คลับหรู
“แกลืมมือถือใช่มั้ย”
พริกแกงเห็นต้นหลิวเดินมาที่จุดนัดพบก็รีบดึงมือเพื่อนเธอเข้ามาที่มุมมืดของร้านทันทีพริกแกงเข้านอกออกในที่นี่บ่อยเธอจึงรู้แทบทุกซอกทุกมุม
“แกรู้ได้ไง”
ต้นหลิวแปลกใจเล็กน้อยที่เพื่อนเธอรู้ได้ยังไงว่าเธอลืมมือถือเธอถึงจะรู้ตัวเมื่อถึงแล้วจะยกหูโทรหาเพื่อนเธอ
“ก็ฉันโทรหาแกแล้วยัยต้นรักรับน่ะสิแถมบอกจะรีบเอามือถือมาให้แกอีก”
“อ้าวอย่างนั้นก็ซวยน่ะสิยัยต้นรักก็ต้องสงสัยแน่เลย”
ต้นหลิวเบิกตาโพรงหากต้นรักรู้ว่าเธอไม่ได้มาทงานที่นี่อย่างที่บอกเื่นี้เธอจะต้องทะเลาะกับต้นรักใหญ่โตแน่
“งั้นแกก็ต้องรีบเลยก่อนที่ยัยต้นรักจะมาฉันมองไว้ให้แกแล้วว่าเหยื่ออยู่ตรงไหนน่าจะมีเงินดื่มแต่ของแพงๆ”
พริกแกงเห็นทีจะต้องให้ต้นหลิวนั้นรีบลงมืออย่างรวดเร็วก่อนที่ต้นรักนั้นจะมาที่นี่เธอลอบมองเหยื่อไว้หลายคนเห็นจะเป็พ่อฝรั่งตาน้ำข้าวคนนั้นที่นั่งอยู่คนเดียวน่าจะเข้าถึงง่ายที่สุด
“ฝรั่งคนนั้นอะนะ”
ต้นหลิวมองไปตามที่เพื่อนของเธอชี้เธอเห็นว่าเขานั้นนั่งดื่มอยู่คนเดียวแต่งตัวก็ธรรมดาคงจะเป็การง่ายต่อการที่เธอจะปลดทรัพย์
“ใช่แกฉันเห็นนั่งเซ่ออยู่คนเดียวตั้งนานแล้วดื่มหนักด้วยคงจะไม่ค่อยระวังตัว”
พริกแกงคิดไปเองว่าฝรั่งคนนี้น่าจะไม่ค่อยระวังตัวเท่าไรเพราะดื่มหนักแล้ว
“ขอให้เซ่อจริงอย่างที่แกว่าก็แล้วกันฉันไปล่ะนะ”
ต้นหลิวยิ้มกริ่มเล็กน้อยหวังว่างานนี้มันจะผ่านไปด้วยดีเธอจะได้มีเงินไปจ่ายค่ารักษาแม่ของเธอ
“เดี๋ยวฉันจะรออยู่ทางนี้ถ้ามีอะไรแกก็วิ่งมาทางฉันก็แล้วกันข้างหลังเป็ลานจอดรถ”
“โอเค”
ทั้งสองนัดแนะทางหนีทีไล่กันอย่างดิบอย่างดีก่อนที่ต้นหลิวจะเดินเข้าไปจัดการตามแผน
เบนจามินนั่งดื่มในร้านของเพื่อนเขาอย่างสบายอารมณ์ถึงจะดื่มไปมากแต่คนคอแข็งอย่างเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะเมาเลยสักนิดยังมีสติอยู่เสมอ
“.......”
พลันสายตาชาหนุ่มมองไปเห็นหญิงสาวที่ทำท่าจะเดินมาทางเขาแถมยังส่งยิ้มมาให้เขาอย่างหยาดเยิ้มอีกด้วยทำให้ชายหนุ่มยิ้มตอบอัตโนมัติโดยที่ไม่รู้ตัว
“เฮ้อ..สู้”
ต้นหลิวกล้าๆกลัวๆเพราะนี่เป็งานแรกของเธอที่จะต้องทำอะไรแบบนี้เมื่อเห็นเหยื่อตกหลุมพรางแล้วเธอก็ทำทีเดินไปใกล้ๆดึงมือให้เขามาเต้นด้วย
เบนจามินเองก็ไม่ได้ขัดเมื่อแม่สาวคนสวยจะชวนเขาไปสนุกด้วยถึงเธอจะไม่ได้สูงยาวเขาดีแบบพริตตี้ในร้านแต่ร่างเล็กๆของเธอก็ยั่วยวนใจของเขาได้เป็อย่างดีอีกทั้งใบหน้าสวยหวานที่ยิ้มให้ชายหนุ่มตลอดนั่นอีกทำให้ชายหนุ่มคล้อยตามไปได้ง่าย
ต้นหลิวยิ้มกริ่มอยู่ในใจที่ชายหนุ่มไม่ได้มีทีท่าปฏิเสธเธอค่อยๆพาเขาเดินมายังกลุ่มคนที่ค่อนข้างเยอะและแออัดพร้อมเข้าประชิดตัวชายหนุ่มให้มากที่สุดพลันสายตาสังเกตเห็นแล้วว่ากระเป๋าเงินของเขาอยู่ตรงไหนก็ใช้ความมือไวหยิบอกมาอย่างง่ายดายพร้อมหายเข้ากลีบเมฆปล่อยให้ชายหนุ่มยืนงงอยู่คนเดียวเธออาศัยความตัวเล็กของเธอฝ่ามุมมืดเข้ามายังจุดที่นัดกับเพื่อนเธอเอาไว้ทันที
“เป็ไงบ้างแก”
พริกแกงที่ยืนรอรับหญิงสาวที่ลานจอดรถเห็นเพื่อนเธอวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจึงถามว่างานสำเร็จหรือไม่
“นี่ไง..ง่ายกว่าที่คิดเหมือนกันนะ”
ต้นหลิวโชว์กระเป๋าหนังใบหรูให้เพื่อนเธอดูไม่คิดว่าเธอจะทำได้ง่ายขนาดนี้แต่ก็แอบสงสารผู้ชายคนนั้นอยู่เล็กๆเหมือนกัน
“หนอย..ยัยตัวแสบเล่นผิดคนซะแล้ว”
ชายหนุ่มละสายตาครู่เดียวหญิงสาวก็หายไปแล้วทำให้เขาค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อยพลันใช้ความตัวสูงของเขามองหาจนทั่วก็ไม่มีนึกเอะใจจึงรีบสำรวจตัวเองก็ปรากฏว่าเป็อย่างที่คิดเขาโดนแม่สาวหน้าหวานขโมยกระเป๋าเงินไปเรียบร้อยแล้วคิดไปคิดมาไม่น่าหลงเสน่ห์เธอั้แ่คราแรกเลยนั่งดื่มคนเดียวอยู่ดีๆก็ดีอยู่แล้ว
กระเป๋าเงินเขาไม่เสียดายสักนิดเพราะในนั้นมีแต่บัตรเครดิตที่อายัดเอาก็ได้นึกเจ็บใจมากกว่าชายหนุ่มคิดในใจว่าอย่าให้เขาจับเธอได้จะลงโทษซะให้เข็ดพร้อมเดินออกจากร้านอย่างไม่สบอารมณ์โดยไม่มีใครทัดทานเพราะไม่ได้จ่ายเงินเพราะคนในร้านรู้ดีว่าเขาเป็ใคร
ทางด้านต้นรัก
“เดี๋ยวผมจอดให้คุณลงด้านหน้าแล้วขับรถไปรับคุณกลับที่ลานจอดด้านหลังนะครับ”
คาวีขับรถพาหญิงสาวมาส่งที่หน้าคลับด้วยความเป็ห่วงเขาคิดว่าควรจะรอรับเธอกลับเลยจะดีกว่า
“คุณหมอกลับเลยก็ได้ค่ะฉันกลับเองได้ค่ะ”
ต้นรักค่อนข้างเกรงใจหมอหนุ่มอยู่มากแค่มาส่งเธอก็พอแล้วเื่กลับเธอกลับเองได้เพราะที่นี่มันไม่ได้ไกลจากโรงพยาบาลมากนัก
“ไม่เป็ไรครับผมเป็ห่วงกลัวว่าคุณจะเป็อันตราย”
คาวียังยืนยันคำเดิมว่าเขาจะรอ
“งั้นขอบคุณนะคะเดี๋ยวฉันจะรีบไปรีบมาค่ะ”
ด้วยความที่ี้เีต่อล้อต่อเถียงต้นรักจึงจำใจให้ชายหนุ่มรอแล้วเธอจะได้รีบเข้าไปด้านใน
เบนจามินเดินออกมาด้านหน้าเพื่อที่จะเตรียมตัวกลับเื่หัวขโมยเดี๋ยวเขาสั่งให้ลูกน้องของเขาจัดการคงจะใช้เวลาไม่นาน
“อยู่นี่นี่เองแม่ตัวดี”
เมื่อเดินมาถึงที่จอดรถวีไอพีด้านหน้าคลับเขาก็ยิ้มกริ่มเพราะเห็นแม่สาวตัวดีที่ขโมยของๆเขาไปพร้อมเดินไปกระชากแขนหญิงสาวอย่างแรงไม่คิดว่าเธอยังจะอยู่ให้เขาจับได้แบบนี้แต่ก็ดีจะได้ไม่ต้องรอเวลาเจอเธอมากนัก
“เดี๋ยวค่ะคุณจะพาฉันไปไหนคะปล่อยฉันนะ”
ต้นรักถึงกับหน้าเหวอเพราะอยู่ดีๆมีฝรั่งตาน้ำข้าวเข้ามากระชากแขนเธอให้ตามเขาไปอย่างนั้น
“แม่หัวขโมยฉันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆหรอก”
เบนจามินนึกหมั่นไส้หญิงสาวที่ทำหน้าซื่อได้อย่างแเีทำเป็ไม่รู้เื่ตอนอยู่ในร้านยังส่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้เขาอยู่เลย
“ขโมยอะไรคะ..คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ”
ต้นรักยิ่งไม่เข้าใจในคำที่ชายหนุ่มที่รั้งตัวเธออยู่เข้าไปใหญ่เธอพึ่งจะมาที่นี่จะไปขโมยของของเขาได้อย่างไรกันทั้งพยายามแกะมือของเขาออกจากแขนเธอแต่ก็ไม่ได้เป็ผลสำเร็จเพราะว่าตัวของเขาใหญ่กว่าเธอตั้งหลายเท่ามือของเขาสามารถหักคอเธอได้อย่างง่ายดายเลยทีเดียวเมื่อดูจากขนาดแล้ว
“เปลี่ยนชุดเร็วดีนี่สงสัยจะทำเป็อาชีพทำมากี่ครั้งแล้วล่ะหากินสุจริตมันยากนักหรือไง”
“อะไรของคุณนี่ปล่อยฉันนะ..บอกให้ปล่อยไง”
เบนจามินลากหญิงสาวมายังรถสปอร์ตคันหรูของเขาพร้อมเปิดประตูด้านคนขับเหวี่ยงหญิงสาวเข้าไปนั่งข้างเบาะคนขับพร้อมสตาร์ทรถและออกตัวไปทันที
ต้นรักกลัวจนน้ำตาร่วงออกมาไม่ยอมหยุดตัวเธอสั่นเป็ลูกนกที่จู่ๆมีคนบ้าที่ไหนมากล่าวหาเธอเป็หัวขโมยทั้งยังจะพาเธอไปที่ไหนก็ไม่รู้ด้วยความเร็วที่ชายหนุ่มใช้ทำให้หญิงสาวต้องนั่งหลับตาปี๋ตัวเกร็งไปตลอดทางอีกทั้งยังสะอื้นไม่หยุดเพราไม่รู้ว่าจะหนีจากชายหนุ่มคนนี้ไปอย่างไร
ทางด้านต้นหลิว
“นี่แกทำไมมันซวยงี้วะ”
พริกแกงหน้าจ๋อยที่เมื่อเปิดกระเป๋าที่ต้นหลิวใช้วิชามือเบาได้มาดูแล้วมันไม่มีเงินสักนิดมีแต่บัตรเครดิต
“แกเป็คนเลือกเหยื่อไม่ใช่หรือไงไหนล่ะเงินเยอะมีแต่บัตรแบบนี้ฉันจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่ารักษาแม่ฉันล่ะ”
ต้นหลิวเองก็เซ็งกันไปตามๆกันเมื่อนึกถึงค่ารักษาของแม่เธอก็ถึงกับคอตก
“แกลองดูที่บัตรสิเผื่อมีรหัส”
พริกแกงยังแอบหวังเล็กๆว่ายังไงวันนี้เพื่อนเธอก็ต้องได้อะไรกลับไปบ้างและน่า
“แกนี่ก็คิดได้เนอะไอ้ฝรั่งนั่นมันคงจะโง่เขียนรหัสไว้หรอกนะ”
ต้นหลิวอยากจะเขกหัวเพื่อนเธอจริงๆที่พูดอะไรที่มันเป็ไปไม่ได้
“คุณต้นรัก”
...........................................................................................................
5K
