เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกเขากับลั่วเสี่ยวซีเป็นแบบนี้มากว่าสิบปีแล้ว

        ตอนที่เขาเจอเธอครั้งแรกเธอยังไม่ได้ดัดผมลอน ยังไม่รู้ว่าความเซ็กซี่เย้ายวนคืออะไรยังไม่ได้ดูน่าหลงใหลขนาดนี้ เธอมักจะรวบผมหางม้าที่แกว่งไปมาตามจังหวะการเดินซึ่งดูจะเหมือนผู้ชายเสียมากกว่า

        เธอใช้ดวงตาคู่งามราวกับลูกกวางน้อยมองเขาก่อนจะพูดว่า “นายหล่อจัง” หลังจากนั้นก็เริ่มตามตื๊อเขาไม่ห่าง

        ในสายตาเขาเด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าปีคนนั้นยังเป็นแค่เด็กน้อยไม่ต่างจากซูเจี่ยนอันการที่เด็กสาวบอกเขาว่า “ฉันชอบนาย”“อีกหน่อยฉันอยากแต่งงานกับนาย” นั้นเขานึกว่าเธอแค่ล้อเล่น

        แต่ไม่นึกเลยว่าเธอจะพูดจริงแถมยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจมาตลอดหลายปี

        เขาเฝ้ามองการเติบโตของซูเจี่ยนอันในขณะเดียวกันก็สังเกตเห็นว่าลั่วเสี่ยวซีเองโตขึ้นทุกๆ ปี

        ไม่ว่าเทศกาลอะไรเขาก็ไม่เคยให้ของขวัญกับลั่วเสี่ยวซีเลยต่อให้เธอจะใช้ไม้ไหนมาหลอกล่อเขาก็ตาม ยกเว้นแต่วันเกิดของเธอที่บางครั้งเขาจะสั่งให้เลขาเป็นคนจัดการ ไม่ก็ให้เธอไปเลือกเอง ของขวัญของเธอนั้นบ้างก็เป็นของแบรนด์เนมราคาแพง บ้างก็เป็นของกุ๊กกิ๊กน่ารักๆซึ่งมักจะถูกห่อเอาไว้อย่างสวยงาม

        ทุกครั้งเขาจะคิดในใจว่าเธอโตขึ้นอีกปีแล้วสินะ

        หลายปีมานี้เขาเฝ้ารอให้เธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่

        เพราะอะไรกันนะ?

        คำตอบนั้นทำให้ซูอี้เฉิงต้องหนาวไปสุดขั้วหัวใจเขาพยายามปฏิเสธความคิดของตัวเองว่ามันเป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้...

        เขาออกจากโรงแรมไปอย่างเร่งรีบโดยไม่ทันได้บอกกล่าวน้องสาวของตนสักคำ

        จางเหมยจับตามองซูอี้เฉิงอยู่ตลอดเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตามเขาขึ้นรถไป

        “งานยังไม่เลิกเลยคุณจะไปไหนคะ มีธุระด่วนงั้นเหรอ”

        ซูอี้เฉิงเอนพิงเบาะก่อนจะยกมือกุมขมับไม่พูดไม่จาเห็นดังนั้นจางเหมยก็รู้ทันทีว่าเขาคงมีเรื่องกลุ้มใจ จึงรีบเสนอ

        “ไปโรงแรมกันเถอะค่ะ”

        เขาเปิดห้องส่วนตัวไว้ที่โรงแรมแห่งหนึ่งเธอได้ยินมาว่าเขาไม่เคยพาผู้หญิงกลับบ้านแม้แต่คนเดียว ล้วนแต่พาทุกคนไปที่นั่น

        เพราะฉะนั้นหากวันนี้พวกเธอไปที่โรงแรมด้วยกันนั่นก็เท่ากับยอมรับในสถานะของเธอ

        สิ่งที่จางเหมยต้องการจะสื่อนั้นคงไม่ชัดเจนไปมากกว่านี้แล้วมือที่นวดขมับอยู่ของซูอี้เฉิงชะงักเล็กน้อย แววตาของเขาแปรเปลี่ยนดูอ่านยาก

        แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

        เมื่อถึงโรงแรมจางเหมยก็ขอตัวไปอาบน้ำก่อน ส่วนซูอี้เฉิงยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ข้างหน้าต่าง

        วิวยามค่ำคืนของเมืองไม่เคยหลับใหลแสงไฟบนท้องถนนทอเป็นเส้นยาวราวกับสะพานที่นำทุกคนในเมืองนี้ไปสู่ความสำเร็จ

        เส้นแสงที่คดเคี้ยวเลี้ยวลดเหล่านั้นกลับกลายเป็นภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของลั่วเสี่ยวซีไปซะได้

        อุตส่าห์พาจางเหมยมาที่นี่แล้วเขาจะคิดถึงเธออีกทำไมกัน

        ซูอี้เฉิงดับบุหรี่ในมืออย่างหงุดหงิดก่อนจะปิดผ้าม่านอย่างแรง จางเหมยที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำออกมาพอดีเมื่อเห็นการกระทำนั้นของเขา เธอจึงแย้มยิ้มบาง

เรียวขาขาวนวลเนียนของหญิงสาวกอปรกับรอยยิ้มน้อยๆ ดูเย้ายวนตรงหน้า ยากที่ชายคนไหนจะหักห้ามใจได้ไหวเธอเดินมาหยุดตรงหน้าซูอี้เฉิง

        “ฉันเตรียมชุดให้คุณแล้วไปอาบน้ำเถอะค่ะ”

        ซูอี้เฉิงเดินเข้าไปในห้องน้ำไม่นานเสียงน้ำไหลก็ดังขึ้น จางเหมยปลดเสื้อคลุมอาบน้ำของตนให้หลวมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

        คนที่เข้าใจซูอี้เฉิงดีมักจะรู้ว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหนเธอพยายามที่จะเป็นผู้หญิงในแบบที่เขาต้องการและจะไม่มีทางปล่อยให้ลั่วเสี่ยวซีได้มีโอกาสแม้แต่ครั้งเดียว

        ในตอนนี้ซูอี้เฉิงก็กลายเป็นของเธอแล้วอย่างที่หวังไว้

        จางเหมยหยิบน้ำหอมขวดเล็กออกมาจากกระเป๋าเธอฉีดมันในอากาศและเดินผ่านไปเพื่อให้กลิ่นหอมอันน่าหลงใหลติดเรือนกายก่อนจะเอนตัวลงบนเตียงขาเรียวยาวพาดไขว้อยู่บนเตียงอย่างเซ็กซี่เพื่อรอซูอี้เฉิงออกมา

        แต่แล้วเสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้นบนหน้าจอปรากฏชื่อของซูเจี่ยนอัน

        จางเหมยลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดรับสาย

        “สวัสดีค่ะ”

        “เลขาจางเหรอคะ”ซูเจี่ยนอันดูแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด “ฉันขอคุยกับพี่หน่อยค่ะ พี่อยู่ไหนคะ”

        “พวกเราออกมาก่อนน่ะค่ะเขาไม่ได้บอกคุณเหรอคะ” จางเหมยพูดพลางยิ้ม “ขอโทษนะคะ พอดีพวกเราค่อนข้างรีบตอนนี้เขากำลังอาบน้ำอยู่ เดี๋ยวถ้าเขาออกมาแล้วจะให้โทรกลับหาคุณไหมคะ”

        ซูเจี่ยนอันนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็แค่ไม่เห็นเขาในงานเท่านั้น”

        พูดจบซูเจี่ยนอันก็วางสายไปจางเหมยมองหน้าจอมือถือของซูอี้เฉิงก่อนจะกดย้อนกลับไปที่หน้าโฮมและก็ได้เห็นภาพของลั่วเสี่ยวซีที่ถูกตั้งค่าเอาไว้

        ตอนนี้เธอยังไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนภาพหน้าจอของเขาแต่ก็คงอีกไม่นาน

        ซูอี้เฉิงเดินออกมาจากห้องน้ำในจังหวะที่จางเหมยวางมือถือกลับที่เดิมพอดีเขาสวมชุดคลุมอาบสีขาว ทรงผมที่ปกติเนี้ยบตลอดเวลาดูยุ่งเล็กน้อย

        แต่นั่นก็ไม่ได้กระทบต่อความหล่อเหลาของเขาแถมยังให้ความรู้สึกสบายๆ เป็นกันเองมากกว่าทุกที

        จางเหมยลุกออกจากเตียงก่อนจะยกมือโอบรอบคอของเขา

        ซูอี้เฉิงมองหญิงสาวตรงหน้าที่มีใบหน้าและรอยยิ้มงดงามไร้ที่ติในรอยยิ้มนั้นซ่อนความหมายบางอย่างได้อย่างพอดี เขาชอบผู้หญิงฉลาดแบบนี้มาโดยตลอด

        เห็นเขายืนนิ่งไปจางเหมยจึงเริ่มจูบเขาก่อน

        “ฉันชอบคุณ”ในที่สุดเธอก็พูดความในใจออกมา

        “ฉันชอบคุณมาตลอดคุณเองก็ไม่ได้รังเกียจฉันใช่ไหมคะ”

        ริมฝีปากอ่อนนุ่มของหญิงสาวที่ให้รสสัมผัสกำลังดีซูอี้เฉิงหลับตาปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามอารมณ์ ทว่าภาพใบหน้าของลั่วเสี่ยวซีกับผุดขึ้นมาในหัวของเขาโดยไม่บอกกล่าว

        ลั่วเสี่ยวซีเป็นผู้หญิงที่ไร้เหตุผลที่สุดตั้งแต่เขาเคยพบเจอเธอเอาแต่ใจตัวเองจนคนอื่นต้องหงุดหงิดไหนจะริมฝีปากของเธอที่ดื้อรั้นก๋ากั่นไร้ซึ่งความอ่อนโยนนั่นอีก

        แล้วเขาจะชอบเธอได้อย่างไร?

        ว่าแล้วซูอี้เฉิงก็จูบตอบจางเหมยซึ่งเธอก็ตอบสนองกับสัมผัสของเขาได้อย่างลงตัว มือน้อยอ่อนนุ่มของเธอลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเขาทำให้ความปรารถนาบางอย่างเริ่มก่อตัว

        ในตอนนี้เขาไม่คิดถึงลั่วเสี่ยวซีอีกแล้วไม่นานหลังจากนั้นจางเหมยก็ล้มลงไปนอนบนเตียงสาวออฟฟิศเมื่อตอนกลางวันเวลานี้ได้กลายเป็นหญิงสาวที่แสนเร่าร้อนเต็มตัว

        ที่เขาต้องการคือผู้หญิงแบบนี้ผู้หญิงที่เข้าใจอะไรง่ายๆ ไม่ต้องให้เขาบอกกล่าวเธอก็รู้เสมอว่าเขาต้องการอะไร

        คนที่เขาชอบไม่มีทางเป็นลั่วเสี่ยวซี!

        ณห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม

        หลังวางสายซูเจี่ยนอันรู้สึกเหมือนเรื่องเมื่อครู่เป็นแค่ความฝัน

        ลู่เป๋าเหยียนเห็นเธอทำสีหน้าแปลกไปจึงถาม

        “พี่ชายเธอล่ะ?”

        “เขากลับไปแล้ว”ซูเจี่ยนอันตอบอย่างมึนๆ “เขากับจางเหมย...อยู่ที่โรงแรม”

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนเอ่ย

        “เรื่องปกติเธอไม่ต้องแปลกใจไป”

        “แต่ว่า...”ซูเจี่ยนอันทำท่าเหมือนอยากจะประท้วง “ช่างเถอะ อย่าให้เสี่ยวซีรู้ก็พอ”

        “ฉันได้ยินหมดแล้ว”

        เสียงเนิบๆ ของลั่วเสี่ยวซีดังขึ้นจากทางด้านหลังอย่าว่าแต่ซูเจี่ยนอัน ลู่เป๋าเหยียนเองก็แอบตกใจเมื่อทั้งสองคนหันหลังกลับไปก็เห็นลั่วเสี่ยวซีกำลังยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาไม่รู้ว่าเธออยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว

        “เสี่ยวซี...”

        ซูเจี่ยนอันอยากจะอธิบายแต่ก็พูดไม่ออกลั่วเสี่ยวซียักไหล่เล็กน้อยก่อนจะพูดตัดบท

        “ไม่เป็นไรหรอกอย่างที่บอสใหญ่ของเธอบอกนั่นแหละ มันเป็นเรื่องปกติอีกอย่างเขาก็เคยพาผู้หญิงไปนอนที่โรงแรมมาแล้วตั้งหลายคนจางเหมยไม่ใช่คนที่สวยที่สุดด้วยซ้ำ”

        ลั่วเสี่ยวซียิ้มอย่างไม่ถือสาราวกับเธอไม่สนใจจริงๆแต่ซูเจี่ยนอันรู้ดีว่าเพื่อนของเธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกแถมยังทำได้อย่างแนบเนียน

        ว่าแล้วลั่วเสี่ยวซีจึงโบกมือลาซูเจี่ยนอัน

        “งั้นฉันกลับก่อนนะ”

        พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องจัดเลี้ยงเพื่อตรงไปยังลานจอดรถ

        ไม่ว่าอย่างไรเธอจะต้องไปให้เห็นกับตาและถามเขาด้วยตัวเองว่า นี่มันหมายความว่าอย่างไร

        เมื่อกี้เขาทำกับเธอแบบนั้นแต่ในพริบตาก็ผู้หญิงอื่นเข้าโรงแรม

        ซูอี้เฉิงเห็นเธอเป็นอะไร? ผู้หญิงที่ดันไปหลงรักเขาจนเขาคิดอยากจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ?

        เธอเคยยั่วยวนเขาก็จริง

        แต่เธอไม่ใช้ผู้หญิงใจง่ายแบบนั้น

        เฟอร์รารีสีแดงคันงามมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่ซูอี้เฉิงอยู่อย่างรวดเร็ว

        ลั่วเสี่ยวซีเคยมาที่นี่หลายครั้งจนยามและประชาสัมพันธ์คุ้นหน้าเธอดีเธอเดินตรงไปยังลิฟต์ VIP เพื่อขึ้นไปชั้นบนสุด

        ในพื้นที่ทำเลทองแบบนี้ห้องชุดเต็มพื้นที่ชั้นบนสุดคือห้องของซูอี้เฉิง เมื่อเดินออกมาจากลิฟต์ลั่วเสี่ยวซีจึงกดออดที่หน้าประตู

        สามถึงสี่นาทีให้หลังประตูก็ถูกเปิดออก และคนที่อยู่ด้านหลังประตูนั้นก็คือ จางเหมย

        เธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำอย่างลวกๆโดยยังไม่ทันผูกเชือกรอบเอวด้วยซ้ำ ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงลำคอและช่วงไหล่มนเต็มไปด้วยรอยแดงที่หลงเหลือจากกิจกรรมบางอย่าง

        “คุณลั่ว ทำไมเป็นคุณล่ะคะ?” จางเหมยยิ้มอย่างเอ่ยๆ“ฉันนึกว่าเป็นรูมเซอร์วิสซะอีก คุณมาหาอี้เฉิงเหรอคะ เขา...”

        ลั่วเสี่ยวซีเข้าใจเรื่องทุกอย่างในทันทีเธอไม่คิดจะเขาไปหาซูอี้เฉิงให้มากความจึงยิ้มเย็นก่อนเอ่ย

        “ขอโทษด้วยที่มารบกวน”

        พูดจบเธอก็หันหลังกลับเมื่อออกมาจากโรงแรมเธอถึงได้รู้ว่าวันนี้อากาศหนาวเหลือเกิน

        ความหนาวของช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิไม่ได้หนาวเสียดกระดูกแบบช่วงหน้าหนาวก็จริงแต่มันทำให้เธอสั่นไปทั้งตัวจนสุดขั้วหัวใจ

        ลั่วเสี่ยวซีเข้าไปในรถความหนาวจากด้านนอกเข้ามาในนี้ไม่ได้อีกแล้วแต่ไม่รู้เพราะอะไรเธอกลับรู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งตัว

        เธอขับรถกลับไปที่ Lu Media ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดออกกำลังกายเธอขึ้นไปวิ่งบนลู่ที่ถูกปรับความเร็วให้เร็วกว่าปกติอีกเท่าตัว

        เธอต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยจนสลัดภาพเขาออกไปให้ได้เธอจะไม่คิดอีกแล้วว่าเมื่อกี้เขากับผู้หญิงคนนั้นทำอะไรกันไปบ้าง

        ไม่รู้ว่าเธอวิ่งไปนานแค่ไหนก่อนที่โทรศัพท์มือถือที่ข้างกายจะดังขึ้น คนที่โทรเข้ามาคือซูเจี่ยนอัน

        เธอรับโทรศัพท์เสียงหอบซูเจี่ยนอันรู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องอะไรแน่ๆ

        “เสี่ยวซี เธออยู่ไหน”

        “ฟิตเนสที่บริษัท”ลั่วเสี่ยวซีปรับความเร็วของลู่วิ่งให้ช้าลง “มีอะไรเหรอ”

        “เธอโอเคหรือเปล่า?”

        ซูเจี่ยนอันนึกว่าลั่วเสี่ยวซีจะไปหาพี่ชายเธอจึงนิ่งไปก่อนเอ่ยถามลั่วเสี่ยวซีตอบกลับมาในทันที

        “วางใจเถอะฉันชินแล้วล่ะ ถ้าฉันไม่โอเคทุกรอบ ป่านนี้คงช้ำในตายไปแล้ว แค่นี้ก่อนนะฉันกำลังวิ่งอยู่”

        ซูเจี่ยนอันได้ยินดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีกก่อนจะเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

        “รีบกลับบ้านนะ”

        “รู้แล้วจ้า”ลั่วเสี่ยวซีเงียบไปชั่วครู่ก่อนพูดเสริม “เจี่ยนอันฉันว่าลู่เป๋าเหยียนดีกับเธอมากนะอย่างน้อยในตอนนี้เขาก็ทำให้ทุกคนรู้ว่าเขาแคร์เธอมากแค่ไหน เธอทำดีๆ กับเขาหน่อยล่ะฉันว่าพวกเธอน่าจะไปด้วยกันได้ อยู่ด้วยกันไปนานๆ เดี๋ยวก็รักกันเองแหละเชื่อสิ”

        ซูเจี่ยนอันยิ้มบาง“อืม ถ้ามีข่าวดีเมื่อไรฉันจะรีบบอกเธอคนแรกเลย”

        พูดจบเธอจึงวางสายไปเสียงถามอย่างใคร่รู้ของลู่เป๋าเหยียนดังขึ้นข้างหูเธอ

        “ข่าวดีอะไร”

        เธอยิ้มก่อนจะทำหน้าเหมือนจะบอกเขาทว่า

        “ไม่บอก!”

        ลู่เป๋าเหยียนตั้งท่าจะหยิกแก้มเธอเธอจึงรีบหลบมือนั้นและเข้าไปกอดเอวเขา

        “ไว้จะบอกทีหลัง”

        เสียงอ่อนหวานที่มาพร้อมกับรอยยิ้มบางของเธอนั้นทำให้ลู่เป๋าเหยียนใจอ่อน

        ครั้งนี้เขาจะยอมปล่อยเธอไปก่อนก็ได้