วันรุ่งขึ้นเลขานุ่นเลือกที่จะไปทานอาหารกลางวันที่ชั้น40 พนักงานจำนวนมากต่างเข้ามารุมล้อมทันที “พี่นุ่นเป็นคนแรกที่ได้มีโอกาสร่วมงานกับคุณเจนจิราเป็นยังงัยบ้างครับพี่?”พนักงานคนหนึ่งเอ่ยปากถาม
“ของพี่อ่ะไม่มีอะไรหรอกความเห็นพี่ก็รู้สึกว่าคุณเจนจิราจะเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ชอบแนวพูดสั้นๆ กระชับๆไม่ชอบมีพิธีการอะไรเยอะแยะ แต่ของพี่ชูศักดิ์อ่ะหนักมากเมื่อเช้าพี่ชูศักดิ์โทรมาคุยกับพี่ยาวมากกกกก”
“เป็นยังงัยเหรอคะพี่นุ่น?”
“พี่ชูศักดิ์เล่าให้ฟังว่าตอนคุยกับคุณเจนจิราช่วงแรกๆทำให้นึกถึงสมัยก่อนตอนที่ยังทำงานกับคุณไพโรจน์ ยุคสมัยนั้นบริษัทยังไม่ใหญ่เท่านี้ต้องไปเสนอแผนงานจัดสรรคนงาน จำได้แม่นยำเลยว่า คุณไพโรจน์สั่งให้ไปแก้แผนแก้แล้วแก้อีก แก้จนอยากลาออก...จนกระทั่งแก้แผนครั้งที่ 20ตอนนั้นคุณชูศักดิ์คิดว่า ถ้าครั้งนี้ต้องแก้แผนอีก จะลาออกแล้ว พอพูดแผนงานจบปุ๊บคุณไพโรจน์ก็ยิ้ม สักพักก็สลับมาหัวเราะแล้วก็ชวนพี่ชูศักดิ์ไปหาอะไรกินโดยที่ไม่พูดเรื่องแผนงานอีกเลย...วันรุ่งขึ้นมีคำสั่งแต่งตั้งให้คุณชูศักดิ์เป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล”
“พี่ชูศักดิ์บอกว่าคุณเจนจิราเหมือนกับคุณไพโรจน์มากๆ...ประมาณถามข้อมูลละเอียดต้องตอบคำถามที่ตัวเองรับผิดชอบให้ได้ด้วย ถ้าข้อมูลผิด ไม่ชัวร์ ไม่ชัดเจนก็ต้องหาข้อมูลหรือคนมายืนยัน...และที่สำคัญคือไม่เหมือนคุณวรวิทย์แม้แต่น้อย...คิดดูละกันว่าขนาดหมายเลขรายการในระบบกับหมายเลขเอกสาร คุณเจนยังจำได้เลย”
“แล้วเวลาตอบคำถามหรือแสดงข้อมูลไม่ต้องการความยืดยาว ขอสั้นๆ กระชับๆ เข้าเนื้อหาสาระของประเด็นนั้นๆ ไปเลย ไม่ต้องเยิ่นเย้อตรงนี้เหมือนกับคุณชุติมามากเหมือนกัน...แนวๆ คุณไพโรจน์ผสมกับคุณชุติมา”
คำตอบของเลขานุ่นทำให้ทุกคนต้องอึ้ง“ยังมีอีกเรื่องนะ?”
“เรื่องอะไรเหรอคะพี่นุ่น?”
“ทุกคนรู้จักพี่เก๋ฝ่ายควบคุมร้านอาหารป่ะ?...ตอนนี้ถูกย้ายให้ไปทำงานที่ซีห้างซีสแควร์วันที่กำลังจะเปิดแล้วนะเมื่อวานเพิ่งทำงานกับคุณพลอยเป็นครั้งแรก คุณพลอยเก่งเรื่องอาหารมากเก่งแบบเก่งจริง เก่งเหลือเชื่อเลยแหละ เก่งขนาดรู้ว่า ถ้าเอาเครื่องปรุง, เครื่องเทศหรือผักของประเทศหนึ่งเอาไปใช้แทนของอีกประเทศหนึ่งแล้วจะทำให้รสชาติอาหารเป็นยังงัย คุยกับคุณพลอย 4ชั่วโมงกว่าๆ วันนี้พี่เก๋ไข้ขึ้นลาป่วยไปแล้ว”
“โห...”
“พวกเราอย่าคิดว่าคุณเจน,คุณพลอยและคุณส้มเป็นแค่นักศึกษา เดินยิ้มๆ สบายๆ แต่พอเวลาคุยงานจริงๆ โหดมาก...พี่ได้ยินมาว่าคุณส้มเก่งพวกด้านไอที คอมพิวเตอร์ทางเทคนิคอะไรพวกนี้ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะสไตล์ไหน”เลขานุ่นพูดเสริม
คำพูดของเลขานุ่นทำให้พนักงานทุกคนที่กำลังตั้งใจฟังต้องยิ้มแสยะออกมา “ใครโดนคุณเจนจิราเรียกคุยพี่ยังไม่รู้ว่าจะขนาดไหน?”
2สัปดาห์ต่อมา...
เจนสะดุ้งตื่นนอนขึ้นมาในห้องพักด้วยท่าทีอิดโรยอย่างมากร่างกายเธออ่อนเพลียล้าจนต้องใช้มือค่อยๆ ยันเตียงดันตัวขึ้นมาอย่างช้าๆกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่เห็นพลอยกับส้มอยู่ในห้องทำให้รู้สึกแปลกใจเธอเดินออกมาจากห้องนอนมองหาตามห้องต่างๆ ด้วยความมึนงง ไม่ว่าจะเป็นห้องอาหาร,ห้องรับแขกรวมถึงห้องนั่งเล่น “หายไปไหนทั้ง 2คนเนีย!!!”
ไม่นานนักสายตาเหลือบไปเห็นข้อความบนไวท์บอร์ด“อาจารย์สมบูรณ์บอกว่าวันนี้มึงไม่ต้องเข้าคลาสเช้าก็ได้ แต่ต้องทำงานมาส่ง อาจารย์สั่งงานอะไรเดี๋ยวกูแชทบอกอีกทีกูกับส้มออกไปตอน 6 โมงเช้า พวกกูอยากให้มึงนอนพัก...รู้ไหมว่า มึงห้ามเถียงกู ไอ้ประธานหัวดื้อ!!!” เจนรีบหันไปมองนาฬิกาในมือถือจึงทราบว่าเธอตื่นขึ้นมาตอนเกือบๆ 7 โมงเช้า
พลอยกับส้มเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยในเวลาใกล้เคียงกันในช่วงเช้าทั้ง 2 สาวกำลังแยกไปเข้าเรียนคลาสเช้าของตัวเอง “ส้มเลิกคลาสแล้วมาเจอกันที่โต๊ะม้าหินอ่อนเหมือนเดิม”
เจน :“พวกมึงทั้ง 2 คนทิ้งกูแบบนี้ได้งัย!!!”
เจน :“ตอนนี้พวกมึงอยู่ที่ไหนละ??”
“พี่พลอย!!!พี่เจนส่งแชทมาหาหนู...”
“มันก็ส่งข้อความมาหาพี่เหมือนกันไม่เป็นไรหรอก ให้มันพักผ่อน มันก็เป็นแบบนี้แหละยังไม่ชินอีกเหรอ?”
“ถ้าหนูไม่ตอบแชท...พี่เจนจะโกรธหนูไหมเนีย!!!”
“ไปเข้าเรียนเหอะมันก็บ่นไปตามประสาแหละ...ช่างมัน!!! ให้มันนอนที่ตึกไปก่อน”
พลอยพูดไม่ทันขาดคำเห็นเจนวิ่งตรงเข้ามาหาแต่ไกลทำให้พลอยกับส้มตกใจเป็นอย่างมาก “ไอ้เจน!!!แกมาได้ยังงัยวะ...ก็บอกแล้วว่าให้นอนพักไปก่อน”
“ไอ้พลอยมึงทิ้งกู!!! จำไว้เลย...ไอ้ส้มด้วยทิ้งพี่แบบนี้ได้งัย!!!”เจนพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“มึงนี่ดื้อจริงๆแล้วดูสภาพ รู้ไหมเนียว่าตอนนี้โทรมขนาดไหน ตามึงเป็นหมีแพนด้าแล้วนะ...มึงตื่นกี่โมงเนีย”
“เดี๋ยวหนูช่วยหวีผมให้พี่เอง”ส้มหยิบหวีออกมาจากกระเป๋าตัวเอง เดินอ้อมไปด้านหลังเข้าไปหวีผมให้เจนทันที “หนูจะหวีให้ผมพี่เจนสวยๆ”
“ตื่น 7โมงกว่าๆ กูตาค้างนอนไม่หลับก็เลยมาเข้าคลาสเช้าดีกว่า พี่นุ่นบอกว่าวันนี้มีเอกสารนิดหน่อยรอรับทราบเฉยๆ”
“ตามใจมึง?!!!มึงนี่ดื้อจริงๆ ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะมึง!...ไหนๆก็มาแล้ว หวังว่าไม่สลบคาห้องเรียนนะนี่!”
ในช่วงเวลาเดียวกันไพโรจน์ยังคงนั่งตรวจเอกสารอยู่ภายในห้องทำงานกำลังประชุมออนไลน์อยู่กับวินัยโดยมีนุ่นให้ข้อมูลเสริมอยู่ตลอดเวลา
“ทางโน้นเรียบร้อยดีไหม?”
“ทางผู้แทนสภายุโรปพอใจแผนของเราแล้วครับนายใหญ่หลังจากนี้ผมจะทำรายละเอียดเสนอในที่ประชุม ต้องทำให้เสร็จภายใน 1 เดือน คณะผู้แทนอยากให้เรารัดกุมเรื่องการซ่อมบำรุงให้มากกว่านี้ทางคณะกรรมการเข้าใจดีว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาจากการทุจริตภายในครับ”
“แล้วเรื่องค่าปรับกับค่าชดเชยเป็นยังงัยบ้าง?”
“ฝ่ายกฎหมายกำลังดำเนินการครับในขั้นต้นคุณสมพรแนะนำให้เรายอมรับค่าปรับ 60 ล้านยูโรกับทางยุโรปเป็นค่าปรับที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว ทางบริษัทจะไม่ยื่นอุทธรณ์ครับส่วนค่าชดเชยผู้เสียหายประมาณ 8-9 ล้านยูโร คุณเจนจิราอนุมัติตามข้อเสนอครับ”
“โอเคทำตามที่คุณสมพรบอก...ดูแลคนบาดเจ็บให้ดีด้วยล่ะครั้งนี้เป็นความผิดของเราจริงๆ”
“ผมดูแลเรื่องนี้เองครับนายใหญ่”
“มีอะไรที่สำคัญๆรายงานผมทันที”
“ครับนายใหญ่”
ภายในคลาสเรียนเจนนั่งเรียนอยู่ข้างพลอยด้วยความอ่อนเพลียและสภาพร่างกายอ่อนล้าเป็นอย่างมาก ทำให้เธอนอนฟุบหลับบนโต๊ะเรียนตั้งแต่ก่อนเริ่มคลาสด้วยซ้ำแต่อาจารย์สมบูรณ์ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรยังคงสอนตามปกติ
“อาจารย์สมบูรณ์คะมีโทรศัพท์เข้ามาค่ะ”นักศึกษาคนหนึ่งเห็นโทรศัพท์อาจารย์สมบูรณ์สั่นอยู่บนโต๊ะ
“พอดีมีสายจากอธิการบดี...อาจารย์ขอตัวสักครู่น่าจะมีเรื่องด่วน”
อาจารย์สมบูรณ์เดินออกไปนอกห้องยืนคุยโทรศัพท์กับอธิการบดีบริเวณทางเดินหน้าห้องเรียนได้ทราบข่าวที่น่าตกใจว่า มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นในสนามหญ้าหน้าอาคาร 1
ในขณะเดียวกันภายในห้องเรียนเริ่มมีนักศึกษาบางคนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียนเห็นคนภายนอกจำนวนมากจับกลุ่มกันบริเวณสนามหญ้าหน้าอาคารเรียนทำให้นักศึกษาทุกห้องทุกชั้นเรียนยืนมุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยท่าทีแตกตื่นเป็นอย่างมาก
“ใครอ่ะมาชุมนุมกันเพียบเลย!!!”
“เกิดอะไรขึ้นเนีย!!!”
“โห!!!คนเยอะขนาดนี้มีเรื่องอะไรกันข้างล่างเหรอ?”
“มาประท้วงอะไรกันหว่า!!...เกิดอะไรขึ้น!!?”
“ไม่ใช่คนในมหาลัยเป็นคนนอกทั้งนั้นนี่น่า”
“พวกเราตกข่าวอะไรกันเปล่าวะ?”
“มีพวกนักข่าวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจมาเยอะเหมือนกันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ!”
“เช็คข่าวในแอดมีก็ไม่มีข่าวของม. เรานี่หว่า...พวกนั้นเป็นใครอ่ะ คนเต็มสนามเลย!!!”
“พนักงานนับพันชีวิตลอยเคว้งเลิกจ้างกะทันหัน!!!”
“ข่าวลือ!บริษัทใหญ่ปิดตัวกะทันหันลอยแพพนักงานนับพัน”ข่าวลือเริ่มถูกโพสต์กระจายไปตามเพจสำนักข่าวหลักในแอดมีมีความเห็นหลากหลายตามมาทันที #ซีคอร์ปกลายเป็นแฮชแท็กอันดับ 1 มีคนให้ความสนใจกว่า 8 แสนคนภายในระยะเวลาเพียง 1 ชั่วโมง
“ใครบอกว่าซีคอร์ปเป็นบริษัทที่ให้โอกาสคนแล้วเลิกจ้างพวกเราทำไม?”
“พวกเราผิดอะไร!!!พวกเรารักบริษัท แต่บริษัทตอบแทนความรักด้วยการไล่ออก!!!!”
พลอยรีบลุกจากที่นั่งไปยืนมุงอยู่ที่หน้าต่างเหมือนคนอื่นๆเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก “มาเป็นพันคนเลยมั๊ง นักข่าวเยอะมาก มีอะไรกันหว่า...หรือว่าเกี่ยวข้องกับอธิการบดีโทรมาหาอาจารย์สมบูรณ์เมื่อกี้ด้วย?”
“วันนี้อาจารย์ขอเลิกคลาสและให้นักศึกษาทุกคนกลับบ้านกันได้ทันทีอย่าเดินออกทางประตูใหญ่ ให้ออกทางประตูด้านหลังมหาวิทยาลัยสะดวกที่สุด...พลอยเธอมากับอาจารย์ด้วยแล้วแชทหาส้มบอกให้ไปที่สนามหญ้าหน้าอาคารเรียน 1 ตอนนี้เลยมีเรื่องด่วน!”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะอาจารย์!!?? แล้วจะปล่อยให้เจนนอนแบบนี้เหรอคะ?”
“ไม่ต้องปลุกอาจารย์ไม่แน่ใจว่ามาเรื่องอะไร มาดีหรือมาร้ายก็ไม่รู้ เพื่อความปลอดภัยให้เจนนอนตรงนี้ไปก่อนเดี๋ยวให้แม่บ้านมาเฝ้า อาจารย์อยากให้เจนหลบอยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ส่วนเธอมากับอาจารย์...เดินไปคุยไปด้วย!”
“หนูงงไปหมดแล้ว!!!!!!”
ที่บริเวณสนามหญ้าหน้าอาคาร1 อธิการบดีกำลังให้สัมภาษณ์สื่อมวลชน ในขณะเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนหนึ่งกระจายกำลังยืนคุมอยู่ทั่วบริเวณ“ผมขอความร่วมมือให้พี่น้องทุกคนรวมถึงสื่อมวลชนอย่ารบกวนเด็กๆ กันนะครับ ตอนนี้มีนักศึกษากำลังเรียนกันอยู่หลายห้องครับ...ตอนนี้ผมแจ้งไปที่อาจารย์สมบูรณ์แล้วคุณพลอยกับคุณส้มกำลังเดินทางมาที่นี่ ขอความกรุณารอสักครู่ครับ”
คำพูดของอธิการบดีทำให้หลายคนตะโกนออกมา“แล้วคุณเจนจิราไม่มาด้วยเหรอครับ!!!”
“พวกเราต้องการคุยกับคุณเจนจิราเท่านั้น!!!...ขอความกรุณาด้วยครับเราต้องการคุยกับคุณเจนจิราคนเดียวครับ!!!”
“ขอความกรุณาด้วยค่ะท่านอธิการบดีพวกเราอยากคุยกับคุณเจนจิรา…คุณเจนจิราคนเดียวเท่านั้นค่ะ”
“นี่พวกเรามาจากที่ไหนกันบ้างครับ?ใจเย็นๆ กันก่อนนะครับ ค่อยๆ พูดทีละคนครับ ผมยังไม่ทราบเรื่องราวเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันเหรอครับ?”อธิการบดีหันไปถามคนที่ยืนห้อมล้อมกันเต็มไปหมดจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
“กรุงเทพครับ,เชียงใหม่ค่ะ...หาดใหญ่, ขอนแก่น พวกเราเหมารสบัสมาที่นี่เพื่อมาหาคุณเจนจิราค่ะ”
“พวกเรามาดีครับท่านอธิการบดีเราไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับคุณเจนจิรา เราแค่อยากมาขอความเป็นธรรม ขอคำตอบเท่านั้นครับขอเชิญคุณเจนจิรามาที่นี่ได้ไหมครับ?...อยากให้มาคุยกับพวกเราหน่อยครับ!!!”
“ท่านผู้ชมคะดิฉันจูน กมลชนกขอตัดสดมาที่สนามหญ้าหน้าอาคารเรียน 1 ตอนนี้นะคะมีความคืบหน้ามาแล้วค่ะ ท่านอธิการบดีแจ้งว่า คุณพลอยกับคุณส้มจะมาพูดคุยกับกลุ่มพนักงานที่ถูกเลิกจ้างค่ะแต่ไม่ได้พูดถึงคุณเจนจิราเลยนะคะ ไม่แน่ใจว่าวันนี้มีเรียนหรือไม่ หรือว่าอยู่ที่อาคารแฝด”
พลอย,อาจารย์สมบูรณ์และนักศึกษาจำนวนหนึ่งเดินทางมาถึงสนามหญ้าแล้ว ส่วนส้มวิ่งตามหลังตรงเข้ามาสมทบในเวลาไล่เลี่ยกันทำให้พนักงานจำนวนมากเดินเข้ามารุมล้อมเบียดเสียดกันจนเกิดการกระแทกไป-มาหลายครั้ง
“ใจเย็นๆกันนะครับทุกคน ตอนนี้คุณพลอยกับคุณส้มในฐานะผู้ช่วยของคุณเจนจิรามาแล้วมีอะไรก็คุยกันดีๆ ครับ ขอให้ทุกคนใจเย็นๆ มีอะไรก็พูดจากันดีๆ ขอร้องว่าด้านหลังอย่าเบียดเข้ามาขอความกรุณาอย่าดันครับ!!”เจ้าหน้าที่ตำรวจตะโกนร้องขอความร่วมมือกับทุกคน
ในเวลาไม่นานนักทุกคนยืนล้อมอธิการบดี,พลอย, ส้ม, อาจารย์สมบูรณ์ ไม่มีเหตุกระทบกระทั่งกลับเข้าสู่สภาวะปกติมีเจ้าหน้าที่ตำรวจยืนคุ้มกันหลายคน
“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะพี่ๆ?...หนูเพิ่งทราบเรื่องคร่าวๆ ค่ะ” พลอยเอ่ยปากถามทันทีด้วยความสงสัย
“พวกเราเป็นพนักงานที่ถูกเลิกจ้างอย่างไม่เป็นธรรมเรามาขอความเป็นธรรมกับคุณเจนจิราครับ”
“ขอให้คุณเจนจิราช่วยพวกเราด้วยค่ะขอความกรุณาด้วยค่ะ...พวกเราเดือดร้อนกันจริงๆ ถ้าไม่เดือดร้อนพวกเราไม่ทำกันแบบนี้หรอกค่ะ”เสียงตะโกนตอบคำถามพลอยดังมาจากหลายทิศทางจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง “พวกเรารู้ตัวกันดีค่ะว่าทำแบบนี้ไม่ถูก แต่พวกเราไม่มีทางเลือกเหมือนกัน!”
“เราทราบค่ะว่าเป็นการปรับโครงสร้างของบริษัทแต่อยากให้ท่านเจนจิราพิจารณาใหม่ได้ไหมคะ?...พวกเราตกงานตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับไล่ไปตายเลยนะคะเราไม่อยากได้เงินชดเชยอะไรทั้งนั้น เราขอความกรุณาขอความเมตตาจากท่านเจนจิราด้วยเถอะนะคะ...ขอความกรุณาให้พวกเราเข้าพบท่านเจนจิราพวกเราขอโอกาสคุยกับท่านเจนจิราได้ไหมคะ?”
“ใจเย็นๆก่อนนะคะพี่ ตอนนี้คือหนูงงมากว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วถูกเลิกจ้างอย่างไม่เป็นธรรมคืออะไรเหรอคะ? เท่าที่หนูทราบมาตอนนี้ที่ซีคอร์ปไม่มีนโยบายเลิกจ้างพนักงานใดๆ ทั้งสิ้นนะคะ ใครก็ได้สักคนช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมคะ? ขอความกรุณาอย่าพูดพร้อมๆกันนะคะ หนูยังไม่ทราบที่มาจริงๆ ค่ะ”พลอยยังคงไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลานี้
“ใจเย็นๆกันก่อนนะคะ ขอ 1 คนอธิบายเรื่องราวความเป็นมาก่อนค่ะ” ส้มหันไปพูดกับพนักงานคนหนึ่ง
“เอางี้ละกันผมขอเชิญทุกท่านไปที่ห้องประชุมเล็กดีกว่า จะได้นั่งคุยกันดีๆตรงนี้ผมคิดว่ารบกวนนักศึกษาคนอื่นๆ ด้วย ดีไหมครับ?” ข้อเสนอของอธิการบดีทำให้บรรยากาศการเจรจาดีขึ้นเป็นอย่างมาก
5K
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
![เกิดใหม่มั่งคั่ง ทำฟาร์มกลางหุบเขาลึก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727718_58055353.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)