ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

ฉินลู่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนดังมาจากนอกประตู

        “ปังๆๆ”

        ประตูห้องพยาบาลถูกเคาะสามครั้ง

        ฉินลู่รีบนั่งบนเก้าอี้ แสร้งทำเป็นว่ามานานแล้ว หยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาและพูดว่า “เชิญเข้ามา”

        ประตูห้องพยาบาลเปิดออก คนสามคนเดินเข้ามา

        ผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงสองคน

        ทันทีที่ฉินลู่เห็นคนที่เข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้นยืนและทักทาย “โอ้หัวหน้าเองเหรอครับ ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ”

        ผู้ชายที่เดินนำมาเป็นหัวหน้าแผนกธุรการของมหาวิทยาลัยหวาชิงและยังเป็นผู้ดูแลห้องพยาบาลเล็กๆ แห่งนี้โดยตรง ซึ่งเป็นหัวหน้าของฉินลู่

        หัวหน้ายิ้มและพยักหน้าให้ฉินลู่จากนั้นก็หันข้างเพื่อให้เห็นสาวงามสองคนข้างหลังเขาคนหนึ่งอายุมากคนหนึ่งอายุน้อย

        สาวสวยที่อายุมากเป็นรองหัวหน้าแผนกธุรการของมหาวิทยาลัย

        สาวสวยที่ยังสาวนั้นฉินลู่รู้สึกคุ้นมากแต่เขากลับนึกไม่ออกว่าเป็นใคร

        “ฉินลู่ นี่คือเซี่ยหลิงนักศึกษาจากคณะแพทย์ของมหาวิทยาลัยของเราที่จะมาฝึกงานต่อไปเธอจะมาเป็นผู้ช่วยของคุณ คุณก็ดูแลเธอด้วยนะ”

        ฉินลู่พูดอย่างสงสัย “หัวหน้าครับ ที่นี่งานไม่ค่อยยุ่งผมแค่คนเดียวก็มีเวลาว่างเหลือเฟือ ไม่จำเป็นต้องมีผู้ช่วยหรอกครับ”

        หัวหน้าตบไหล่ฉินลู่และพูดว่า“สิ่งสำคัญคือการหาโอกาสให้เซี่ยหลิงได้ฝึกงาน จะว่าไปมีนักศึกษาสวยๆอย่างนี้อยู่ด้วย คุณยังไม่โอเคอีกเหรอ”

        ฉินลู่โบกมือและพูดว่า “ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ไม่โอเค ผมแค่ถาม”

        หัวหน้าพยักหน้าและกล่าวว่า “งั้นก็ตามนี้ ฉันฝากเซี่ยหลิงไว้ที่นี่นะพวกขั้นตอนต่างๆ เดี๋ยวค่อยทำทีหลัง ให้คุณสอนงานเธอก่อนเลยพวกคุณทำความรู้จักกันสักหน่อยสิ”

        สาวน้อยที่ชื่อเซี่ยหลิงก้าวมาข้างหน้า และยื่นมือออกมามองฉินลู่อย่างเจ้าเล่ห์ “สวัสดีค่ะ เราเจอกันอีกแล้วนะคะ”

        “เธอคือ...เธอคือผู้หญิงคนเมื่อวานเหรอ!”

        ฉินลู่นึกขึ้นมาได้ทันทีสาวสวยหน้าอกใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาคือผู้หญิงที่เขาพบที่ถนนบูติกตอนเที่ยงเมื่อวานนี้

        “ดูเหมือนนายจะนึกออกแล้ว ฮ่าๆ” เซี่ยหลิงสาวสวยหน้าอกบึ้มกล่าวอย่างภาคภูมิใจ“เมื่อวานฉันพูดว่ายังไงนะ ฉันจะต้องหานายเจอแน่นอน แล้วคราวนี้ฉันก็หาเจอแล้วนะ”

        ฉินลู่ยกมือขึ้นมากุมใบหน้าทันที

        เขาจำได้ว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาต้องการเรียนทักษะทางการแพทย์ของเขา

        หัวหน้าที่ยืนอยู่ข้างๆเห็นปฏิกิริยาระหว่างฉินลู่และเซี่ยหลิงก็หัวเราะ “ฉินลู่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ พวกคุณสองคนรู้จักกันอยู่แล้วเหรอ”

        ฉินลู่ “ไม่รู้จักครับ”

        เซี่ยหลิง “รู้จักค่ะ”

        ทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วฉินลู่ก็เปลี่ยนคำพูด “รู้จักครับ”

        หัวหน้ามองทั้งสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ในเมื่อทั้งคู่รู้จักกันอยู่แล้วงั้นก็จะยิ่งทำงานเข้ากันได้ง่ายขึ้น ฉันยังมีธุระต่อ งั้นฉันไปล่ะ”

        “เดินระวังๆ นะครับหัวหน้า”

        “อืม”

        หัวหน้าพยักหน้า เดินนำสาวสวยคนนั้นออกจากประตูห้องพยาบาลไป

        ห้องพยาบาลเหลือเพียงฉินลู่และเซี่ยหลิงสองคน

        ฉินลู่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้และเลือกที่จะไม่มองเซี่ยหลิง แต่เห็นได้ชัดว่าเซี่ยหลิงไม่ปล่อยฉินลู่ง่ายๆเธอเดินกึ่งกระโดดไปหาฉินลู่แล้วพูดว่า “เป็นไงล่ะ ฉันเก่งไหมฉันหาที่อยู่ที่ทำงานจริงๆ ของนายเจอภายในคืนเดียว อันที่จริงในตอนแรก ฉันก็คิดว่านายเป็นหมอจากโรงพยาบาลใหญ่ๆไม่คิดว่าจะเป็นแค่แพทย์ประจำมหาวิทยาลัย แต่ที่บังเอิญมากก็คือนายอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับฉันเลยฮ่าๆๆ”

        ฉินลู่หันไปมองเซี่ยหลิงและแน่นอนว่าเขาก็เผลอมองไปที่หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอ และพูดขึ้นว่า “เธอหาฉันเจอได้อย่างไร”

        “หึๆๆ” สาวน้อยเซี่ยหลิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจจากนั้นก็พูดอย่างลึกลับว่า “เรื่องนี้ฉันบอกไม่ได้ เป็นความลับ”

        “โอเค” ฉินลู่กางมือออก “จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากรู้มากนักหรอก”

        เซี่ยหลิงไปนั่งฝั่งตรงข้ามของฉินลู่ และถามด้วยความสงสัย“ทักษะทางการแพทย์ของนายสุดยอดมาก ทำไมถึงมาเป็นหมอในมหาวิทยาลัยเล็กๆ อย่างนี้ล่ะไปเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่โรงพยาบาลขนาดใหญ่สามอันดับแรกได้เลยนะ”

        “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

        “หา” เซี่ยหลิงได้ยินเสียงพึมพำของฉินลู่ไม่ชัด

        ฉินลู่เหลือบมองเซี่ยหลิง จากนั้นก็ลุกขึ้นไปต้มน้ำ และตอบว่า“ฉันแค่อยากทำงานในที่เงียบสงบ ไม่ค่อยชอบโรงพยาบาลขนาดใหญ่”

        “โอ้!” เซี่ยหลิงพยักหน้าอย่างเข้าใจและกล่าวว่า “ก็จริง งานในโรงพยาบาลใหญ่ยุ่งมากฉันได้ยินมาว่าคนอาชีพนี้หลายคนตายเพราะมีแรงกดดันมากเกินไป ดูเหมือนการที่นายมาซ่อนตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยเล็กๆแบบนี้เป็นเรื่องที่ฉลาดมาก”

        ฉินลู่ยักไหล่ ไม่ได้ตอบอะไร

        เซี่ยหลิงเปิดกระเป๋าที่แบกอยู่บนไหล่ หยิบชุดกาวน์ออกมาสวมยืนส่องกระจกอยู่ข้างห้องพยาบาล และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจจากนั้นก็พูดกับฉินลู่ว่า “จากนี้ไปฉันคือผู้ช่วยของนาย ถ้ามีอะไรที่ฉันทำไม่เป็น นายต้องสอนฉันนะ!”

        เซี่ยหลิงไม่ปกปิดจุดประสงค์ที่แท้จริงเลยสักนิด

        ฉินลู่กลอกตา แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ยืนรอน้ำเดือดอยู่หน้ากาน้ำร้อน

        เมื่อเซี่ยหลิงเห็นว่าฉินลู่ดูไม่ค่อยต้อนรับเธอมากนัก ก็ไม่โกรธเธอเดินไปด้านหลังฉินลู่ และพูดว่า “หมอฉินต่อไปเรื่องเล็กน้อยอย่างต้มน้ำร้อนเนี่ยยกให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ ฉันเป็นผู้ช่วยไม่ใช่แค่ในเรื่องงาน ในเรื่องการใช้ชีวิตฉันก็ช่วยได้”

        “ไม่ต้อง”

        "โอ้ ฉันทำเองๆ” ขณะที่พูด เซี่ยหลิงก็ดึงชุดกาวน์ของฉินลู่ ลากเขาไปนั่งเก้าอี้จากนั้นก็กล่าวว่า “ต่อไปเรื่องพวกนี้เดี๋ยวฉันทำให้เอง นายแค่นั่งเฉยๆ ก็พอ”

        เซี่ยหลิงเดินไปที่ประตู หยิบไม้กวาด ก้มตัวลง ทำให้สิ่งที่ยากเกินบรรยายสองชิ้นห้อยลงมาเธอเริ่มกวาดพื้นพลางพูดขึ้นว่า “เช่นการกวาดพื้น ถูพื้น หรือแม้แต่ซักผ้าก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันนะ”

        ฉินลู่พูดด้วยใบหน้าราบเรียบ “ถึงเธอจะทำเช่นนี้ ฉันก็ไม่สอนอะไรให้หรอกอย่าลำบากเลย”

        “ไม่ว่านายจะสอนหรือไม่สอนมันก็เป็นเรื่องของนายส่วนฉันจะทำหรือไม่ทำมันก็เป็นเรื่องของฉัน” เซี่ยหลิงยิ้มอย่างมั่นใจ

        ไม่ว่ายังไงเธอไม่มีทางเชื่อว่าคนที่สามารถช่วยผู้หญิงข้างถนนได้จะเป็นคนใจแข็งหากเธอพยายามมากพอจนทำให้ฉินลู่ซาบซึ้งใจแค่เขาให้คำแนะนำบางอย่างแก่เธอนั่นก็ถือว่าได้กำไรแล้ว ไม่ขาดทุนเลยสักนิด...

        ด้วยความคิดนี้ สาวน้อยเซี่ยหลิงจึงเริ่มทำงานอย่างหนักโดยไม่พักเลยเมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ห้องพยาบาลก็สะอาดเงาวับเหมือนห้องใหม่

        ฉินลู่ที่นั่งอยู่บนที่นั่งของเขา แม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไรแต่ในใจรู้สึกทึ่งมาก

        เห็นๆ อยู่ว่าผู้หญิงคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีในตระกูลร่ำรวย แต่กลับทำงานบ้านได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

        ซึ่งทำได้ดีกว่าเขามาก

        หลังจากทำความสะอาดห้องพยาบาลเสร็จ สาวน้อยก็หยิบผ้าขนหนูสีขาวในกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะออกมาเช็ดเหงื่อและพูดกับฉินลู่อย่างภาคภูมิใจว่า “เป็นยังไงบ้าง ฉันทำสะอาดไหม”

        ฉินลู่พูดตามจริง “สะอาด”

        เซี่ยหลิงกะพริบตา และพูดอย่างสงสัย “งั้นนายสอนทักษะทางการแพทย์ให้ฉันหน่อยได้ไหม”

        ฉินลู่ “ไม่ได้”

        เซี่ยหลิง “...”