ก่อนบทเพลงความตายกรีดร้องดังออกมาเด่นชัด ชนิดกู่เหยาััได้อย่างชัดเจนที่มองหลินอวิ๋น ชี้นิ้วมือออกไปเบื้องหน้า ด้วยสายตาลึกล้ำ ราวมหาสมุทรยากหยั่งถึงของเขา
“เ้าๆ ถึงกับยอมะเิพลัง รากเหง้าต้นกำเนิด ของเ้าทิ้งเชียวหรือ?” ชายแก่เผยความตระหนกเร่งใส่พลัง เข้าหาเข็มทะลวงปราณจิตอย่างบ้าคลั่งแล้ว
เมื่อขุมพลังปราณจิตเป็ริ้วสาย ถูกส่งออกไปอย่างมากมาย ครืน!
ทำให้ทะเลปราณจิตของหลินอวิ๋น สั่นผ้าว อย่างรุนแรง ราวกับโลกแห่งนี้ กำลังแบกรับพลังพวกเขาไม่ไหวอีกต่อไป
ขณะเจอการปะทะหลินอวิ๋นยืนตั้งท่า ส่งต้นไม้โลหิตย่อขนาดเล็ก แผ่พลัง ตึง! ตึง! ตึง! มาอยู่ในฝ่ามือ
ก่อนเขาจะปลดปล่อยพลังทำลายต้นไม้โลหิต ลอยออกไปพร้อมการกวาดล้าง
ตู้ม! ครืน! พลังรากเหง้าต้นกำเนิดสาดกระจายสะท้านฟ้า
ทว่าการโจมตีต้นไม้โลหิตหลินอวิ๋นปลดปล่อยออกไป
ยังไม่หมดแค่นั้น มันพุ่งแผ่แรงะเิกลืนกินชายแก่ ให้ร่างจิตแตกสลาย แกรก! ถอยร่นออกไปในเสี้ยวพริบตา
อ๊าก! “เ้าหนูช่างบัดซบนัก!” ฟิ้ว! ร่างเศษเสี้ยวปราณจิตชายแก่ เร่งออกไปด้านนอก หมายกลับเข้าร่างของตนทันที
ซึ่งไม่ต่างจากหลินอวิ๋น ลืมตาออกจากทะเลปราณจิตของเขาเอง ยังปากกระอักเืสด อัก!
พลันเผยดวงตาเปล่งแสงอายสังหารขึ้นที่กล่าวเสียงเย็นเหยียบ “เ้าตาย!”
หลินอวิ๋น รีบยิงะุโลหิต ฟิ้ว! ออกไป…แทงทะลุหัวกะโหลกชายแก่ชรา ไร้ร่างปราณจิต นั่งบนบัลลังก์แท่นหิน ตายตกในเสี้ยวพริบตา
เปรี้ยง! ฉัวะ!
ร่างปราณจิตเล็กกระจ้อยเหมือนเด็กกู่เหยา แต่หน้าตาดูชั่วร้ายไม่เสื่อมคลาย จะคำรามออกมา ที่ร่างปราณจิต มันร่องรอยไร้จุดหมาย ไม่อาจเข้าร่างหลักได้อีกต่อไป
อ๊าก!
“เ้าหนูช่างใจกล้าห่อฟ้านัก! กล้าสังหาร ร่างหลักของข้า…แบบนี้พวกเรามีแต่ต้องตายไปพร้อมกันแน่” ซึ่งกู่เหยาน้อย จะเผยความไม่จำยอมอย่างยิ่ง
เมื่อรับรู้ร่างหลินอวิ๋นเอง ก็เริ่มไม่ไหวแล้วเช่นกัน ที่มันเกิดรอยแตกร้าว ไหลลุกลาม พร้อมจะพังทลาย ไปทุกเสี้ยวขณะ
แม้แต่ทะเลปราณจิตของเขา ยังส่งสัญญาณการล่มสลายขึ้นมา
หลินอวิ๋น พลางต้องลอบถอนลมหายใจออกมายาว “เกรงว่าร่างพี่ชาย คงจะไม่ไหวอีกต่อไปแล้วซินะ” แม้ภายในใจจะรู้สึกเสียดาย ร่างกายนี้ไม่น้อยก็ตาม
หลินอวิ๋นจะกล่าวเสียงเหี้ยมออกมาอีกครั้ง “กู่เหยา เ้าเข้ามา ภายในน้ำเต้า หรือเ้าจะให้ข้าสังหารเ้าทิ้งตอนนี้” เมื่อรู้เวลาของเขาเอง ก็เหลือไม่มากแล้ว
ร่างปราณจิตเด็กกู่เหยา แต่หน้าตาเหี้ยมเกรียม เอ่ยน้ำเสียงไม่ค่อยจำยอม
ทว่าเมื่อเห็นหลินอวิ๋น คิดลงมือกับมันจริงๆ ขึ้นมา พลันเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว “ข้าเข้าใจแล้วคุณชาย”
เมื่อร่างเศษเสี้ยวพุ่งเข้าไปภายในน้ำเต้า มีความลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่ในร่างปราณจิตของมัน
หลินอวิ๋น มองร่างแตกร้าวของเขา ค่อยๆ พังทลาย กลายเป็เถ้าธุลี ช้าๆ
เขานั่งศึกษาตำราหนังดูเก่า ลอบส่ายหัวเล็กๆ กับการศึกษาโครงสร้างร่างกายมนุษย์ กู่เหยาวิจัย ทำหุ่นเชิดอย่างละเอียด
“ข้าเองก็ต้องกำเนิดใหม่…ร่างของตนเองแล้วซินะ” แม้กู่เหยา จะห้ามปรามด้วยความไม่จำยอม “เ้าๆ อย่าๆ ทำเช่นนั้นเด็ดขาด หากเ้าล้มเหลวการหลอมหุ่นเชิดมนุษย์ ข้าจะไม่พลอยติดอยู่ยังที่แห่งนี้ ตลอดไปหรืออย่างไร”
แต่หลินอวิ๋นไม่ได้ฟัง เมื่อดีดนิ้วมือ ปัง!
เืโลหิตทั่วถ้ำก็หมุนพัดอย่างยุ่งวุ่นวาย พร้อมอักขระบวงสรวง แผ่ขจรขจายเริงระบำสว่างไสวไปทั่วถ้ำ โดยมีแกนกลาง เจตจำนงมุ่งมั่น เป็ตัวของหลินอวิ๋นสร้างขึ้น
บัดนี้เขาจะสร้างร่างเนื้อแท้จริงของเขาขึ้นมาในฐานะมนุษย์
…พริบตาร่วมเดือนเศษผ่านพ้นไปที่โลหิตทั่วถ้ำเริ่มเบาบางลงไปทุกเสี้ยวขณะการกระเพื่อมหายใจ
จะเผยให้เห็นร่างหลินอวิ๋น กลายเป็เด็กน้อยวัย10ขวบ เนื้อตัวขาวผ่อง ราวผิวทารกแลกเกิด หน้าตาได้รูป คิ้วดกดำเหมือนใบเลื่อย
ชนิดไม่เหลือเค้าโครงหน้าเดิมของหลินอวิ๋นคนก่อน…อีกต่อไป
เมื่อเด็กน้อย ลอบเปิดเปลือกตาขึ้นมา ช้าๆ เขาลอบถอนลมหายใจออกมายาว “เหมือนว่าจะมีพลังงานชีวิตไม่ค่อยเพียงพอ หล่อเลี้ยงกายเนื้อใหม่นี้…แล้วซินะ”
พร้อมเด็กน้อยหลินอวิ๋นลุกขึ้น เอาผ้าคลุมสีดำห่ม่ล่างไว้ ซึ่งยังไม่ทันให้หลินอวิ๋น ขยับเคลื่อนไหวให้คล่องตัว ได้ยินเสียงหัวใจตนเอง เต้น ตุบๆ
ฟังเสียงมันอย่างแ่เบา
กู่เหยาน้อยก็ออกมา แสดงความยินดีกับหลินอวิ๋นน้อยแล้ว “แสดงความยินดีกับนายท่านขอรับ ที่สร้างกายเนื้อ กำเนิดร่างใหม่ของตนเองสำเร็จ”
หลินอวิ๋นน้อย ทำท่าง้างมือ จะตบฉาดใส่ มันให้ถอยห่าง “ไม่ใช่เพราะตัวเ้า…ข้าจะมาอยู่สภาพเช่นนี้หรืออย่างไร?”
กู่เหยาน้อย ยิ้มถูมือถูไม้ เบี่ยงเบนประเด็น “นายท่านแค่เื่เล็กน้อย หยุมหยิมเช่นนี้ ก็อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยน่า เราต้องแสดงความยินดี การถือกำเนิดร่างกายใหม่ ของท่านไม่ใช่รึ”
ขณะทำท่าใหลบเลี่ยง เมื่อเห็นมือขาวหลินอวิ๋นยื่นมา วูม หมับ!
แหวนมิติเก็บของบนมือโครงกระดูกกู่เหยา จะลอยเข้ามาอยู่ในฝ่ามือของหลินอวิ๋น ทันใด
ที่หลินอวิ๋น พยักหน้า งึกๆ ขึ้นเป็สัญญาณ
กู่เหยาน้อยต้องปลดพลังอาคมแหวนมิติของมันออก ด้วยความไม่จำยอมเท่าใดนัก ที่จะมอบของล้ำค่าของตน เก็บสะสมมาตลอดชีวิต ให้หลินอวิ๋นเช่นนี้ “เชิญขอรับ นายท่านน้อย”
ก่อนหลินอวิ๋น พยักหน้าตรวจสอบของภายในแหวนมิติ เขาจะกล่าวประโยคหนึ่งขึ้นมา “กู่เหยาน้อย ข้าว่าเ้าหัดไปยิ้มใหม่หน่อยน่าจะดีกว่านะ ดูอย่างไรรอยยิ้มเ้า ก็ดูชั่วร้าย ชนิดปิดไม่มิดเชียว”
กู่เหยาน้อยรีบพุ่งหายเข้าไปภายในขวดน้ำเต้า “เ้าหนูหลินอวิ๋น ตอนนี้ก็ดูน่ารัก ไม่น้อยเหมือนกัน โฮ้ๆ” ที่แทงใจดำอีกฝ่ายไปหนึ่งดอกบ้าง
ข้อนี้หลินอวิ๋น ได้ยิน ยังส่ายหัว เมื่อเอาหินปราณระดับกลาง หลายชั่งมาเผาผลาญฝึกฝน ก็เริ่มเข้าสู่ขั้นตอนปิดขั้นพลังใหม่ทั้งหมด อย่างเต็มตัว อีกครั้ง…
2K
![กอดตัวเองไปก่อนนะ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1634983906_86192468.webp)
