มารยาสีชาด

        ยามอุ้ย (15.40) พระชายาต้าสี่เซียนผู้ถูกรับสั่งให้เข้าเฝ้าพระสวามีถึงกับหวั่นวิตกอีกครั้ง เมื่อชินอ๋องหยิบห่อยาสลายกระดูกออกมาวางตรงหน้า พร้อมข้อกล่าวหาแรกคือการวางยานางในคนใหม่จนร่างกายถึงขั้นพิกลพิการ อีกทั้งยังมีข้อหาเดิมเกี่ยวกับการลอบสังหารลิ่วเข่อซิงและความจริงที่ว่า สตรีนางนั้นผู้ตั้งครรภ์และคลอดบุตรก่อนนางกำลังจะกลับมา นอกจากบุตรของลิ่วเข่อซิงจะไม่ตาย นางยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายหายไปอยู่ที่ใด คงเป็นเพราะคนของท่านอ๋องปกปิดซ่อนเร้นทุกอย่างเอาไว้อย่างดี ในขณะที่ฝ่ายของนางจะกล่าวว่าทุกย่างก้าวถูกจับตามองก็คงไม่ผิดนัก ย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องราวเมื่อสิบกว่าปีก่อน จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่นางพบเจอ จนก่อเหตุเลวร้ายฝังใจมายาวนานจนถึงวันนี้และมันยังเป็นเรื่องที่ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาก็ยังไม่รู้

        “หลักฐานจากขันทีหน้าตำหนักของเจ้าและนางกำนัลห้องเครื่องที่ข้าได้รู้มามิใช่เรื่องบังเอิญ อย่าปฏิเสธสิ่งใดอีก ข้าเบื่อจะเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับเจ้าแล้วชายารัก มันนานเกินไป ยิ่งเจ้าทำเช่นนี้หนักข้อขึ้น ข้าก็ยิ่งคร้านจะเข้าหาเจ้า ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย จะหยุดและอยู่ในที่ของเจ้าหรือจะไม่หยุดและให้ข้าจัดการเจ้าจนมีสภาพเหมือนอยู่มิสู้ตาย”

        “ทรงขู่หม่อมฉันรึเพคะ” ต้าสี่เซียนกำหมัดแน่น

        ชินอ๋องยกมือขึ้นมาแคะหูคล้ายไม่คิดจะตอบคำถาม พลางกล่าวอีกคำที่ทำให้ชายาต่างแคว้นต้องสะอึก “เจ้าแต่งเข้ามาในแคว้นโจวเหิงนับสิบปี บุตรไม่มีให้ข้ายังไม่พอ ยังคิดจะโต้เถียงในความผิดของตนและลอบทำร้ายสตรีของข้าไม่เลิก อย่าลืมสิว่าตอนนี้เจ้ายังได้ชื่อว่าเป็นสตรีในปกครองของข้า หากข้าจะฝังร่างเจ้าใต้ผืนแผ่นดินนี้จะมีผู้ใดกล้าค้านสักคนรึไม่” ทั้งๆ ที่เรื่องลงโทษมันคือสิ่งที่เขาควรจะทำตั้งแต่เกิดเรื่องใหม่ๆ แล้วด้วยซ้ำ “กระบี่อาบยาพิษของนักฆ่าผู้นั้นและคำสั่งการด้วยลายมือเจ้า ยังอยู่ในมือของเข่อซิง เจ้าคิดว่าเข่อซิงที่ถูกทำร้ายปางตายจนร่างกายมีบาดแผลฉกรรจ์ นางจะเฝ้ารอวันกลับมาที่เมืองหลวงเพื่อให้อภัยเจ้างั้นรึ” เคาะโต๊ะดัง ปึ่กๆ “อย่าคิดว่าเป็นชายาเอกจะทำสิ่งใดก็ได้ ที่ข้าไม่สั่งลงโทษเจ้าก่อนหน้านี้เพราะคิดว่ามันเป็นเพียงอารมณ์ริษยาแค่ชั่ววูบ แต่นอกจากเจ้าจะไม่ละวางเรื่องเก่า ยังส่งคนไปเฝ้าจับตาดูเข่อซิงอีก เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่”

        ใจสตรีต่างแคว้นเต้นกระหน่ำรุนแรงกับคำถามของสวามี ‘สิ่งที่นางต้องการจะเป็นสิ่งใด!’ ในอดีตแต่หนหลังตัวนางถูกฮ่องเต้แคว้นปัวผู้เป็นบิดาส่งมาเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างแคว้น นางควรต้องเป็นสนมเอกของฮ่องเต้แท้ๆ แต่ไม่รู้เพราะเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอันใดวนมาครบรอบ จึงทำให้เหตุการณ์ในยามนั้นผิดพลาดไปหมด ฮ่องเต้หลงจื้อโจวประชวรอย่างหนักจนถึงขั้นกระอักพระโลหิต ครั้นนางจะขอถอนตัวกลับไปโดยไม่สมรสก็กลัวจะขายหน้า จะรอท่าให้ฮ่องเต้ทรงกลับมาเป็นปกติก็ไม่ได้ จากหนึ่งวันเลื่อนเป็นหนึ่งเดือน ท้ายที่สุดจึงมีรับสั่งออกมาจากพระโอษฐ์อันอ่อนล้าของฝ่าบาทว่า พระองค์ทรงมอบสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีนั้นให้พระอนุชาเพียงหนึ่งเดียวเพื่อทดแทนความตั้งใจของแคว้นปัว ซึ่งพระอนุชาผู้นั้นก็คือชินอ๋องหลงจางเหว่ย!! การสมรสระหว่างแคว้นย่อมไม่เกี่ยวข้องกับความรัก แต่ตำแหน่งสนมขั้นเฟยที่นางควรจะได้ กับตำแหน่งพระชายาของท่านอ๋อง ฐานันดรศักดิ์มันต่างกัน!! “นั่นสินะเพคะ หม่อมฉันต้องการสิ่งใดกันแน่ถึงได้คิดสั้นเที่ยวไปวางยาและเข่นฆ่าผู้อื่นในวังหลัง ซ้ำร้ายเมื่อท่านอ๋องทรงเดินทางออกไปนอกเมืองข้ากลับยิ่งรู้สึกแย่เมื่อเห็นสตรีต่ำศักดิ์กว่าข้าที่ท่านบังเอิญพึงใจในยามนั้นกำลังตั้งครรภ์ ส่วนตัวข้านั้นกลับไร้วี่แวว ข้าเจ็บใจจนแทบกระอักเลือด กี่ครั้งแล้วตั้งแต่ก้าวเข้ามาในแคว้นโจวเหิงและข้าต้องผิดหวัง กี่ครั้งแล้ว!!” ความเกรี้ยวกราดถูกแสดงออกมาทางสีหน้าและแววตา หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย หากเปรียบชีวิตนี้ที่เป็นถึงองค์หญิงแต่กลับมิเคยได้รับสิ่งดีๆ เลยสักครั้ง มิสู้ขอเปลี่ยนเป็นสามัญชนทั่วไปที่มีความสุขมิดีกว่ารึ “ท่านอยากให้ข้าทำสิ่งใดเพื่อชดเชยความผิดเพคะ” สองมือกำหมัดแน่นจนเลือดซิบ

        “ที่จริงข้าอยากให้เจ้าได้รับโทษหนักอย่างสาสมเสียด้วยซ้ำ”

        “เช่นนั้นก็จับหม่อมฉันเข้าคุกหลวงไปเลยเพคะ”

        หลงจางเหว่ยพยักหน้า คล้ายกับว่าคล้อยตาม “หากเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าย่อมไม่ขัด ทหาร!!”

        ต้าสี่เซียนตกตะลึง นางทำหน้าเลิกลั่กหวาดหวั่น ‘ทั้งๆ ที่นางแค่เพียงประชดประชัน หาได้คิดอยากเข้าคุกหลวงไปจริงๆ ไม่’ สายตาที่มีหยาดน้ำคลอหน่วยมองทหารหญิงร่างใหญ่เดินเข้ามาสามคน นางถึงกับกรีดร้องเสียงลั่น “อ๊ายยย อย่าบังอาจมาจับข้านะ” กิริยาของสตรีสูงศักดิ์ เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความเงียบขรึมจางหายคล้ายกำลังเสียสติ

        เสี้ยวนาทีก่อนที่ทหารหญิงจะถึงตัวกลับมีองครักษ์เงาโผล่เข้ามาขัดขวางป้องกัน ‘องครักษ์เงาจากแคว้นปัว!’

        ชินอ๋องหลงจางเหว่ย ลุกขึ้นจากที่ประทับแล้วเดินออกไปยืนประจันหน้าทันทีโดยไร้ท่าทีหวาดกลัว เสียงสวบสาบเคลื่อนไหวทางด้านหลังบ่งบอกได้ชัดว่าพระองค์หาใช่ตัวคนเดียวไม่ เพราะแม้กระทั่งขันทีสูงวัยอย่างลู่กัง ยังดึงกระบี่เล่มบางจากขอบเอวออกมาถือไว้เพื่อเตรียมพร้อม “คงไม่ต้องตอบกระมังว่าผู้ใดจะกลายเป็นศพก่อนกัน” สายพระเนตรมองกลุ่มองครักษ์แคว้นปัวที่ยืนสงบนิ่งคล้ายกำแพงมนุษย์ จำนวนบุรุษชุดดำตรงหน้าต้าสี่เซียนนั้นมีไม่ถึงยี่สิบนาย ดีเท่าใดที่ฝ่ายของเขายังปล่อยผ่านให้เงาต่างแคว้นเข้ามาได้ เพราะต้องการดูท่าที ในขณะที่องครักษ์เงาแคว้นปัวส่วนที่เหลือ ได้ถูกจับกุมตัวเอาไว้แล้ว ยาพิษของนางรึ…ขอแค่อย่าให้ดาบหรือกระบี่ของฝ่ายนั้นสัมผัสร่างกายเป็นพอ ‘วิธีการราวกับสุนัขลอบกัด มีไว้สำหรับผู้เสียเปรียบเท่านั้น’ “ถ้าอยากได้สงคราม ข้าก็จัดให้เจ้าได้นะสี่เซียน”

        อดีตองค์หญิงต่างแคว้นถึงกับยืนร่ำไห้ เรื่องราวทุกอย่างหาได้ซับซ้อน แต่พระสวามีของนางกลับปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาจนป่านนี้คงเป็นเพราะต้องการเห็นนางอยู่ในสายตาเพื่อรอ…รอสตรีของพระองค์กลับคืนเข้าสู่อ้อมกอด โดยปล่อยให้นางเป็นสตรีบ้าที่เอาแต่สั่งทำร้ายสตรีวังหลังไปเรื่อยๆ ไม่นับจำนวนของสตรีส่วนมากที่ยังกลั่นแกล้งและทำร้ายกันเอง ยกเว้นเหล่าสตรีที่มีบุตร ที่จะถูกแยกไปดูแลเป็นพิเศษ ‘แต่สำหรับนาง ที่พลาดพลั้งลงมือวางแผนสังหารลิ่วเข่อซิง กลับมิมีองครักษ์ของชินอ๋องมาดูแลสักคน!’ “หากสงครามจะมีขึ้นจริง ยามนั้นมิพ้นสวามีจะส่งเพียงร่างไร้วิญญาณของหม่อมฉันกลับไปยังแคว้นปัวก่อนกระมัง”