ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

         คนมักจะเห็นอกเห็นใจผู้อ่อนแอกว่าเสมอหลี่ลั่วนั้นน้ำตาไหลทุกคำพูด ทำให้ผู้ที่ได้ยินนั้นปวดใจยิ่งนัก

         “เจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ยามนี้ยังต้องการทำลายชื่อเสียงของพี่สาวข้าอย่าพูดเลยว่าพี่ของข้ายังบริสุทธิ์ดุจหยกขาว ต่อให้ไม่บริสุทธิ์ ข้าก็จะเลี้ยงพี่สาวของข้าเองต่อไปข้าจะเลี้ยงพี่สาวข้าจนชราภาพ ส่งพี่สาวของข้าขึ้นสวรรค์ ถึงอย่างไรก็จะไม่มีวันยกพี่สาวของข้าให้กับเจ้าคนเช่นนี้”

         “เสี่ยวโหวเหฺยที่น่าสงสารของข้าเพิ่งจะกลับมายังจวนโหว ไฉนจึงถูกเจ้าพวกหน้าไม่อายรังแกเข้าให้แล้วเสียเล่า” ไห่กงกงเดินออกมาจากกลุ่มฝูงชนคำพูดของหลี่ลั่วเมื่อสักครู่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งนักที่จริงแล้วเขามาถึงตั้งแต่หยวนข่ายคุกเข่าลงไปกับพื้นได้ไม่นานทว่าไม่ได้เข้าไปเพราะต้องการดูสถานการณ์ก่อนคิดไม่ถึงว่าจะได้ดูละครที่มีสีสันเช่นนี้อาจเป็นเพราะละครเรื่องนี้ของสกุลหลี่นั้นทำให้ผู้คนติดกันงอมแงมก็เป็นได้ แต่เมื่อไห่กงกงได้นำคำพูดของหลี่ลั่วมาปะติดปะต่อกันแล้วจึงเข้าใจกระจ่างแจ้งนี่เป็นการลงมือคิดบัญชีกับบุตรีคนโตของหลี่ซวี่

         ไห่กงกงจำได้ว่าหลี่เหล่าไท่เหฺยกำลังวิ่งเต้นตำแหน่งราชเลขานุการอยู่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้จะต้องรู้ไปทั่วทั้งเมืองหลวงในวันรุ่งขึ้นเป็นแน่ ส่วนเรื่องตำแหน่งราชเลขานุการของหลี่เหล่าไท่เหฺยคงจำต้องหมดวาสนาไปด้วยฝ่าบาทองค์ปัจจุบันนั้นดูภายนอกแล้วเหมือนจะแข็งกร้าวและเย็นชาแต่ในความเป็นจริงแล้วทรงให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์พี่น้องเป็นอย่างยิ่งฝ่าบาทปฏิบัติต่อกู้จวิ้นเฉินซึ่งเป็นโอรสองค์เล็กที่พี่ชายเหลือเอาไว้เช่นไรนั้นไม่ต้องกล่าวถึงการปฏิบัติต่อหลี่ลั่วที่เป็นบุตรชายของหลี่ซวี่ซึ่งได้ฝากฝังไว้ก่อนตายนั้นย่อมมีความรักและเอ็นดูอยู่หลายส่วน

         “ไห่เหฺยเหฺยท่านมาแล้ว” หลี่ลั่วดวงตาเป็นประกาย ดวงตากลมโตทั้งคู่ทอประกายวาววับช่างน่ารักยิ่ง เปรียบกับเมื่อสักครู่ที่เป็นเด็กปากคอเราะร้าย เข้มแข็งแกร่งกล้าแล้วราวกับไม่ใช่คนเดียวกันไห่กงกงรู้ดีว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนอย่างที่เห็น หากเป็นเด็กไร้เดียงสาจะพูดจาเช่นนั้นได้อย่างไร?

         ‘ใต้ภูเขาแห่งนี้กระดูกสีขาวโพลนทับถมกันชั้นแล้วชั้นเล่าแต่ทว่า...กระดูกขาวยังไม่ทันได้สลายกลายเป็นเถ้าพวกท่านต่างก็ลืมบิดาของข้าและนักรบที่พิทักษ์รักษาชายแดนของพวกเราแล้วใช่หรือไม่?’

         คำพูดประโยคนี้อย่าว่าแต่ผู้คนที่ห้อมล้อมอยู่ที่นี่เลย แม้กระทั่งไห่กงกงเองฟังแล้วยังจิตใจอ่อนไหวครั้งนั้นเขาตามไปดูแลปรนนิบัติจ้าวหนิงฮ่องเต้ที่ชายแดน ได้พบเห็นโจรกบฏชายแดนว่านั่นเป็นความโหดร้ายชนิดใดและเป็นความทุกข์ทรมานขนาดไหน ทหารล้มลงตายต่อหน้าพวกเขาคนแล้วคนเล่า ทว่าศึกใหญ่อยู่ตรงหน้าในสถานการณ์เช่นนั้นย่อมไม่อาจมีความเห็นอกเห็นใจได้

         อย่าว่าแต่ทหารเหล่านั้นเลยแม้กระทั่งฝ่าบาทและหลี่ซวี่เองต่างก็มีบาดแผลตามตัวไม่น้อยบาดแผลบางบาดแผลถึงขั้นเอาชีวิต เพียงแค่คิดขึ้นมาไห่กงกงยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

         “เสี่ยวโหวเหฺย”ไห่กงกงยื่นมือออกมาลูบศีรษะของหลี่ลั่ว “เสี่ยวโหวเหฺยโปรดวางใจ ท่านเป็นลูกหลานของขุนนางผู้มีคุณความดีความชอบในการก่อตั้งราชวงศ์และเป็นบุตรของวีรบุรุษผู้กล้าหลี่ซวี่ ครั้งนั้นหลี่โหวเหฺยนำทัพทหารมือดีห้าพันนายมากำราบศึกภายในคืนความสงบสุขให้แก่แผ่นดินทำให้ชาวบ้านในเมืองหลวงรอดพ้นจากภัยสงคราม ต่อให้ผู้อื่นลืมไปแล้ว แต่ข้ายังจำได้ขอรับ”

         “ไห่เหฺยเหฺยต่อไปข้าจะเป็นเหมือนกับท่านพ่อ ต้องเป็นคนที่เปิดเผยและตรงไปตรงมาจะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ของฝ่าบาทไปชั่วชีวิตขอรับ” หลี่ลั่วพูด

         เด็กมีจิตใจที่บริสุทธิ์นี่เป็นความเห็นที่ฝ่าบาททรงมีต่อหลี่ลั่ว

         ไห่กงกงมองเขาจะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ของฝ่าบาทไปชั่วชีวิตคำพูดที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเช่นนี้ออกมาจากปากของเด็กน้อยอายุห้าขวบช่างทำให้คนรู้สึกเหลือเชื่อ ไห่กงกงยิ้มอย่างปวดใจ ต่อมาก็หันไปมองคนรอบข้าง“ใต้เท้าจวนว่าการ คนต่ำช้าเช่นนี้ยังไม่นำตัวไปอีก”

         ใต้เท้าจวนว่าการจวนว่าการประจำเมืองหลวง เป็นหลี่จงหมิงที่ไปเชิญมาก่อนหน้านี้ เขาอยู่ที่หน้าประตูตลอดเวลากำลังรอสัญญาณจากหลี่ลั่ว ยามนี้ถูกไห่กงกงเอ่ยถึงแล้วจึงตกใจจนสะดุ้ง เห็นว่าเขารั้งตำแหน่งขุนนางขั้นสามเช่นนี้หากอยู่ในตำแหน่งอื่นเขาอาจจะเงยหน้าเงยตาขึ้นมาได้สักหน่อยอยู่หรอก แต่ตำแหน่งขุนนางจวนว่าการประจำเมืองหลวงนี้เป็นเพียงตำแหน่งที่ชีวิตยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง

         “ขอรับ”ใต้เท้าจวนว่าการรีบเข้าไปจับกุมตัวหยวนข่ายแล้วนำตัวออกไป เขาเกรงว่าหากช้าไปก้าวหนึ่งคนโปรดเบื้องพระพักตร์ของฝ่าบาทคนนี้จะนำความไปร้องเรียนต่อฝ่าบาทแต่เมื่อผ่านเรื่องราวนี้ไป เขาก็ได้เปิดหูเปิดตาขึ้นอีกเล็กน้อย เสี่ยวโหวเหฺยของจวนจงหย่งโหวผู้นี้มีฝีปากที่ร้ายกาจยิ่งซ้ำฝ่าบาทยังทรงเอาพระทัยใส่ต่อเสี่ยวโหวเหฺยท่านนี้ไม่น้อย ไม่เช่นนั้นไฉนเลยจะส่งไห่กงกงมาดูแลเขาได้เล่า?

         ในเมืองหลวงเป็นสถานที่ที่ฮ่องเต้ประทับอยู่มีชนชั้นสูงมากมาย หยวนเฉิงเห็นหยวนข่ายถูกจับกุมตัวไป ย่อมไม่กล้าอาละวาดใดๆเขาจึงรีบวิ่งกลับไปหวังว่าหลี่เหล่าไท่ไท่จะฟื้นคืนสติแล้ว

         หยวนข่ายถูกจับไปแล้วละครหน้าจวนก็จบลงแล้ว หลี่ลั่วจับมือของไห่กงกงอย่างสนิทชิดเชื้อ “ไห่เหฺยเหฺยไฉนวันนี้ท่านจึงมาที่นี่ได้ มาเยี่ยมข้าใช่หรือไม่?”

         ไห่กงกงยิ้มแล้วพลิกมือกลับมาจับมือหลี่ลั่วเอาไว้“ใช่ที่ไหนกันเล่า รองแม่ทัพหลี่ถือเทียบของเจ้ามาเชิญหมอหลวงแล้วยังกล่าวอีกว่าหมอหลวงที่ว่างอยู่ให้เชิญมาให้หมด ถามเขาก็ไม่ชัดเจนอันใดฝ่าบาททรงเป็นห่วงท่าน จึงให้ข้ามาดูสักหน่อย”พูดแล้วก็ร้องฮึเสียงเย็นขึ้นครั้งหนึ่ง “ยังดีที่ข้ามาแล้วไม่เช่นนั้นคงไม่รู้ว่าท่านอยู่ที่นี่ถูกพวกเขารังแกเช่นนี้”

         “ไม่เป็นไรขอรับข้าเป็นคนที่จะต้องทำการใหญ่ในภายภาคหน้า ข้าไม่กลัวพวกเขา ไห่เหฺยเหฺยที่ข้ายังมีผลอิงเถาที่ท่านพี่ฉีอ๋องประทานมาให้อีกข้าให้สาวใช้ไปหยิบมาให้ท่านสักเล็กน้อยนะขอรับ”

         เดิมทีไห่กงกงอยากจะพูดว่าไม่ต้องผลอิงเถาที่ฉีอ๋องประทานก็มิใช่ที่ฝ่าบาทพระราชทานไปให้หรอกหรือ แม้ว่าจะสูงค่าและมีปริมาณน้อยทว่าฝ่าบาทกลับได้ชิมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เมื่อเห็นว่าหลี่ลั่วมีความตั้งใจมอบให้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ไห่กงกงไม่อยากให้เขาผิดหวังจึงได้แต่พยักหน้ารับ “เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณเสี่ยวโหวเหฺยแล้วหมอหลวงที่ว่างอยู่ต่างได้เชิญมาหมดแล้ว แม้กระทั่งหลิวย่วนเจิ้งจากสำนักหมอหลวงก็มาด้วยตนเองเสี่ยวโหวเหฺยจะจัดการอย่างไร?”

         “ข้าอยากเชิญทุกท่านไปดูอาการของเหล่าไท่ไท่เหล่าไท่ไท่เนื่องจากสุขภาพไม่ดี ย้ายมาอยู่ที่จวนโหวของพวกเราเป็นเวลาห้าปีแล้วยามนี้อาการก็ยังไม่ดีขึ้น คิดดูแล้วคงเป็นเพราะท่านหมอก่อนหน้าที่เชิญมาคงจะให้ยาไม่ถูกกับโรคดังนั้นข้าจึงอยากรบกวนท่านหมอหลวงทุกท่านขอรับ” หลี่ลั่วกล่าว

         “เสี่ยวโหวเหฺยช่างมีใจกตัญญูยิ่งนักเช่นนั้นข้าจะไปดูด้วยตัวเอง” หลิวย่วนเจิ้งกล่าว

         “ขอบคุณท่านหลิวย่วนเจิ้งขอรับ”

         ที่จริงแล้วละครฉากเมื่อสักครู่เหล่าหมอหลวงต่างก็ได้เห็นกับตา เรื่องสุขภาพไม่ดีล้วนเป็นข้ออ้างทั้งสิ้น ทุกคนล้วนรู้อยู่แก่ใจไม่ต้องพูดออกมาก็พอ

         หลี่ลั่วเดินนำไห่กงกงและหลิวย่วนเจิ้งรวมไปถึงคนอื่นๆมาถึงเรือนว่านโซ่ว ครั้นแล้วกลับถูกข้ารับใช้ของเรือนว่านโซ่วเข้าขัดขวาง“เหล่าไท่ไท่สุขภาพไม่ดี ไม่พบเสี่ยวโหวเหฺยเป็นการชั่วคราวเจ้าค่ะ”ข้ารับใช้รายงาน

         หลี่ลั่วยังไม่ได้เอ่ยปากไห่กงกงก็พูดขึ้นก่อน “กำเริบเสิบสาน ที่นี่เป็นจวนโหวของจงหย่งโหว มีสถานที่ใดบ้างที่เสี่ยวโหวเหฺยจะไปไม่ได้?”

         ข้ารับใช้ถูกบารมีของไห่กงกงทำให้ตกใจจนสะดุ้งนี่ต่างหากเล่าถึงจะเรียกว่าอำนาจและบารมี ตั้งแต่น้ำเสียงไปจนถึงสายตาไม่มีสักอย่างที่ไม่เย็นชา “นี่...นี่เป็นคำสั่งของเหล่าไท่ไท่ พวกเรา...พวกเราฟังคำสั่งของเหล่าไท่ไท่ขอร้องเสี่ยวโหวเหฺยอย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลยเจ้าค่ะ”

         “ตบปาก” ไห่กงกงสั่งการ“ต่อหน้าเจ้านายยังมีบ่าวไพร่ที่แทนตัวเองว่าพวกเราได้อีกหรือไร?”

         “ขอรับ”ขันทีน้อยที่ติดตามไห่กงกงก้าวขึ้นมาตบข้ารับใช้ผู้นั้นไปสามฝ่ามือดัง ‘เพียะ เพียะ เพียะ’

         ข้ารับใช้ผู้นั้นตกใจเสียจนไม่กล้ายกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองได้แต่พูดเสียงสั่นว่า “เจ้า...พวกเจ้า...”

         ไห่กงกงไม่ใส่ใจนางอีกต่อไปพูดกับหลี่ลั่วว่า “เสี่ยวโหวเหฺย วันนี้ข้าขอพูดคำพูดกำเริบเสิบสานสักประโยคเสี่ยวโหวเหฺยเป็นโหวเหฺยที่ฝ่าบาททรงพระราชทานชื่อในใต้หล้านี้ต่อให้ท่านทำผิดก็ไม่มีผู้ใดกล้าทำเครื่องหมายขีดฆ่าบนชื่อของท่านวันนี้ข้ารับใช้ในบ้านกำเริบเช่นนี้ยังอยู่ในจวนโหวของท่าน กำเริบต่อท่านก็คือตบหน้าของฝ่าบาท”

         “ขอบคุณไห่เหฺยเหฺยที่ชี้แนะข้าทราบแล้วขอรับ” หลี่ลั่วยอมรับโดยดุษฎี

         “นี่กำลังทำอันใดอัน?”หยางหมัวมัวออกมาจากด้านใน สายตาที่คมปลาบคู่นั้นมองมายังทุกคนสุดท้ายไปหยุดอยู่ที่ร่างของหลี่ลั่ว “เสี่ยวโหวเหฺยเหล่าไท่ไท่ไม่สบายกำลังพักผ่อน ท่านเป็นโหวเหฺยที่ฝ่าบาททรงยกย่องก็อย่าให้เสียแรงที่ฝ่าบาททรงเมตตาสิเจ้าคะ”

         หลี่ลั่วแม้แต่มองยังไม่มองนางเอ่ยขึ้นกับหลิวย่วนเจิ้งว่า “ท่านหลิวย่วนเจิ้งขอรับ พวกเราเข้าไปกันเถิด”

         “ได้”

         “ข้าบอกว่า...”หยางหมัวมัวกำลังจะอ้าปาก หลี่ลั่วก็เอ่ยขัดขึ้น “ฉางเฉิง ลากนางออกไปที่นี่เป็นจวนโหว บ่าวไพร่ที่สัญญาขายตัวไม่ได้อยู่ในจวนโหว ให้พ่อบ้านจี้รวบรวมรายชื่อออกมาภายในเวลาสามวันจากนั้นขับไล่ออกไปเสีย”

         “ขอรับ”

         “ข้าเป็นคนของเหล่าไท่ไท่พวกเจ้ากล้าแตะต้องข้า...คนอย่างพวกเจ้ากล้าแตะต้องข้า ข้าจะทำให้พวกต้องชดใช้”หยางหมัวมัวตะโกนพูดอย่างบ้าคลั่ง ทว่าไม่มีผู้ใดฟังคำพูดไร้สาระของนางนางถูกหลี่ฉางเฉิงลากออกไป ยังดีที่อายุของทั้งสองห่างกันมาก จึงไม่เกิดข้อครหานินทาใดๆ

         เสียงของหยางหมัวมัวดังมากคนที่อยู่ในเรือนทั้งหมดต่างก็ได้ยินจึงพากันออกมา “นี่มันเรื่องอันใดกัน?”ภรรยาหลี่ฮุยเอ่ยขึ้น เมื่อออกมาก็พบคนกลุ่มใหญ่

         “ท่านป้าใหญ่”หลี่ลั่วพูด “ข้าส่งเทียบเชิญให้กับสำนักหมอหลวง เหล่าไท่ไท่ป่วยหนักรักษาไม่หายมาตลอดข้าหนักใจเป็นอย่างมาก หลังจากฝ่าบาททรงทราบจึงได้ให้ไห่กงกงนำท่านหลิวย่วนเจิ้งและหมอหลวงท่านอื่นๆมาดูอาการให้เหล่าไท่ไท่ หลังจากไห่กงกงและท่านหลิวย่วนเจิ้งดูอาการแล้วยังต้องกลับไปรายงานต่อฝ่าบาทอีกขอรับ”

         คำพูดของหลี่ลั่วทำให้ภรรยาหลี่ฮุยไม่กล้าพูดคำว่า“ไม่” ออกมา ได้แต่พาพวกเขาเข้าไป

         หลี่เหล่าไท่ไท่นอนอยู่บนเตียงในห้องก่อนหน้านี้ถูกหลี่ฉางเฉิงตีจนสลบ ยามนี้ฟื้นคืนสติแล้ว สีหน้าย่ำแย่นักไม่รู้ว่าป่วยจริงหรือโมโหจนเป็นเช่นนี้กันแน่

         “เหล่าไท่ไท่นี่คือท่านหลิวย่วนเจิ้ง มาตามพระราชโองการของฝ่าบาทให้มาดูอาการป่วยของท่านขอรับ”หลี่ลั่วแนะนำ “ไห่กงกงก็มาพร้อมกันด้วยขอรับ”

         หลี่เหล่าไท่ไท่พูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า“โรคของข้านั้นเป็นโรคที่ข้าป่วยเป็นประจำ ยังต้องรบกวนไห่กงกงและท่านหลิวย่วนเจิ้งมาที่นี่ด้วยแล้ว”

         “คนเมื่อแก่แล้วสุขภาพมักจะแสดงให้เห็นถึงปัญหาต่างๆ พวกเราไม่ยอมแก่ก็ไม่ได้” หลิวย่วนเจิ้งกล่าวจากนั้นเขาจึงตรวจอาการป่วยของเหล่าไท่ไท่ หลังจากดูแล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้นยิ้มๆ“สุขภาพของเหล่าไท่ไท่แข็งแรงยิ่งนัก ไม่มีปัญหาอันใด อาจจะเป็นเพราะอายุมากแล้ว อารมณ์ฉุนเฉียวรุนแรงข้าให้ยาบำรุงสักหน่อยก็พอแล้ว”

         “ไม่มีปัญหาอันใดจริงๆหรือ?” หลี่เหล่าไท่ไท่เอ่ย “แต่หัวใจของเจ็บปวดยิ่งนัก ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง รู้สึกว่าจิตใจของตัวเองก็ยังยากที่จะรวบรวมกำลังได้”

         “เหล่าไท่ไท่ต้องทำใจให้กว้างหากว่าไม่เชื่อข้าที่นี่ยังมีหมอหลวงท่านอื่นอีก” หลิวย่วนเจิ้งตอบ

          “ท่านหลิวย่วนเจิ้งเป็นอันดับหนึ่งของสำนักหมอหลวงของพวกเราหากเหล่าไท่ไท่ไม่เชื่อคำพูดของท่านหลิวย่วนเจิ้ง อย่าว่าแต่พวกเราเลยเกรงว่าทั้งเมืองหลวงก็หาคนที่สองที่จะมารักษาเหล่าไท่ไท่ไม่ได้แล้ว”หนึ่งในหมอหลวงกล่าวขึ้น

         “ท่านหลิวย่วนเจิ้งเหล่าไท่ไท่ไม่มีปัญหาอันใดจริงๆ หรือขอรับ?” หลี่ลั่วหนักใจมาก “หลายวันก่อนในเรือนจัดงานเลี้ยงอยู่ดีๆ เหล่าไท่ไท่ก็รู้สึกไม่สบาย จึงได้เชิญคนมาคนหนึ่งเป็นซือไท่อะไรสักอย่างมาดูซือไท่คนนั้นบอกว่าที่สุขภาพของเหล่าไท่ไท่ไม่ดีเป็นเพราะฮวงจุ้ยของที่นี่ถูกคนบดบังเอาไว้บัดนี้เหล่าไท่ไท่หายดีแล้ว เช่นนั้นไปรับมารดาใหญ่กลับมาได้แล้วใช่หรือไม่?”

         “เรื่องนี้...”หลิวย่วนเจิ้งไม่รู้จะเอ่ยปากเช่นใดดี

          “เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ได้”ภรรยาหลี่ฮุยกัดฟันตอบขึ้นมา “ฉือหย่งซือไท่บอกว่าต้องเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน”

         “แต่มารดาใหญ่เป็นเจ้าของบ้านฝ่ายหญิงของจวนโหวเจ้าของบ้านฝ่ายหญิงไม่อยู่ เรื่องราวต่างๆ ในจวนวุ่นวายไปหมดแล้ว” หลี่ลั่วกล่าว