เมื่อเหวินเขียนประโยคสุดท้ายของเื่ราว ความเศร้าและความสุขก็ปะปนกันอยู่ในหัวใจของเขา เขาตัดสินใจที่จะจบเื่ราวของเด็กสาวทั้งสองด้วยความสุขและสมบูรณ์ แต่ในเวลาเดียวกัน เขาก็ต้องยอมรับการจากลาที่จะเกิดขึ้น
เขาบรรยายถึงการที่เด็กสาวทั้งสองได้ยิ้มให้เขาเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะกลายเป็แสงสว่างและหายไปอย่างเงียบๆ เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มที่อบอุ่นบนใบหน้าของเหวิน
หลังจากที่เขียนจบแล้ว เหวินก็พบว่าเขาไม่ได้อยู่ในโลกแห่งเื่เล่าที่ถูกทิ้งอีกต่อไป แต่กลับอยู่ในห้องทำงานของเขาเอง ต้นฉบับที่เขาเขียนไว้เล่มนั้นวางอยู่บนโต๊ะ แต่ครั้งนี้มันสมบูรณ์แล้วและไม่มีหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าเหลืออยู่เลย
เหวินใช้มือััต้นฉบับอย่างแ่เบา แล้วเขาก็รู้สึกถึงความรักและความผูกพันที่เขามีต่อเื่ราวนี้ เขารู้ว่าเด็กสาวทั้งสองจะอยู่กับเขาเสมอในหัวใจของเขา