ตั้งเเต่วันนั้นกอล์ฟก็มาบ้านเล็กบ่อยขึ้นจนกระทั่งทุกวัน..เล็กไม่อาจปฏิเสธอะไรได้เพราะเเม่ขู่ไว้ว่าถ้าเธอไม่ทำตาม จะมีผลต่อเกม 100% ซึ่งเล็กก็ขัดไม่ได้เพราะเธอไม่อยากให้เกมรู้เื่นี้ ถึงแม้ว่าแม่ของเธอจะห้ามไม่ให้เธอคุยกับเกม เเต่เธอก็พยายามหาทางไปเจอ โทรคุยหรือพบกันอยู่หลายครั้งโดยที่ไม่ให้แม่เธอสงสัย ในขณะเกียวกันเล็กก็พยายามทำดีกับกอล์ฟเพื่อไม่ให้แม่บัวสงสัยจนกระทั่งเวลาผ่านไป 2 เดือน วันนี้เป็วันเกิดของเกมซึ่งเล็กตั้งใจไว้ว่าจะไปเซอร์ไพรส์วันเกิดเกมที่บ้าน เเต่ทว่า..
"เล็ก!! เล็ก..ลงมาข้างล่างหน่อยลูก" เสียงหวานๆของแม่บัวทำให้เล็กรู้ได้ทันทีว่า ข้างล่างนั้นจะต้องไม่ได้มีแค่แม่บัวอยู่แน่นอน เล็กรีบเก็บของขวัญที่จะให้เกมเข้าในกระเป๋าสะพายหลังและเดินลงมาชั้นล่างตามที่แม่บัวบอกและสิ่งที่เล็กคิดไว้มันก็เป็ความจริงเมื่อรถที่มาจอดตรงหน้าบ้านนั้นคือรถของกอล์ฟนั่นเอง
"มีอะไรคะแม่ เล็กกำลังจะออกไปติวหนังสือกับเพื่อนน่ะค่ะ"
"แม่ว่าวันนี้ไม่ต้องไปหรอกนะลูก พอดีว่าลูกกอล์ฟเขาจะไปดูงานที่ลาวอ่ะ...เล็กช่วยไปกับพี่เขาหน่อยสิ"
"แม่..เล็กกับกอล์ฟอายุเท่ากัน ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้.."
"ไม่เป็ไรครับแม่บัว ก็อย่างที่แม่บัวพูดไปนั่นแหละเล็ก พอดีว่าพ่อของกอล์ฟน่ะเขาอยากให้กอล์ฟไปดูธุรกิจโรงแรมที่ลาว แต่กอล์ฟไม่สะดวกใจที่จะไปคนเดียว เล็กช่วยไปเป็เพื่อนกันหน่อยได้ไหม?"
"พอดีเราไม่ว่างหรอกกอล์ฟ เรามีนัดติวหนังสือกับเพื่อนอยู่ อีกอย่างเรากำลังจะสอบขึ้นม. 5 แล้วเราก็ไม่อยากซ้ำชั้น ขอโทษนะ"
"เื่สอบขึ้นม. 5 เล็กไม่ต้องเป็ห่วง กอล์ฟช่วยเล็กได้นะแถมยังไม่ต้องสอบให้ยุ่งยากอีกด้วย นะเล็ก ไปกับกอล์ฟนะ"
"ไปสิลูก มันไม่ได้มีอะไรยุ่งยากหรอก ก็แค่ไปดูธุรกิจเอง..อีกอย่างพี่กอล์ฟเขาก็บอกแล้วว่าจะดูเื่การสอบให้ แล้วลูกยังจะห่วงอะไรอีกล่ะ ไปๆเดี๋ยวแม่เก็บเสื้อผ้าให้ รอแปปนะกอล์ฟ"
"ขอบคุณครับแม่บัว อ่อ..คุณพ่อท่านฝากนี่มาให้แม่บัวด้วยครับ" กอล์ฟยื่นเงิน 1 ก้อนให้กับแม่บัวคิดว่าน่าจะประมาณหมื่นกว่าบาท แม่บัวรีบรับเงินและยิ้มแก้มปริวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพื่อเก็บเสื้อผ้าให้เล็กทันที ท่าทางเล็กตอนนี้คือกังวลมาก เพราะวันนี้เป็วันเกิดของเกม ซึ่งถ้าเล็กไม่ได้เอาของขวัญวันเกิดไปให้เกมด้วยตัวเองนั่น ก็หมายความว่าปีนี้เกมจะต้องโกรธเขามากๆแน่ ปัญหาต่างๆอัดรุมเข้ามาในตัวพร้อมกันทำให้เล็กต้องรีบหาทางออกจากความอึดอัดนี้ให้ได้
"เราว่า กอล์ฟเดินทางพรุ่งนี้ดีไหม วันนี้เรามีนัดติวหนังสือกับเพื่อนจริงๆและเราก็ไม่อยากผิดนัดเพื่อน หวังว่ากอล์ฟคงจะเข้าใจ"
"แล้วถ้ากอล์ฟเลื่อนเป็เดินทางพรุ่งนี้เล็กจะยอมไปกับกอล์ฟใช่ไหม เพราะถ้าเป็แบบนั้นกอล์ฟก็ยินดีที่จะเลื่อนการเดินทางให้"
"ตกลง..งั้นวันนี้กอล์ฟกลับไปก่อนนะ เล็กต้องไปติวหนังสือกับเพื่อนแล้ว"
"เล็กนัดกับเพื่อนไว้ที่ไหนล่ะ ให้กอล์ฟไปส่งไหม?"
"ไม่ต้องหรอก เรานัดกันบ้านเพื่อนใกล้ๆนี้เอง เล็กไปนะ" เล็กรีบเดินออกจากประตูบ้านแล้วต่อด้วยวิ่งสุดกำลังรถตรงไปยังถนนใหญ่หน้าหมู่บ้านและโบกรถโดยสารเพื่อเดินทางเข้าเมือง ในตอนนั้นเล็กพยายามใช้เสื้อแขนยาวปกปิดใบหน้าไว้เพราะกลัวว่ารถของกอล์ฟจะวิ่งสวนออกมาเจอเธอเข้า แต่ทุกอย่างก็เป็ไปตามที่เธอหวังไว้ กอล์ฟยอมเลื่อนวันเดินทางและบอกกับแม่วัวว่าเล็กไปติวหนังสือกับเพื่อน ก่อนที่เขาจะกลับบ้านไป ส่วนเล็กนั้นก็ไปตามนัดที่บอกกับเกมไว้พวกเขานัดเจอกันที่บึงกว้างที่ประจำ(ตอนที่ไปลอยกระทงและนอนหนุนตักกัน) ทันทีที่เล็กเจอหน้าเกมเธอก็วิ่งเข้าไปกอดเกมไว้แน่นเหมือนกับว่าจำไม่ได้เจอเกมอีกแล้ว ซึ่งในตอนนั้นเกมยังไม่รู้ว่าเล็กมีกอล์ฟเข้ามาติดพันนั่นเอง
"เล็กเป็อะไร ทำไมต้องกอดเกมแน่นขนาดนี้ด้วย เกมเริ่มหายใจไม่ออกแล้วนะเนี่ย"
"ขอโทษ พอดีคิดถึงมากไปหน่อย ก็เลยกอดแน่นไปนิดนึง อ่อ..แปปนะ..อ้ะนี่..สุขสันต์วันเกิดนะ"
"อะไรอ่ะ?"
"ลองเปิดมันดูสิ!" เกมทำท่าทางตื่นเต้นและยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะค่อยๆเปิดกล่องออกอย่างช้าๆและก็พบว่าสิ่วที่อยู่ข้างในกล่องนั้นมันคือ..สิ่งที่เธออยากได้มานานมากแล้ว เกมดีใจน้ำตาคลอเบ้าและโผเข้ากอดเล็กอย่างเต็มเเรง
"จำได้ด้วยหรอว่าเกมอยากได้ปิ๊กกีตาร์อ่ะ ขอบคุณนะ..เกมอยากได้มานานแล้ว ขอบคุณนะเล็ก..แต่ปิ๊กนี่มันราคาพันกว่าบาทเลยไม่ใช่หรอ"
"อืม...แทบหมดตัวเลยล่ะ..แต่ก็คุ้มไม่ใช่หรอ เราดีใจนะที่ของขวัญเรา ทำให้เกมมีความสุขมากขนาดนี้ เอ้อ..วันนี้เกมมีไปไหนต่อไหม?"
"ไม่มีนะ วันนี้เกมตั้งใจว่าจะอยู่กับเล็กทั้งวัน ก็เลยโทร cancel เพื่อนคนอื่นหมดเลยอ่ะ..มาก็ดีละ..เกมหิวแล้วอ่ะ"
"เห้ย!!หิวอะไรอ่ะ!!?"
"คิดทะลึ่งอะไรอีกแล้วเนี่ย หิวข้าวสิ ไปกินข้าวกันนะ เดี๋ยวเกมเลี้ยงเอง ไหนๆเล็กก็หมดตัวเพราะเกมเเล้วนี่นา ฮ่าฮ่าฮ่า"
"จ้า งั้นก็ฝากท้องด้วยนะคะ" เกมจูงมือเล็กไปที่รถและขับออกไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง..พวกเขาสองคนนั่งทานข้าวกันไปพูด คุยกันไป ซึ่งในตอนนั้นเกมกับเล็กดูมีความสุขมากๆ ทั้งๆที่ในใจของเล็กนั้นมีความกระวนกระวายอยู่ไม่น้อยเพราะเธอกลัวว่า เกมจะมีปฏิกิริยาแปลกไปถ้ารู้ว่าเธอมีผู้ชายเขเามาติดพัน..ซึ่งในระหว่างที่เล็กกำลังจะกลับข้าวป้อนเข้าปากให้เกมนั้น สายตาของเธอก็ดันเหลือบไปเห็น กอล์ฟกับคิมที่กำลังขับรถผ่านหน้าร้านไป เธอไม่แน่ใจว่ากอล์ฟเห็นเธอกับเกมไหมแต่เพื่อความปลอดภัย เล็กจึงขอให้เกมห่ออาหารแล้วเอากลับไปกินที่บ้านโดยที่เกมก็ยังงงๆกับการกระทำของเล็กอยู่ คนั้นกำลังจะก้าวขึ้นรถ เล็กก็รู้สึกตะขิดตะขวงในใจเหมือนมีอะไรกำลังจะเกิดขึ้น
"เอ่อเกม..เราต้องขอตัวกลับก่อนนะ"
"อ้าวทำไมอ่ะ นี่มันเกิดเกมนะ เล็กจะไม่อยู่ฉลองกับเกมหรอ?"
"พอดีแม่เราโทรตามอ่ะ แม่บอกว่ามีอะไรจะให้ช่วยเราต้องรีบกลับก่อน คือเล็กไม่อยากให้แม่สงสัยเื่ของเราน่ะ ขอตัวก่อนนะ"
"แล้วไหนบอกว่าจะค้างกับเกมคืนนี้ไง"
"คงค้างไม่ได้แล้วแหละ ขอโทษนะ"
"งั้นเดี๋ยวเกมไปส่งที่บ้าน ยังไงแม่บัวก็รู้จักเกมในฐานะเพื่อนสนิทของเล็กอยู่แล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหม?"
"อย่าเลย ลำบากเกมเปล่าๆ เราว่าเรา..กลับเองดีกว่า รถมาพอดีเลยเราไปนะ สุขสันต์วันเกิดอีกรอบนะ คนดีของเค้า ไปล่ะ" เกมค่อนข้างที่จะงงกับการกระทำของเล็กมาก แต่ก็ไม่ได้นึกระแวงอะไร ในขณะที่เล็กรีบตรงกับบ้านเพราะกลัวว่าจะเกิดเื่อะไรขึ้น ทันทีที่เธอมาถึงบ้าน..ก็มีรถฮอนด้าสีดำจอดอยู่หน้าบ้านก่อนเธอมาถึง เรียบร้อยแล้ว..ภาพที่เธอเห็นคือแม่บัวนั่งอยู่บนแคร่กับกอล์ฟและคิม พวกเขาทั้ง 3 คนหันมามองหน้าเธอเป็ตาเดียวกันแต่หนึ่งในนั้นคือแม่บัว ที่จ้องหน้าลูกสาวด้วยความไม่พอใจเป็อย่างมาก จะเกิดอะไรขึ้นกับเล็กบ้าง..ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
262
