- ตอนที่ 10 -
“อาการเ้าเป็เช่นไร ยังเ็ปตรงไหนหรือไม่” เซียวิมองาแที่ดูดีกว่าเมื่อวานมากพวกมันแทบจะหายสนิทแล้ว สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก ดูเหมือนยาของระบบจะให้ผลที่ดีจนเกินไป
“.....”
“อาการดีขึ้นมากแล้วขอรับ อาชุนเขาพูดไม่ได้” ปู่เซิน
“ข้าไม่สนใจหรอกว่าเ้าพูดไม่ได้หรือไม่เต็มใจจะพูดมันนั่นก็เป็เื่ของเ้าแค่ทำตามกฎของข้าก็พอ” เซียวิสบตาสีดำที่จ้องมองมาอย่างดุร้าย สายตาน่ากลัวชะมัด
“คุณชายขอรับ บ่าวจากเรือนใหญ่มาแจ้งว่าคุณชายรองไป๋มาหาคุณชายขอรับ” คุนเข้ามารายงานใบหน้าคมคายก้มลงเล็กน้อย เขาจดจำเื่ราวของเ้านายได้ บุรุษผู้นี้คือคู่หมายของคุณชาย
“ โอ้! คู่หมั้นคู่หมายมาทั้งทีข้าจะช้าได้เช่นไรกันหลินกับเหยาไปกับข้า” เซียวิกล่าวอย่างอารมณ์ดี
“คุณชายควรนำบ่าวชายไปด้วยขอรับ คุณชายรองไป๋มีชื่อเสียงเื่วรยุทธ์บางที..เพื่อความปลอดภัยของคุณชายให้ข้าติดตามท่านไปด้วย” คุน
“มันจะดูไม่ดีอย่างที่เ้าบอกเกอมิควรใกล้บุรุษผู้ใด” เซียวิยกพัดขึ้นมาบดบังริมฝีปากของตัวเอง
“คุณชายนำอาคุนติดตามไปด้วยเถิดขอรับ” ปู่เซินสนับสนุนความคิดของอาคุนทันที อย่างน้อยการมีบ่าวชายติดตามไปด้วยหากเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือได้ทัน
“เห็นแก่เ้าข้าจะเอาอาคุนไปด้วยก็ได้ ตามข้ามาเราช้าไปมากแล้ว” เซียวิหันหลังเดินนำบ่าวไปที่เรือนใหญ่ทันที
“คุณชายคิดจะต่อสู้กับคุณชายรองไป๋จริงหรือเ้าคะ” เหยาเอ่ยถามผู้เป็นายด้วยความกังวล
“ข้ามิชมชอบบุรุษที่อ่อนแอกว่า ยิ่งไปกว่านั้นข้ามิอยากถูกขังอยู่แต่ในเรือนคอยจัดการนั่นนี่ให้สามี มันค่อนข้างน่าเบื่อเกินไป” เซียวิขยับพัดสร้างลมให้แก่ตนเอง
“แต่คุณชายต้องออกเรือนในสักวันมันเป็เื่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เ้าค่ะ” หลิน
“ข้ารู้ พวกเ้าดูนั่นสิในขณะที่ข้าไม่อยากออกเรือนกลับมีคนผู้หนึ่งอยากออกเรือนจนตัวสั่น นางช่าง...เด็กสาวที่ยังไม่ถึงวัยออกเรือนกำลังสนทนากับคนที่จะเป็พี่เขยของตัวเองอย่างออกรส ท่าทีนั้นสนิทสนมจนน่ารังเกียจ ข้าควรสนับสนุนน้องสาวคนเล็กของข้าออกเรือนในฐานะพี่ชาย” เซียวิกระตุกยิ้มมุมปาก มือเรียวโบกสะบัดพัดในมือเพื่อสร้างลมพุ่งไปที่เป้าหมาย
“กรี๊ด!!!!!!”
ภาพตรงหน้าน่าดูชมยิ่งนัก ชุดที่ผูกปมเรียบร้อยถูกคลายออกจนเผยเนื้อหนังที่ถูกปกปิดเอาไว้ ร่างเล็กถูกโอบรัดโดยร่างสูง ทั้งคู่อิงแอบแนบชิดกันจนเกินงาม
“หากคุณชายรองชมชอบน้องสาวผู้นี้ของข้า ข้าจะเอ่ยกับบิดาเกี่ยวกับการเปลี่ยนตัวเ้าสาว ข้ามิอาจแต่งงานกับบุรุษที่มาหาข้าแต่กับทำเื่น่าละอายกับน้องสาวข้าในตอนกลางวันท่ามกลางสายตาบ่าวไพร่เช่นนี้” เซียวิมองภาพตรงหน้าอย่างเ็า
“เซียวเอ๋อร์ ข้ามิได้กระทำเช่นนั้น” ไป๋เซี่ยเอ่ยปฏิเสธทันที
“อาคุนไปตามท่านพ่อมา ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายของพี่น้อง” เซียวิเอ่ยคำสั่งทันที
“ไม่ใช่นะ! เมื่อครู่มีลมกรรโฉกเข้ามากะทันหันข้าจึงช่วยคุณหนูรองเพียงเท่านั้น” ไป๋เซี่ยผลักร่างเล็กออกให้ห่างกายก่อนจะเดินเข้ามาประชิดร่างเล็กตรงหน้าอย่างรวดเร็ว มือหนายื่นออกมาหมายจะััแก้มนวลขาวก่อนจะถูกพัดฟาดเข้าที่ข้อมือเต็มแรง
“คุณชายรองโปรดรักษามารยาทของท่านด้วยเ้าค่ะ” หลินเอ่ยขึ้นทันที
“อีกไม่นานเขาจะแต่งเป็ภรรยาของข้า” ไป๋เซี่ยแย้มยิ้มบางยามมองร่างกายที่สะอาดสะอ้านตรงหน้า ใบหน้าที่เขามักจับจ้องผ่านฝุ่นโคลนตอนนี้ถูกทำความสะอาดจนเผยใบหน้างดงามที่หลบซ่อนอยู่
“บิดามิได้บอกท่านหรือ หาก้าเป็สามีข้า ท่านจะต้องต่อสู้ให้ชนะข้าเสียก่อนข้าไม่ชมชอบบุรุษอ่อนแอ” เซียวิยกยิ้มมุมปาก สายตาคู่สวยฉายแววสนุกสนาน
“เงื่อนไขเพียงเท่านี้? ข้ามิชมชอบรังแกหยกงาม” ไป๋เซี่ยขยับเข้ามาใกล้อีกนิดจนร่างทั้งสองอยู่ใกล้กันจนเกือบแนบชิด เซียวิกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะใช้พัดเชยคางอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะถอยห่างออกมา เขารู้สึกขัดใจกับความสูงของตัวเองเสียจริง ไม่ยุติธรรมเลยสักนิดเฮ้อ...
“เกิดอะไรขึ้นิเอ๋อร์” เทียนหยางรีบร้อนมาที่ศาลาริมน้ำทันที เขาได้รับแจ้งจากผู้คุ้มกันลับว่าคุณชายรองไป๋มาที่จวน เขาจึงรีบร้อนกลับมาแต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว
“ท่านพ่อ” เซียวิคำนับอีกฝ่ายอย่างนอบน้อมก่อนจะทำสีหน้าเศร้าสร้อย ร่างผอมบางเดินเข้าไปใกล้บิดามือเรียวเอื้อมไปจับชายแขนเสื้อบิดาเล็กน้อย
“ท่านพ่อลูกถูกหยามเกียรติขอรับ คุณชายรองไป๋มาหาลูกบ่าวรับใช้ที่เรือนใหญ่ไปแจ้งแก่ลูกที่เรือน ลูกรีบร้อนออกมาต้อนรับคุณชายรองหากแต่ว่า เมื่อลูกมาถึงที่นี่ลูกกลับพบน้องหญิงรองกำลังกกกอดกับคุณชายรองไป๋อยู่ขอรับ ดูสภาพน้องหญิงรองสิขอรับนางกับคุณชายไป๋” เซียวิทำสีหน้าเศร้า เหยากับหลินรีบเข้ามาปลอบคุณชายของตัวเองทันที
“บ่าวผู้นี้เป็พยานได้เ้าค่ะ เมื่อบ่าวและคุณชายมาถึงที่นี่คุณหนูรองกับคุณชายท่านนั้นกำลังกกกอดกันไม่อายสายตาบ่าวไพร่เ้าค่ะ คุณชายของบ่าวช่างน่าสงสารยิ่งนัก” หลินลูบแขนเ้านายแ่เบา
“บ่าวผู้นี้ก็เห็นด้วยตาคู่นี้เ้าค่ะ อาคุนเองก็เช่นกันคุณชายได้รับการกระทบกระเทือนทางอารมณ์มากจนต้องให้อาคุนไปตามนายท่านมาที่นี่” เหยา
“เป็เช่นนั้นรึ?” เทียนหยางขมวดคิ้วมุ่นสภาพของบุตรสาวไม่งามนักอาภรณ์หลุดลุ่ยจนเปิดเผยเนื้อหนัง
“ขอรับ” อาคุนขานรับทันที
“เื่นี้ข้ามีคำอธิบายต่อท่านลุงขอรับ มันเป็เพียงเหตุการณ์ไม่คาดคิดเท่านั้น ข้าเพียงแค่ช่วยเหลือคุณหนูรองด้วยความบริสุทธิ์ใจ ท่านลุงคนที่ข้า้าแต่งงานด้วยคือเซียวเอ๋อร์เท่านั้นขอรับมิใช่บุตรคนอื่นของท่านไม่” ไป๋เซี่ยเผชิญหน้ากับว่าที่พ่อตาอย่างไม่ท้อถอย เขาไม่สนใจเื่แก่งแย่งชิงดีในเรือนของคนอื่น ที่เขา้าคือเกอผู้นี้
“ท่านหมายความเช่นไร ท่านััข้าให้แปดเปื้อนแล้วท่านยังผลักไสข้าเช่นนั้นรึ! ข้ามิยอมนะเ้าคะท่านพ่อ” หงลี่เอ่ยออกมาทั้งน้ำตาแรงผลักเมื่อครู่ทำให้ขาของนางเจ็บ
“ตัวข้าเองถึงจะเป็เกอก็มิยอมให้ผู้ใดมาหยามเกียรติเช่นกัน” เซียวิเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยินยอม เทียนหยางใช้สายตามองบุตรสาวคนเล็กด้วยความไม่พอใจ เื่เก่าตัวเขายังไม่ได้สะสางนางหาเื่มาให้เขาอีกแล้วซ้ำยังเกี่ยวข้องกับบุรุษผู้นี้อีกแล้ว
“ไป๋เซี่ยลุงเองก็ลำบากใจกับเื่นี้ หงเอ๋อร์เป็สตรีหากเื่นี้แพร่ออกไปจะไม่เป็การดีเ้า...”เทียนหยางรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกคนก็บุตรชายที่เขาพึ่งจะได้สานสัมพันธ์พ่อลูกอีกคนก็บุตรสาวที่เขามักจะตามใจนาง
“ท่านลุงสิ่งนี้เกิดภายในจวนของท่าน ท่านไม่พูดข้าไม่พูดบ่าวไพร่เงียบปากแล้วผู้อื่นจะรู้ได้อย่างไรกัน” ไป๋เซี่ยแย้มยิ้มสุภาพหากแต่สายตาที่มองตรงมามีร่องรอยของการข่มขู่
“เ้า!!” เทียนหยางสบถออกมาอย่างไม่พอใจ
“ท่านลุงต้องคิดให้มากการที่เราสองตระกูลกลายเป็ทองแผ่นเดียวกันนั้นมันดีต่อท่านลุงมากเพียงใด ไม่ใช่แค่ท่านแต่มันจะรวมถึงบุตรชายของท่านด้วย” ไป๋เซี่ยไขว้มือไปด้านหลังก่อนจะโน้มใบหน้าขยับไปใกล้เทียนหยางเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยย้ำออกมาอีกครั้ง
“ผลประโยชน์มหาศาล”
“ท่านพ่อเช่นนั้นก็เปลี่ยนตัวเ้าสาวแทนข้ามิคัดค้านเื่นี้ น้องหญิงเป็สตรีการถูกบุรุษแตะเนื้อต้องกายมันไม่ดีจริงขอรับ เพียงแค่เปลี่ยนตัวกันเท่านั้นทั้งผลประโยชน์จะยังคงเป็เช่นเดิมแค่ต้องส่งเวลาตกฟากใหม่เพียงเท่านั้น” เซียวิยกพัดบดบังริมฝีปากที่กำลังแย้มยิ้มกว้างเมื่อเห็นสายตาระยิบระยับของผู้เป็น้องสาว ในฐานะพี่ชายข้าจะส่งเ้าเข้าไปในเรือนคุณชายผู้นี้แทนข้าเอง
“ข้า้าเพียงเ้าหลานเซียวิ” ไป๋เซี่ยปล่อยพลังปราณออกมากดดันเกอตรงหน้าให้ยอมสยบแก่เขา ถ้าหากเขามีทายาทที่ให้กำเนิดโดยเกอเขาจะมีอำนาจมากพอจะขึ้นเป็ผู้นำตระกูลไป๋
“เ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรไป๋เซี่ย!!” เทียนหยางเดินเข้าไปปกป้องบุตรเกอของเขาก่อนจะปล่อยพลังปราณโต้กลับไป
“ท่านทำเช่นนี้้าประกาศากับตระกูลไป๋เช่นนั้นรึ? ท่านลุงควรคิดให้มากกว่านี้นะขอรับ” ไป๋เซี่ยเพิ่มแรงกดดันมากขึ้นก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
“ท่าน้าใช้กำลังบังคับข้า? โอ้คุณชายไป๋ผู้นี้ช่างน่ารังเกียจยิ่งนักหากเ้า้าประลองกับข้าควรลงนามเป็ลายลักษณ์อักษรเมื่อเ้าพ่ายแพ้เ้าจงนำสัญญาการหมั้นหมายกลับไปพร้อมสัญญาประลองเ้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลามากนัก” เซียวิโบกมือกลางอากาศก่อนกระดาษสัญญาจะตกลงมาบนมือเรียวสองฉบับ การที่เขาตัดสินใจใช้วิธีนี้เพื่อหนีรอดจากการมีสามีเขาได้เตรียมกระดาษพวกนี้ไว้เป็จำนวนมาก!! ฮ่าฮ่า
“เซียวเอ๋อร์ข้ามิอยากทำให้เ้าาเ็แม้แต่ปลายอาภรณ์ แต่เ้าช่างดื้อรั้นยิ่งนักข้าด้อยกว่าบุรุษตระกูลไหนเช่นนั้นรึเ้าถึงโต้แย้งการแต่งงานที่กำหนดเอาไว้แล้วเช่นนี้” ไป๋เซี่ยสลายพลังก่อนจะถอนหายใจออกมา มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะััใบหน้างดงามนั่นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีคมกระบี่มาขวางกั้น
“โปรดรักษากิริยาของท่านมิเช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจหากท่านแตะต้องเ้านายของข้า” อาคุนยกยิ้มแสยะ
145
