เมื่อวันหยุดของพี่ลี่ิหลิวอี้ก็เดินทางเข้าตัวอำเภอหมู่บ้านของเธออยู่ไม่ไกลจากตัวอำเภอเท่าไหร่ใช้เวลาเดินทางด้วยรถโดยสารประมาณไม่ถึง 20 นาทีแต่รถโดยสารประจำทางที่ผ่านหมู่บ้านเธอเข้าตัวอำเภอมีแค่สองเที่ยวเท่านั้นรอบแรกตอนเช้าเวลาหกโมงเช้าและรอบเย็นเวลา ห้าโมงเย็น
แต่ก็ยังมีเกวียนวัวรับจ้างส่งคนไปอำเภออีกด้วยพี่ลี่ิบอกว่าถ้าจะนั่งเกวียนก็ต้องไปคอยหน้าหมู่บ้าน รอไม่นานเพราะแต่ละหมู่บ้านก็จะวิ่งเข้าไปทำธุระที่อำเภออยู่แล้ว รอเกวียนหมู่บ้านก็ได้เขารับคนขึ้นระหว่างทางทั้งหมดถ้ามีคนเรียก
หลิวอี้ตื่นเต้นมากเอาเข้าจริงๆเธอไม่อยากนั่งรถโดยสารประจำทางเธออยากนั่งเกวียนวัวมากกว่าเพราะเธอไม่เคยนั่งเลยตลอดชีวิต และเธอก็ไม่เคยเห็นบรรยากาศสภาพสิ่งแวดล้อมจากหมู่บ้านไปถึงอำเภอเลย ตื่นเต้น ตื่นเต้นฉันจะได้นั่งเกวียนแล้ว แต่พ่อก็ห่วงอะนะ ยืมจักรยานให้พี่ลี่ิพาเธอไปแทนแต่ก็ไม่เป็ไรก็ยังได้ชื่นชมธรรมชาติเหมือนเดิม
ระหว่างที่กำลังนั่งซ้อนท้ายจักรยานอยู่เธอบอกพี่ชายของเธอให้ปั่นไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องรีบเธอกำลังซึมซับธรรมชาติอยู่พี่ชายเธอขำจนรถส่าย
จากที่เธอมองข้างทางที่ผ่านมาสองข้างทางไปอำเภอยังเป็ทุ่งนา และมีต้นไม้ยืนต้นอยู่เยอะมาก อากาศก็บริสุทธิ์ถนนก็เป็ดินลูกรังอยู่ ไม่ได้ดีมากแต่ไม่ได้แย่จนเกินไป
ขณะสองพี่น้องปั่นจักรยานไปอำเภอหลิวอี้ก็คิดว่า่เวลานี้สะดวกที่สุดที่จะคุยเื่สำคัญกับพี่ลี่ิและเธอเลือกจะบอกสิ่งที่เธอวางแผนไว้ในอนาคต
“พี่ลี่ิฉันมีเื่สารภาพกับพี่ถ้าพี่ฟังจบแล้วอย่าโกรธฉันนะ” หลิวอี้ทำเสียงจนใจ เพราะลึกๆเธอก็กลัวพี่ชายไม่เห็นด้วยแล้วไปบอกพ่อเธอ
“ไหนลองพูดมาซิ แล้วพี่จะดูอีกทีว่าจะโกรธหรือให้อภัยเธอดี” ลี่ิแกล้งทำเสียงเข้มดุน้องสาว
“คือฉันมาอำเภอไม่ได้มาดูหนังสืออย่างเดียวหรอกฉันตั้งใจมาดูตลาดแล้วก็จะไปพี่พาไปดูตลาดมืดด้วย ถ้ามันยังมีอยู่อะนะ”หลิวอี้ทำได้แค่ขำกลบเกลื่อน หลังจากที่พูดไปแล้ว
ลี่ิใกับสิ่งที่น้องสาวบอกเขาคิดไม่ถึงว่าน้องสาวเขาจะบ้าบิ่นแบบนี้ “อะไรนะเธอเพี้ยนไปแล้วเหรอถึงจะไปตลาดมืด มันอันตรายนะถ้าโดนจับได้ เป็เื่ใหญ่แน่”
“ฉันรู้ ฉันถึงบอกพี่ไงว่าอย่าโกรธถ้าได้ยินพี่พอจะหาที่จอดจักรยานได้หรือเปล่า ฉันอยากคุยแบบจริงจังแล้วเราค่อยเข้าอำเภอกัน”
ตอนนี้ใกล้จะถึงอำเภอแล้วมีคนสัญจรไปมาให้เห็นอยู่ลี่ิเลยขับจักรยานไปอีกนิดเพื่อจอดใต้ต้นไม้ยืนคุยกับน้องสาว
“ว่ามาไอ้ตัวแสบ จะคุยอะไร”ลี่ิไม่สบายใจกับความคิดน้องสาว
“พี่ฟังฉันให้จบก่อนนะฉันจะพูดแผนที่ฉันคิดไว้ให้พี่ฟังทั้งหมดก่อนถ้ามันไม่โอเคตรงไหน พี่ค่อยบอกละกัน”เขาพยักหน้า
“ฉันมาดูช่องทางค้าขายที่อำเภอตอนนี้มีข่าวลือของทางการออกมา ค่อนข้างจะแน่นอนว่ารัฐบาลจะผ่อนปรนการค้าเสรีแล้วเร็วๆ นี้ฉันเลยมาดูอำเภอของเราว่าสถานการณ์เป็ยังไง ฉันอยากหาเงินเรียนเองน่ะถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ฉันก็จะได้ไม่รบกวนพ่อแม่ ซึ่งมันต้องยากมากๆ เลยถ้าเอาเงินที่บ้านมาส่งฉันเรียนต่อ”
ลี่ิพยักหน้าหงึกหงักทำความเข้าใจกับสิ่งที่กำลังได้ยิน
“แล้วฉันอยากเงินให้พ่อกับแม่ถ้าพวกเราได้แยกบ้านกับบ้านใหญ่ฉันก็ไม่ต้องแอบทำแบบนี้หรอก เพราะถ้าเงินได้จริง ๆคงยึดหมดแน่ ฉันเลยต้องแอบมาปรึกษาพี่ยังไงเล่า”
น้องสาวคนนี้มีความคิดเหมือนเขามากจริงสิ่งที่เขาได้ยินตอนนี้ไม่ต่างจากความคิดเขาเลย
“วิธีหาเงินที่ฉันคิดออกตอนนี้ถ้าตลาดที่นี่ยังไม่เปิดเสรี ฉันจะลองไปถามร้านขายยา ว่าเขายังรับซื้อสมุนไพรไหมฉันจะหาสมุนไพรไปขาย ถ้ารับ่ว่างจากงานฉันจะลองขึ้นเขาไปหาดูแล้วที่เข้าตลาดมืดอ่ะ ฉันอยากดูลู่ทาง ว่าพอมีอะไรที่ฉันจะหามาขายได้ไหมถ้าจะมาขายจริงๆ ฉันจะหุ้นกับพี่เราจะเป็หุ้นส่วนกันพี่โอเคไหม”หลิวอี้คิดว่าการชวนพี่ชายมาทำค้าขายด้วยพี่ของเธอต้องไม่ปฏิเสธแน่นอน
“แต่ถ้าวันนี้เรามาดูแล้วตลาดมืดอันตรายเกินไปเราก็ล้มเลิกความคิดซะแค่นั้นเองแต่ถ้าอำเภอมีการผ่อนผันการค้าเสรีแล้วเราค่อยมาคิดอีกทีจะขายอะไรแล้วจะหลบบ้านใหญ่ยังไง ฉันพูดจบล่ะ พี่มีความคิดเห็นยังไงบ้างกับวิธีของฉัน”
“พี่ก็มีความคิดเหมือนเธอนั้นล่ะแต่พี่ก็ยังลังเลเื่ตลาดมืดเพราะมันอันตรายมากจริง ๆเราไปดูแล้วค่อยว่ากันอีกที “หลี่ิทำหน้าเครียด
“แต่ต่อให้เราหาวิธีหาเงินได้แล้วก็เท่านั้นเพราะเื่สำคัญที่สุดคือการปกปิดความลับไม่ให้บ้านใหญ่รู้ มันลำบากมากเลยนะพี่ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไง นอกจากการแยกบ้านซึ่งมันก็ไม่มีทางเป็ไม่ได้เลย”หลี่ิถอนหายใจยาว
“เราก็ต้องเสี่ยงดูกันแล้วล่ะ ทหารมาใช้ขุนพลต้านน้ำมาใช้ดินกลบ [1] ” หลิวอี้เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมทำท่าทางมั่นใจ
“55555 เดี๋ยวนี้หลิวอี้ของเรากลายเป็คนสำบัดสำนวนไปแล้วเหรอเนี่ยเ้าแสบเอ๊ย ปะ!! เราเข้าไปดูในอำเภอได้แล้ว”
ลี่ิดีใจที่น้องสาวเขาเปลี่ยนเป็คนแบบนี้เปลี่ยนที่จะคิดจะทำอะไรเพื่อตัวเองแล้วไม่ต้องเก็บกดไว้คนเดียวเหมือนที่ผ่านมาอีกสองพี่น้องปั่นจักรยานไม่นานก็ถึงตัวอำเภอ พวกเขาล็อกจักรยานตรงป้อมรักษาการณ์ลี่ิพาหลิวอี้ไปร้านขายยาก่อน เพราะเขามาอำเภอบ่อยเขารู้จักร้านค้าในอำเภอดี
ตลอดทางที่เดินไปร้านขายยาหลิวอี้ก็สำรวจบริเวณโดยรอบของอำเภอไปด้วย อำเภอนี้ไม่เล็กค่อนข้างใหญ่แต่ดูเหมือนจะยังไม่มีการผ่อนผันการค้าเสรี คนที่มาในอำเภอค่อนข้างเยอะ
ร้านขายยามีทั้งหมดสามร้านพวกเขาไปสอบถามร้านแรกไม่ได้รับซื้อแต่แนะนำว่า ร้านอีกสองร้านน่าจะรับซื้ออยู่พวกเขาเลยเดินไปร้านต่อไปที่อยู่ทิศตะวันออกของอำเภอ
“หิวไหมจะกินข้าวหรือเปล่าพี่จะได้พาไป”ลี่ิห่วงน้องสาว
“ยังไม่หิวค่ะ ฉันอยากไปสอบถามให้เสร็จก่อน”หลิวอี้เริ่มเหนื่อยกับการเดิน มันไม่ไกลเลยแสดงว่าร่างกายนี้ไม่แข็งแรงเอาซะเลยเธอต้องฟื้นฟูร่างกายไวๆ ซะแล้ว
เดินมาถึงร้านที่สองร้านขายยาร้านนี้ชื่อร้านลิ่วไห่ เ้าของชื่อเถ้าแก่กวง จากที่ร้านแรกบอกเธอมาอะนะ
“พี่จะรออยู่ข้างนอกหรือจะเข้าไปด้วยกัน”
“ปะ เข้าไปกันเถอะ พี่จะเข้าไปเป็เพื่อน”
ในร้าน “สวัสดีค่ะ ขอสอบถามหน่อยค่ะร้านนี้รับซื้อสมุนไพรไหมคะ” เธอถามผู้ชายในร้านน่าจะเป็ลูกจ้าง
ไม่นานเขาก็ะโเรียกเถ้าแก่หลังร้าน “เถ้าแก่ มีคนมาขายสมุนไพร”
ผู้ขายมีอายุ รูปร่างเล็ก ตาเล็กหยี ดูท่าทางใจดี เดินออกมาหน้าร้าน “เอาสมุนไพรมาขายรึมีอะไรบ้างล่ะ”
“เปล่าคะ วันนี้เราไม่ได้เอามาขาย เรามาสอบถามก่อนนะคะว่าทางร้านรับซื้อไหม”
“อ้าว อย่างนั้นรึร้านฉันรับซื้ออยู่นะแต่ไม่รับสมุนไพรสด รับแบบแปรรูปแล้วเท่านั้นแต่ต้องแปรรูปอย่างดีด้วย ยัยหนูทำเป็รึ”
“ทำเป็ค่ะแล้วก็รับรองด้วยว่าไม่มีอะไรปนเปื้อนแน่นอน” หลิวอี้ยิ้มกว้างจนตาหยี“ส่วนเื่ราคาทางร้านรับเท่าไหร่คะ”
“เื่ราคามันแล้วแต่ชนิดของสมุนไพรถ้าบอกตอนนี้ก็คงไม่ไหวหรอก ยัยหนูก็น่าจะรู้ดีว่ามันมีเยอะขนาดไหนฉันต้องดูของที่ยัยหนูเอามาขายก่อนว่าหาได้ยากแค่ไหน ถึงจะบอกได้ว่าราคาเท่าไหร่”เถ้าแก่กวงยิ้มขำกับท่าทางกระตือรือร้นของเด็กสาว
“จริงด้วยค่ะ ฉันก็ลืมนึกไป แหะๆ ”
“ไม่ต้องห่วงร้านฉันรับซื้อสมุนไพรราคาสูงกว่าทุกร้านในอำเภอนี้แล้ว” เถ้าแก่กวงยิ้มใจดี
“ขอบพระคุณมากค่ะหนูชื่อซูหลิวอี้คะเรียกหลิวอี้ก็ได้คะ”
“เรียกฉันเถ้าแก่กวงแล้วกันนะ”
หลิวอี้ก็ขอตัวกลับพอออกมาจากร้านลี่ิก็ปากคันยุบยิบ มีคำถามมากมายจะถามน้องสาวว่ารู้จักสมุนไพรได้ยังไงแปรรูปเป็ั้แ่เมื่อไหร่ ใครเป็คนสอน
หลิวอี้ทำตาปริบๆบอกอย่างเกียจคร้านว่า งานเธอว่างเธอมีเวลาอ่านหนังสือเยอะแยะเธอศึกษาจากหนังสือในสำนักงานที่มีคนเอามาไว้
พอได้ยินคำตอบจากน้องสาวเขาก็หายข้องใจ ใช่ น้องสาวเขาว่างมากจริงๆ เดือนหนึ่งยุ่งไม่ถึง 10 วัน แล้วถ้าเขาจะไม่รู้ว่าน้องรู้จักสมุนไพรก็ไม่ใช่เื่แปลกเพราะน้องสาวไม่สุงสิงกับใคร กับพ่อแม่ตัวเองก็ยังเข้าไม่ถึงความคิดลูกสาวอาเล็กกับอาสะใภ้ก็ไม่น่าจะรู้เหมือนกัน
ลี่ิพาหลิวอี้มาร้านอาหารสวัสดิการ สั่งหมูสามชั้นน้ำแดงผัดผักกาดขาวหมูสับ และผัดถั่วงอกอีกอย่าง
“อร่อยไหม กินเยอะๆ ล่ะ อิ่มแล้วเราจะไปร้านหนังสือหรือจะไปเสี่ยงดูตลาดมืดก่อน”
“ฉันอยากไปตลาดมืดก่อน”หลิวอี้กล่าวอย่างตื่นเต้นและรีบกินข้าวโดยทันที
ระหว่างที่กำลังจะออกจากร้านอาหารหลังกินเสร็จลี่ิเจอเพื่อนสมัยเรียนที่หน้าประตูร้าน จึงลากเพื่อนไปสอบถามเื่ตลาดมืดให้น้องสาวยืนรออยู่ข้างนอกร้านอาหารก่อน หลังจากได้ข้อมูลจากเพื่อแล้วลี่ิบอกหลิวอี้ว่า ก่อนเข้าไปต้องพรางตัวด้วยนะ
ตัวเขาเองใส่หมวกมาอยู่แล้วหลิวอี้ก็มีหมวกเช่นกันแต่เธอเลือกผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ที่พกมาจากบ้านใช้มัดเป็ผ้าคลุมหัวแทนใบหน้าที่โผล่ออกมาไม่ถึงครึ่งหน้าสองพี่น้องเดินตรงที่ซอยหนึ่งทันที่มีคนเฝ้าหน้าปากซอยลี่ิตอบรหัสและจ่ายค่าเข้า พาน้องสาวเดินไปด้านใน
หลิวอี้ตื่นเต้นพอสมควรตลาดมืดก็คล้ายๆ กับตลาดในนิยายที่เธอเคยอ่านเธอตื่นเต้นเพราะคิดไม่ถึงว่ามันจะค่อนข้างจะคล้ายกัน คนเขียนนิยายข้อมูลดีจริง ๆปรบมือให้เลยค่ะ
จากการที่สำรวจดู ของสด ของแห้งธัญพืช เครื่องใช้ครัวเรือน ผ้าพับ ของพวกนี้ตัดทิ้งได้เลยเธอก็ไม่รู้จะหาจากที่ไหนมาขายเหมือนกัน ก็มีอาหารปรุงสำเร็จแล้วที่พอจะทำได้พวกของกินในยุคเธอที่ยังไม่เคยมีคนขายเธอก็ไม่คิดจะทำมันแปลกเกินไปและเธอเคารพเ้าของสูตรด้วย
เพราะดูแล้วจากเหตุการณ์และชื่อสถานที่นี่มันไม่ใช่โลกเสมือนจริง มันคือโลกที่เธอเคยอยู่อาศัยนี่ล่ะ เธอไม่อยากให้อนาคตมันบิดเบี้ยวจนเพี้ยนไปจากเดิมเธอต้องคิดให้ดีๆ แต่อาหารสมัยนี้รสชาติอ่อนไปหน่อยไม่กลมกล่อมเหมือนจากที่ที่เธอมา เอามาปรับสูตรแบบสมัยใหม่ได้ คงขายได้นั้นล่ะคงต้องรอสักพักใหญ่ๆ กว่าจะลงมือทำได้
ก่อนเธอจะกลับเธอสังเกตเห็นมีคนมาขายพวกเนื้อสัตว์ป่าด้วยนี่ก็เป็อีกช่องทางหนึ่งที่หาเงินได้แต่เธอต้องเงียบไว้ก่อนถ้าพี่ลี่ิรู้ว่าเธอยิงธนูเป็ เขาต้องสงสัยแน่เลยและเธอยังเห็นคนมีคนขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปด้วย
คิดออกแล้วว เสื้อผ้าก็น่าจะขายได้แต่เสื้อผ้าทั่วไปสมัยนี้ใส่แต่สีพื้น ๆ หม่น ๆก่อนหน้าหนาวเธอต้องทำเธอเสื้อหนาวมาขาย เสื้อผ้าแบบวินเทจ สมัยเธอก็น่าจะยุคปี 80-90มันสวยมากเลย เธอต้องไปร่างแบบเสื้อให้ดีๆก่อนแล้วปรับเปลี่ยนนิดหน่อยเท่านี้ก็โอเคล่ะ
[1] หมายถึง ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นให้พลิกแพลงรับมือไปตามสถานการณ์
68
