ที่ตลอดนัดของเมือง เป็ตลาดที่ธรรมดาๆ เเต่ก็มีของให้เลือกซื้อขายกันเเทบจะทุกอย่าฃเเถมยังราคาถูกมากเลยทำให้เป็ที่นิยมสำหรับคนภายนอก กันอย่างเเพร่หลาย ในตาลอดเแ็นกันเองวันนี้ก็เป็อีกวันหนึ่งที่ตลาดมีคนมากกมายต่างมาเลือกซื้อของมีทั้งของสด เเละอุปกรของใช้ต่างๆนาๆ
บืนนนนนนนน!! เสียงรถมอเตอร์ไซร์ที่ขับมาที่ตลอดนัดอย่างรวดเร็วร่าวกลับสายลม ก่อนที่รถจะค่อยๆลดความเร็วลงเเละจอดอย่างสวยงาม รถนั้นเป็รถเเข่งคันสีดำขนาดใหญ่ที่สวยเอามากๆ ทุกคนในตลาดต่างจ้องมองมายังคนที่ขับรถมอเตอร์ไซคันนั้นเป็ตาเดียว
" อ่าถึงซะทีสินะ ....." ร่างทีนั่งอยู่บนรถมอเตอร?ไซนั้นพูดออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อยเเละไม่สนสายตาที่จ้องมองมาที่ตัวเองเลยซักนิด ร่างนั้นค่อยๆลงมาจากรถก่อนจะถอดหมวกกันน็อคออก เเละเ้าของร่างนั้นก็คือ มิสึโนะเคสึ โอคะมิ นั้นเอง
" อ่า... วันนี้ซื้ออะไรบ้างนะ..? " ฉันค่อยๆหยิบกระดาษจดรายการของที่ต้องซื้อจึ้นมาอ่าน การจดโน๊ตเเบบนี้จะช่วยให้จดจำได้ง่ายขึ้นเเละไม่ซื้อของเกินความจำเป็ เเต่ถ้าอยากซื้ออะไรเพิ่มก็สามารถซื้อเพิ่มได้ เ้าตัวยืนอ่านซักพักก่อนจะเดินเข้าไปในตลาดนัด
คนที่จับตามองเธออยู่
" คุณยายคับ คนนั้นเขาคือนักเเข่งรถมอเตอร์ไซชื่อดังใช่ไหมคับ?" ชายคนหนึ่งที่เป็คนจากเมืองอื่นหันไปถามคุณยายที่ขายของอยู่อย่างสุภาพ เขาสนใจเธอเพราะเขาก็เคยเห็นเธอเเข็งรถที่เขามักไปดูบ่อยๆเเต่ไม่คิดว่าจะเจอกันที่ตลอดนัดธรรมดาๆที่นี่ อ่าจริงด้วยบ้านเธออยู่เเถมๆนี้นิน่าชายหนุ่มคิด
"ขอบคุณมากคับคุณยาย" ชายหนุ่มนั้นพูดขอบคุณเเล้วเดินไปซื้อของต่อเเต่ก็ถูกเเฟนของตัวเองเรียกเอาไว้ก่อน
"ใครหรอคะ? " หญิงสาวที่มีผมสีเหลืองทองเเต่งชุดโชเนื้อสีเเดงสดทาปากเเต่งหน้าหนาเตอะเรียกเเฟนหนุ่มของตัวเองด้วยเสียงหยิ่งเล็กน้อย
" อ่อ เขาเป็นักเเข่งรถมอเตอร์ไซมือหนึ่งนะ เเถมยังเรียนจบจากมหาลัยอันดับ1ด้วย" ชายหนุ่มตอบเเฟนสาวของตัวเองอย่างไม่สนใจเพราะตอนนี้กำลังเลือกซื้อของอยู่
" ไม่เห็นนจะสายตรางไหนเลยหึ ! คงเป็เเค่พงกปรายเเถมที่จะพยามยามเด่น...ให้พ่อฉันจัดการก็คงหมดความเด่นล่ะคิกๆ" หญิ่งสาวพูจาดูถูกอีกฝ่าย พรางหัวเรอะเยอะกับหญิงสาวที่ไม่รู้เื่รู้ราวอยู่เลย เธอพูดโอ้อวด โดยที่คนในตาลดที่เป็คนของเมืองเเห่งนี้มองเธอรางกลับไม่พอใจเป็อย่างมาก!
"ที่รักหยุดเถอะ" เเฟนหนุ่มพยายามพูดให้เเฟนสาวตัวเองหยุดเพราะเห็นสายตาที่จัองมองมาที่พวกเขา
"ทำไมต้องหยุดคะ? มองอะไนกันยะ เดียวตบซะเลยนิ" เธอหัยเเวดด่าใส่คนอื่นที่มองมาที่ตัวเองเเละตอนนี้ทุกคนเริ่มทีาจะไท่พอใจหญิงสาวตรงหต้าซะเเล้ว
ซ่า!!! เสียงนํ้าสาดมาใส่เธอ
"---กรีดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!"จู่ๆเธอก็กรีดร้องขึ้นมาเพราะมีคนเทนํ้าใส่ตัวของเธอ เเถมเป็นํ้าเน่าซะด้วย!
"พวกเเก่! ฉันจะฟ้องพ่อ ! ฉันจะให้พ่อทำลายตลาดเน่าน่าขยะเเขยงนี่ทิ้ง! เเล้วพวกเเกจเเสียใจที่ทำกับฉันเเบบนี้กรีดดดดดดดด!!!!" ไม่ทันที่เธอจะพูดจบเธอก็ถูกคนในตลาดสาดนํ้าเน่าใส่อีกรอบ
"เลิกพูดได้เเล้วลำคาญหู เ้าหนุ่ทพาเเฟนนายออกไปจากตลาดเดียวนี้?!" ชายในตลาดหันไปตวาดใส่อีกคนที่เป็เเฟนหนุ่มของผู้หญิงคนนี้ ที่จริงก็มีคนอยากจะเดินเข้าไปตบนะเเต่ด้วยว่ายัยนั่นมีนํ้าเน่าอยู่เต็มไปหมดเลยไม่กล้า ถ้าไมีมีคนสาดนํ้าเน่านันนะคงจะไปกระชากยัยนั่นมาตบเเล้วล่ะ
" คะ คับ " ชายหนุ่มลากเเฟนขอวตัวเองกลับไปขึ้นรถ
กลับมาที่ตัวเอกที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็ต้นเหตุที่มีคนทะเลอะกันบ้าง ตอนนี้เธอก็เลือกซื้อของโดยที่ไม่รู้เรื่อวรู้ราวอะไรกับเขาเลย
"ยายทิมจ่า วันนี้มีของจากประเทศไทยมาไหมคะ?" ฉันหัดไปถามยายทิมที่เป็ยายขายผลไม้เธอชอบซื้อผลไม้ของประเทศไทยทุกชนิดเลยล่ะโดยเฉพาะทุเรียนเเล้วก็มะม่วง ยายเขาเอาเข้ามาจากต่างประเทศ ฉันอยากจะไปอยู่ที่ประเทศไทยจังเลยเเฮะ
" โอ มาเเล้วหรอยัยหนู เเต่วันนี้ขอโทศด้วยนะ วันนี้ไม่มีเลยล่ะ มีคนเขาเหมาซื้อไปหมดเลย" ยายทิมพูดขึ้นมาอย่างยิ้มนิดๆพรางกลาวขอโทษคนตรงหน้าที่มักจะมาซื้อกินบ่อยๆเเต่เมื่อเช้ามีคนซื้อไปหมดเลย ตอนนี้เลยเหลือเเต่ผลไม้จากประเทศอื่น
"อ่า เสียดายจัง ไว้หนูจะมาซื้อใหม่นะคะยาย" ฉันพูด้วยนํ้าเสียงผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะไปซื้อของต่อ
ตุบ ! จู่ก็มีคนมาจับไหลของฉันจนฉันสะดุ่งใพอหันไปมองก็พบกับหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าฉันมากเเจ่เอามือเเตะไหลฉันได้ไง...อ่อยื่นเขย่งเท้านิเอง
" เห้~ พี่โอคะมิที่รักกก~ " หญิงสาวผมดำหน้าตาออกไปไทยกับจีนนิดๆ ผิวออกเหลืองส้มนํ้าผึ้ง ผมสีดำยามเงางามมักรวบตํ่า ดวงตาสีนํ้าตาลทองอมทองนิดๆ เรียกชื่ออีกผ่าย พรางยิ้มกวางเห็นพัดสีขาวเรียงสวยงามให้กับฉันอยู่
" โอไง ไม่ได้เจอกันซักตั้งนานเลยนะอีฟ" ฉันยิ้มให้เธอคนนั้นเธอคือมีชื่อว่านีรานันต์ ขำต้นวงษ์ ชื่อเล่นอิ๊มเเต่ฉันมักเรียกว่าอีกฝ่ายว่าอีฟมากกว่า เธอเป็คนไทยที่มักมาเที่ยวที่นี่ยีอยๆพอ เธอมาทีไรมักจะซื้อผลไม้จากยายทิมไปหมดทุกที เอเป็รุ่นสาวที่น่ารักมาก
"โอ ขอโทษที่ซื้อผลไม้ไปหทดนะอ่ะ " อีฟยื่นถุงมาให้อีกฝ่ายภายในนั้นมีผลไม้ของไทยเยอะเเยะเต็มไปหมด ฉันรับเอาไว้อย่างเกลงใจอีกฝ่าย เป็น้องสาวที่น่ารักจริงๆ
" ขอบใจ" ฉันยิ้มให้อีกฝ่าย
" อีฟ ไปได้เเล้วนะ....อ่าวไงโอคะมิจัง^^" มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกอีฟเเต่ก็หยุดชะงัดเเล้วมาทักทายฉัน เขาเป็พี่ชายอีกชื่อ อิน
" สวัสดีคะพี่อินไม่ได้เจอกันซะตั้งนานนะคะ" ฉันยิ้มให้พี่อิน เขาอายุมากกว่าฉันตั้ง3ปี เคยรู้จักกันตอนที่ไปเเข่งรถ
" อ่า เราไปก่อนนะ โอคะมิ เดียวมาเยี่ยมนะ^^"พี่อินหันมาพูดกับฉันเเละเดินออกไปพรางโบกมือลา ส่วนฉันก็ไปทำธุระต่อจะได้ไปเล่นกับเ้าวูฟ
เวลาผ่านไปซักพักหนึ่งคุณก็ซื้อของเสร็จเเล้วนี่เป็เป็เวลา10 โมงกว่าเเล้ว อ่าคุณซื้อของนานไปนิดหน่อย เพราะคุณหาอาหารหมาของเ้าวูฟอยู่
" ok ซื้อของเสร็จล่ะ " ฉันซื้อของเสร็จก็เดินออกมาจากตลาดเอาของใส่ในกระเป๋าสะพาย เเละก็เหลือไปเห็นน้องหมาอยู่ริมถนน
" น้องหมานินา น่ารักจัง " ฉันก้มลงไปดู ฉันรักมามาก ก่อนจะลูบหัวมัน
"ส่ายหางหรอ มีความสุขอยู่สินะ ชอบให้ลูหัวหรอเ้าตัวเล็ก^^" สำหรับคนที่เลี้ยงน้องหมา คงจะพอทราบกันดีว่า นอกเหนือจากการดูและเอาใจใส่ให้ความรักกับน้องหมาของเราแล้ว เื่ของการสื่อสารกับเ้าตูบก็เป็เื่ที่สำคัญไม่น้อย
ดังนั้นเพราะน้องหมาไม่สามารถพูดโต้ตอบกับเราได้ หากเราซึ่งเป็เ้าของไม่สามารถสื่อสารกับน้องหมาได้ เราก็จะไม่เข้าใจความ้าของเขา ไม่สามารถตอบสนองสิ่งที่น้องหมา้าสื่อสารได้ ...
ดังนั้น เราในฐานะองหผู้เลี้ยงจึงจำเป็ต้องเปิดตา เปิดหู เปิดใจ เรียนรู้การสื่อสารว่าน้องหมากำลังบอกอะไรแก่เรา เพื่อให้ได้อยู่ร่วมกันอย่างเป็สุข สร้างเสริมความสัมพันธ์ที่ดี
97K
