ย้อนอดีตกับระบบ Ai

เตรียมพร้อม
“ให้เบอร์ฉันไม่ได้ เพราะไม่มีโทรศัทพ์?” ฉิงอิงไม่ได้เชื่อในคำพูดของฉิงเฉิน เธอกระพริบตาและดันกรอบแว่นตาขึ้น “นี่คุณกำลังโกหกฉันใช่ไหม?”
ในความคิดของฉิงอิง เธอไม่มีทางเชื่ออยู่แล้วว่า อัฉริยะอย่างฉิงเฉินจะไม่มีโทรศัทพ์ใช้ เธอคิดว่าเขาเพียงไม่ต้องการให้เบอร์แก่เธอก็เท่านั้น
ฉิงเฉินได้แต่ยิ้มอย่างงุ่มง่าม “ผมไม่มีจริงๆ งั้นให้เบอร์คุณกับผม ผมกำลังจะลงไปซื้อโทรศัพท์พอดี”
“คุณกำลังจะไปซื้อ?” ฉิงอิงนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนอัฉริยะตรงหน้าของเธอ จะมีนิสัยแปลกประหลาดจริงๆ เธอคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “ตกลงฉันจะให้เบอร์คุณไว้ คุณต้องโทรมาหาฉันทันทีที่ซื้อโทรศัทพ์แล้ว”
จากนั้นฉิงอิงก็จดเบอร์มือถือของเธอให้ฉิงเฉิน เขารับมาและรีบออกมาจากห้องในทันที เพราะไม่อยากจะรบกวนเธอต่อ
หลังจากออกมาจากห้องของฉิงอิง พนักงานสาวสวยคนเดิมที่กำลังเดินด้วยใบหน้ามีความสุข ที่ได้รับเงินก้อนโตก็หยุดชะงัก
เธอมองมาที่ฉิงเฉินและขยี้ตาตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และรีบวิ่งเข้ามาหาเขา “คุณรู้จักกับศาสตราจารย์ฉิงอิงด้วยเหรอ”
ในสายตาของพนักงานสาวสวย เธอพบว่ามันแปลกมาก เธอทำงานที่นี่มา 1-2 ปีแล้ว แต่เธอไม่เคยเห็นใครสักคนมาหาหรือเข้าไปในห้องทดลองของฉิงอิงเลยสักครั้ง จึงช่วยไม่ได้ที่เธอจะมีท่าทีแบบนี้ที่ได้เห็นฉิงเฉินออกมาจากห้องของฉิงอิง
“เปล่าผมไม่รู้จัก” ฉิงเฉินส่ายหน้า จากนั้นเขาก็เดินออกไปและพูดทิ้งท้ายไว้ “คุณก็ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ”
“คะ?” พนักงานสาวสวยยืนงงอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอก็ส่ายหน้าไปมา “อะไรของเขา?”
ฉิงเฉินออกมาจากร้านอินเตอร์เทลแล้ว เขาไม่ได้ออกจากห้างในทันที เขาไปอีกหลายที่ เช่นร้านเสื้อผ้าเพื่อซื้อเสื้อผ้า ร้านโทรศัพท์เพื่อซื้อโทรศัทพ์ และร้านสิ่งของจำเป็นอื่นๆอีกหลายที่
หลังจากที่เขาได้ซื้อของจนครบที่ต้องการแล้ว ฉิงเฉินก็ออกจากห้างสรรพสินค้าเจิ้งหยวน และเรียกแท็กซี่เพื่อกลับไปยังคอนโดมิเนียมซูฉางในทันที
เมื่อฉิงเฉินมาถึง เขาก็หอบข้าวของมากมายขึ้นไปยังห้องของตัวเองบนชั้น 5 เมื่อรูดคีย์การ์ดและกดรหัส ประตูก็เปิดออก
ในทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงต้อนรับด้วยความสุขก็ดังมา “พี่ชายกลับมาแล้วเหรอคะ”
เป็นเสียงของสาวน้อยน่ารักลู่หลิงหลิง เธอวิ่งมาด้วยความตื่นเต้น ในตอนนี้เธอได้ใส่ชุดใหม่เอี่ยม เป็นชุดกระโปรงสีขาวลายการ์ตูน ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความสุข ไม่นานเธอก็วิ่งมาถึงตรงหน้าของฉิงเฉิน
“กลับมาแล้ว” ฉิงเฉินยิ้มให้เธอ ก่อนจะนำข้าวของมากมายเข้าไปเก็บในห้องของตัวเอง ซึ่งลู่หลิงหลิงเธอได้เดินตามเขาเข้าไปด้วย ราวกับลูกแมวน้อยที่ต้องการบางสิ่งจากเจ้าของ
ใช้เวลาไม่ถึง 3 นาที ฉิงเฉินก็นำของเข้าไปเก็บในห้องจนหมด จากนั้นเขาก็หันมองลู่หลิงหลิงที่ยืนอยู่เงียบๆด้านหลังของเขา “มีอะไรรึเปล่าหลิงหลิง?”
“คะ...คือว่า...คือว่า” ลู่หลิงหลิงบิดตัวไปมาเล็กน้อย พร้อมกับใบหน้าปรากฏสีแดง ความจริงเธอต้องการให้พี่ชายชมเธอกับชุดใหม่ แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกในเรื่องนี้ จะให้เธอพูดออกมาว่า “ชมหน่อยค่ะ” มันก็ค่อนข้างจะน่าอายเกินไป
ฉิงเฉินกระพริบตา ทันใดนั้นเหมือนว่าเขาจะเข้าใจ เขายิ้มออกมาและวางมือลงบนศีรษะของลู่หลิงหลิง “หลิงหลิงเหมาะกับชุดนี้มากเลย ใส่แล้วน่ารักขึ้นตั้งเยอะ”
“ฮี่ฮี่” พอได้ยินลู่หลิงหลิงถึงกับยิ้มยิงฟันอย่างน่ารัก จากนั้นเหมือนว่าเธอจะลืมเรื่องสำคัญไป เธอพลันก้มหน้าลง “ขอบคุณสำหรับเงินที่ให้หนูกับพี่สาวได้ซื้อชุดใหม่ๆนะค่ะพี่ชาย”
“เรื่องเล็กน้อย” ฉิงเฉินยังคงยิ้มอย่างอบอุ่น เขาถอนมือออกจากศีรษะของลู่หลิงหลิง เขากวาดสายตามองภายในห้องอยู่พักหนึ่ง และเห็นคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นใหม่ล่าสุดวางอยู่มุมห้อง ข้างๆยังมีปริ้นเตอร์วางอยู่บนโต๊ะยาวสีขาว พร้อมกับโน๊ตบุ๊คที่อยู่ใกระเป๋าสีดำ
ดูท่าว่าร้านอินเตอร์เทล จะทำงานรวดเร็วมาก พวกเขาเอามาส่งและจัดประกอบให้เป็นอย่างดี
จากนั้นเขาก็พาลู่หลิงหลิงออกมาจากห้องของตัวเอง เพียงออกมาเขาก็เห็นลู่เซี่ยวเซี่ยวในชุดใหม่ เธอใส่กางเกงยีนต์สีดำรัดรูปและใส่เสื้อยืดสีฟ้า ให้ความรู้สึกที่สวยงามและแข็งแกร่ง
เธอมองมาที่ฉิงเฉินและพูดขึ้น “เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนมีพวกคอมพิวเตอร์มาส่ง คุณเห็นรึยังฉิงเฉินเกอเกอ?”
“ผมเห็นแล้ว ขอบคุณที่ช่วยจัดการให้นะเซี่ยวเซี่ยว” ฉิงเฉินยิ้ม และเดินไปนั่งที่โซฟา ลู่หลิงหลิงเองก็เดินมานั่งข้างๆเขา
ลู่เซี่ยวเซี่ยวเดินไปนั่งโซฟาอีกตัวหนึ่งที่อยู่ข้างๆฉิงเฉิน เธอมองไปที่เขาและพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ฉิงเฉินเกอเกอ คุณหิวหรือยังคะ? ฉันจะได้ไปทำอะไรให้คุณทาน ฉันซื้อวัตถุดิบทำอาหารมาหลายอย่างเลย”
ฉิงเฉินส่ายหน้า “ไม่ ผมยังไม่หิว ว่าแต่เรื่องโรงเรียนของหลิงหลิงเป็นยังไง?”
“เป็นไปด้วยดีค่ะ ทั้งหมดต้องขอบคุณพี่สาวซู หากไม่ได้เธอ ฉันคงไม่รู้จะพาหลิงหลิงไปสมัครเรียนที่ไหนดี”
“ดีแล้ว” ฉิงเฉินพยักหน้า เขาหันมองลู่หลิงหลิงที่นั่งอยู่ข้างๆ “หลิงหลิงต้องตั้งใจเรียนนะรู้ไหม อย่าให้พี่สาวเป็นห่วงมาก”
“ค่ะพี่ชาย” ลู่หลิงหลิงตอบด้วยรอยยิ้ม
“ดีมาก....งั้นตามสบายนะ พี่ชายมีเรื่องที่ต้องทำนิดหน่อย” ฉิงเฉินพูดด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น จากนั้นเขาก็หันหน้าไปหาลู่เซี่ยวเซี่ยว “ถ้าถึงเวลาอาหารเย็น ค่อยเรียกผมนะ”
“ทราบแล้วค่ะฉิงเฉินเกอเกอ” ลู่เซี่ยวเซี่ยวพยักหน้า “ในตอนนี้เป็นเวลาบ่าย 2 แล้ว คงจะอีก 3-4 ชั่วโมงจะถึงเวลาอาหารเย็น”
ฉิงเฉินปล่อยให้สองพี่น้องอยู่ด้วยกัน เขากลับเข้ามาในห้องของตัวเองและล็อกประตูไว้
“เอาล่ะ ได้เวลาเตรียมพร้อมที่จะอาศัยอยู่ในยุคนี้เต็มตัวแล้ว” ฉิงเฉินพึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ จากนั้นเขาก็เปิดสวิตซ์มันขึ้นมา
รอไม่นานหน้าจอก็เรืองแสงสีดำ พร้อมกับปรากฏไอคอน DeFoll ซึ่งเป็นยี่ห้อของคอมพิวเตอร์ตัวนี้ขึ้นมา
จบบทที่ 18

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 18 : เตรียมพร้อม

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 18 : เตรียมพร้อม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้