะได้ต่อยกันมั้ยติดตามตอนต่อไปครับ........
3K
