บทที่ 16 ย่อมมีผู้ไร้ตามาก่อกวนถึงหน้าประตู
“โอ้โฮ ท่านแม่ ท่านปลูกแตงเหลืองไว้ในลานบ้านแบบนี้ ต่อไปเราก็มีแตงเหลืองกินทุกวันเลยสิ ท่านแม่เก่งที่สุดเลย เก่งกว่าท่านพ่อเสียอีก!”
หยวนเป่ามองดูต้นกล้าที่มารดาปลูกด้วยความตื่นเต้น ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา
“หยวนเป่า แตงนี่ไม่เสียเปล่าจริง ๆ ปากหวานเหมือนทาสีผึ้งไว้เลยนะ”
ฉู่ชิงเฉินกัดแตงกินเพื่อดับกระหาย ความรู้สึกแห้งผากในลำคอทุเลาลงทันที
นางปลูกต้นกล้าแตงไว้ทางทิศใต้ของลานบ้าน และปลูกต้นหอมไว้ทางทิศเหนือ ตอนนี้เหลือเพียงแค่รดน้ำเท่านั้น
ขณะที่กำลังจะไปหยิบถังน้ำมาตักน้ำ นางก็เหลือบไปเห็นถวนเป่าที่หิ้วถังน้ำครึ่งถังเดินออกมา สำหรับเด็กวัยนี้ การหิ้วน้ำครึ่งถังถือเป็เื่ลำบากไม่น้อย เ้าตัวเล็กโก้งโค้งตัวงอ พยายามออกแรงเฮือกสุดท้ายจนสุดกำลัง
เมื่อเห็นลูกชายทำเช่นนั้น ขอบตาของนางก็เริ่มร้อนผ่าว ในใจเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง เ้าตัวเล็กเริ่มรู้จักเป็ห่วงนางแล้ว
นางทนดูไม่ได้ที่ลูกชายจะต้องลำบากเกินไป จึงรีบก้าวเท้าเข้าไปรับถังน้ำมาจากมือถวนเป่า
“ถวนเป่า แค่เ้ามีน้ำใจแม่ก็ดีใจมากแล้ว แต่เ้ายังเล็ก งานหนักพวกนี้เอาไว้ให้แม่ทำเองเถอะ”
“อย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้ทำเพื่อท่าน ข้าทำเพื่อแตงพวกนั้นต่างหาก”
ถวนเป่าเอาแตงมาเป็ข้ออ้าง เขาไม่อยากยอมรับว่า ที่จริงเขาสงสารที่นางต้องทั้งดูแลท่านพ่อและยังต้องทำงานบ้านจนเหนื่อยเกินไป
ฉู่ชิงเฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร และไม่คิดจะแฉความลับของเขา
.....
ในขณะเดียวกัน ที่บ้านแม่เฒ่าหลี่
พอต้าซาน ลูกชายของนางกลับมาถึงบ้าน แล้วเห็นแม่ของตนนั่งซึมอยู่บนตั่งราวกับมะเขือยาวที่โดนแดดเผา ก็ถามว่า
“ท่านแม่เป็อะไรไปหรือ งานในนาตั้งเยอะแยะ หญ้าก็ขึ้นรกจนสูงแล้ว ทำไมท่านไม่ไปช่วยถอนหญ้าล่ะ ทิ้งให้ข้าเหนื่อยอยู่คนเดียว”
“วันนี้แม่ถูกรังแกมา ฟันหน้าหลุดไปตั้งสองซี่!” ภรรยาของต้าซานเป็คนชิงตอบแทน
“อะไรนะ! ท่านแม่โดนรังแก? ในหมู่บ้านนี้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าแม่ร้ายจะตาย ไม่ไปรังแกคนอื่นก็บุญแล้ว ใครจะกล้ามาทำแม่? ไหนเล่ามาสิว่า มันเกิดอะไรขึ้น?”
ต้าซานทำงานในนามาทั้งเช้า แดดร้อนจัด พอเข้าบ้านได้ก็คว้ากระบวยน้ำเย็นมาดื่มรวดเดียวหมด แล้ววางกระบวยถามเื่ของมารดาทันที
“ก็นังหญิงแพศยาบ้านตระกูลเสิ่นน่ะสิ นางเข้าเมืองไปท่าไหนไม่รู้ ไปได้ผู้ชายป่าเถื่อนมาเลี้ยงดู ถึงได้ซื้อเสบียงกลับมาตั้งเยอะแยะ มากกว่าข้าวปลาอาหารบ้านเราครึ่งปีเสียอีก
พอแม่พูดเตือนไปไม่กี่คำ เด็กนั่นก็หาว่าแม่เป็โรคอิจฉาตาแดง พอแม่ทนไม่ไหวจะเข้าไปตบสั่งสอน ไม่รู้นางไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถีบแม่ตกจากเกวียนลาจนฟันหน้าหลุดไปสองซี่ ลูกรัก... เื่นี้แม่ยอมไม่ได้จริง ๆ!”
แม่เฒ่าหลี่พูดไปลมก็ลอดช่องฟันไป วันนี้เสียหน้าอย่างถึงที่สุด นางเป็คนรักศักดิ์ศรี จึงร้องไห้คร่ำครวญพลางดึงมือลูกชายมาฟ้อง
ต้าซานไม่ใช่คนกตัญญูอะไรนัก เดิมทีก็ไม่ได้คิดจะล้างแค้นแทนมารดา แต่พอได้ยินว่า มารดาฟันหลุดเพราะสะใภ้บ้านตระกูลเสิ่น และฝ่ายนั้นกำลังร่ำรวยขึ้นมา เขาก็เริ่มวางแผนชั่วร้ายในใจ
“ท่านแม่วางใจเถอะ เื่นี้จบง่าย ๆ ไม่ได้แน่ ฟันสองซี่ของท่านจะหลุดไปเปล่า ๆ ไม่ได้ เราต้องไปรีดเงินจากเด็กนั่นมาให้ได้!”
“ใช่แล้วท่านแม่ พี่ต้าซานพูดถูก ไม่อย่างนั้นท่านแม่เสียเปรียบแย่เลย” พอภรรยาของต้าซานได้ยินเื่เงินก็ตาสว่าง รีบยุยงแม่สามีทันที
ทั้งสามคนปรึกษากันเสร็จ ก็เดินออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว ต้าซานไม่ลืมหยิบเคียวเกี่ยวหญ้าหมูติดมือไปด้วย เขาคิดว่า ต่อให้สะใภ้บ้านตระกูลเสิ่นจะดุร้ายแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้แรงผู้ชายได้
“นังแพศยา! เ้าทำท่านแม่ข้าฟันหลุดใช่ไหม?!”
ต้าซานนำขบวนภรรยาและมารดาบุกเข้ามาในลานบ้าน พลางะโด่าทอ
“ข้าไม่อยากมีลูกเป็เต่าหดหัวแบบเ้า ที่เดินเข้าบ้านมาก็เรียกหาแม่เลย”
ฉู่ชิงเฉินกำลังรดน้ำต้นกล้าแตงอยู่ เมื่อเห็นคนมาหาเื่ นางก็วางงานในมือลง แล้วตวัดสายตาจ้องกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว
สายตานั้นทำเอาแม่เฒ่าหลี่สะดุ้งโหยง ราวกับเป็อาการหวาดระแวงต่อเนื่องจากเมื่อเช้าจนยืนแทบไม่อยู่ ดีที่ลูกชายช่วยประคองไว้
“นังสารเลว เ้าด่าใครเป็ลูกเต่า! วันนี้ข้า ต้าซาน จะบอกเ้าไว้เลย ฟันหน้าแม่ข้าที่เสียไป คิดซี่ละหนึ่งตำลึง เ้าจงส่งเงินมาให้ดี ๆ แล้วเื่นี้จะจบกันไป ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ ถึงเป็ผู้หญิง ข้าก็จะตบ!”
ต้าซานเบิกตากว้าง ทำหน้าดุร้ายข่มขู่
“ท่านแม่ ท่านลุงคนนี้ดุจังเลย ข้า...” หยวนเป่าพูดพลางหลบไปข้างหลังท่านแม่
“ไม่ต้องกลัว มีแม่อยู่ตรงนี้ ใครก็รังแกเราไม่ได้”
ฉู่ชิงเฉินดึงถวนเป่ามาไว้ข้างหลังด้วย พร้อมปลอบโยนเด็กทั้งสอง
“อย่ามัวพิรี้พิไร นังแพศยา รีบจ่ายเงินมา จะได้ไสหัวไป!” ต้าซานเร่งเร้าอย่างรำคาญใจ
“จมูกหมู ตาเลียงผา ปากกบ ดูจากโหงวเฮ้งเ้าก็รู้ว่า เป็พวกดวงยากจนข้นแค้น คิดจะรวยด้วยการกรรโชกทรัพย์หรือ? เ้าหาเื่ผิดคนแล้ว เงินน่ะ... ข้ามี แต่ไม่ให้เ้าสักแดงเดียว!”
ฉู่ชิงเฉินแสดงสีหน้าดูถูก เพียงแค่มองหน้าชายคนนี้ นางก็รู้แล้วว่าไม่มีวันรวย แถมยังมีดวงว่าจะต้องเป็อัมพาตตอนวัยกลางคนอีกด้วย
“เ้าอยากตายใช่ไหม?!”
ต้าซานเป็พวกหน้าเงินที่สุด สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือคนมาหาว่าเขาดวงจน แล้วฉู่ชิงเฉินก็พูดจี้จุดจนเขาตบะแตก
เขาชูเคียวขึ้นหมายจะฟันลงที่ศีรษะของหญิงสาว ฝ่ายภรรยาและมารดาที่ยืนข้าง ๆ รั้งไว้ไม่ทัน
จบกัน... กะว่าจะมาเอาเงินแค่ไม่กี่ตำลึง ถ้าเกิดฆ่าคนตายขึ้นมา คงได้ติดคุกแน่!
แต่ฉู่ชิงเฉินไวกว่ามาก นางโน้มตัวลงหยิบถังน้ำที่ใช้รดน้ำผักขึ้นมา แล้วสาดน้ำครึ่งถังที่เหลือเข้าใส่ร่างของต้าซานตรง ๆ
น้ำสาดโครมเข้าเต็มตัวต้าซานจนเปียกโชกไปทั้งตัว น้ำไหลหยดติ๋ง ๆ ลงตามพื้น
“ท่านแม่เก่งที่สุดเลย ท่านลุงคนเลวกลายเป็ลูกหมาตกน้ำไปแล้ว!”
หยวนเป่าร้องะโ พลางปรบมือด้วยความดีใจอยู่ข้างหลัง
ฉู่ชิงเฉินเบ้ปากเล็กน้อย นึกเสียดายน้ำจากน้ำพุใสครึ่งถังนั้น ที่ต้องมาเสียเปล่าเพราะคนแบบนี้
“บ้าเอ๊ย! ผู้หญิงสารเลว กล้าสาดน้ำใส่ข้าหรือ เ้าโดนดีแน่!”
ต้าซานโกรธจนตัวสั่น ยกเคียวขึ้นแล้วเตรียมฟันไปที่ฉู่ชิงเฉินอีกครั้ง เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้
ฉู่ชิงเฉินแอบร่ายยันต์อัปมงคลชั่วคราวใส่ต้าซาน ซึ่งจะมีผลนานประมาณหนึ่งก้านธูป
ยันต์อัปมงคลกลายเป็แสงสีขาวพุ่งเข้าสู่ร่างของต้าซาน
ต้าซานที่กำลังชูเคียวขึ้น ไม่รู้ว่าเป็เพราะตื่นเต้นเกินไปหรืออย่างไร อยู่ ๆ เท้าเขาก็ลื่นล้มหน้าคะมำ
เคียวในมือเ้ากรรม ดันสะบัดไปปักฉับลงบนหลังมือของเขาเองจนเืไหลอาบ
“โอ๊ยยย! ท่านแม่ช่วยด้วย เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
ภรรยาและแม่ของต้าซาน รีบเข้าไปช่วยพยุงเขาขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล
“คนไร้ประโยชน์! ฟันคนอื่นไม่โดน กลับฟันมือตัวเอง ทำอะไรไม่ดีสักอย่าง!”
ภรรยาของต้าซานมองดูแผลที่เืโชก พลางบ่นอุบด้วยความรำคาญ เพราะการไปหาหมอประจำหมู่บ้านแต่ละทีต้องเสียเงินทั้งนั้น
“นังผู้หญิงบ้า เ้าไม่เคยเห็นหัวข้าเลยใช่ไหม ข้าเรียกเงินไม่ได้ก็เพราะเ้านั่นแหละ ยัยตัวซวย คอยดูเถอะ... ข้าจะตีเ้าให้ตาย!”
ต้าซานที่เก็บกดความโกรธไว้เต็มอก ตอนนี้เหมือนหมาบ้าที่กัดไม่เลือกหน้า พอภรรยาพูดจี้ใจดำเข้าหน่อย เขาก็ะเิอารมณ์ใส่ทันที
เขาไม่สนว่ามือจะเจ็บหรือไม่ คว้าหมับเข้าที่เส้นผมของภรรยา แล้วเงื้อมมือจะตบทันที
เพี๊ยะ!
เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหว แต่ฝ่ามือนั้นกลับไม่ได้โดนหน้าภรรยา กลับกลายเป็ตบเข้าที่หน้าตัวเองอย่างจัง
“แม่เ้า! ผีหลอกแล้ว!”
หน้าของต้าซานปวดแสบปวดร้อนไปหมด แต่เขายังไม่ยอมแพ้ วิ่งไล่กวดภรรยาไปทั่วลานบ้านจนรองเท้าหลุดหายไปข้างหนึ่ง หมายจะตบนางให้ได้
“ช่วยด้วย! ผู้ชายทำร้ายร่างกาย! ต้าซาน ไอ้คนไม่ได้ความ เอะอะก็เก่งแต่กับเมีย ข้า... หวังต้ายาจะไม่ทนอยู่กับเ้าแล้ว!”
หวังต้ายาวิ่งหนีพลางร้องไห้ฟูมฟายด้วยความอัดอั้น
หน้าบ้านของฉู่ชิงเฉินกลับมาคึกคักอีกครั้ง ชาวบ้านพากันมามุงดูที่หน้าประตู และเห็นต้าซานวิ่งไล่กวดภรรยาวนไปวนมาในลานบ้านอย่างน่าสมเพช
ส่วนภรรยาของต้าซานก็ได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญ เป็ฉากประกอบที่ชวนตลกมากกว่าน่าสงสาร
2K
