ณ โรงแรม...
ลูกสนนั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนขนาดใหญ่ ดวงตาหวานเยิ้มจ้องมองไปยังกระจกใสที่สาดส่องเห็นแสงไฟเมืองหลวงด้านนอก ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเน้นด้วยความคิด เขาไม่รู้ว่าส่ิงที่กำลังจะทำต่อจากนี้มันถูกต้องแล้วหรือไม่ ข้อเสนอที่ชายร่างสูงผู้นั้นให้มามันมากมายจนสามารถจ่ายค่าครองชีพและเงินที่ยืมมาร่ำเรียนหมดภายในพริบตา
แม้ตอนแรกจะพยายามปฏิเสธอย่างมีมารยาท แต่ด้วยก้อนเงินสดที่มือหนาควักออกมาจากกระเป๋ามันก็ทำให้ผู้ที่ฝ่าฟันชีวิตมานานอ่อนไหว...
แค่ครั้งเดียว...
นั่นเป็เสียงที่คอยกระซิบหลอกล่ออยู่เสมอทุกครั้งที่ลูกสนยกแก้วเครื่องดื่มให้ ด้วยฤทธิ์เหล้าราคาแพงที่เต็มร่างจนควบคุมสติบางอย่างไม่ค่อยอยู่ มันทำให้เด็กหนุ่มตัดสินใจที่จะเดินทางมากับชายปริศนา แม้ว่าจะไม่รู้จักชื่อ แต่ลูกสนก็ไม่มีความจำเป็ที่จะรู้จัก เพราะนี่จะเป็ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายของทั้งสองที่จะได้เจอหน้ากัน
“ไม่อาบน้ำหรอ”
“ผ…ผม…ไม่มีชุดเปลี่ยนครับ”
“เสื้อคลุมของโรงแรมก็มี รับไปสิ”
ชายที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำโยนเสื้อคลุมให้ ดูเหมือนว่าชุดนี้มันจะใหญ่กว่าร่างเล็กมากเกินไปแต่ลูกสนก็รับมาตามมารยาท เขาจ้องมองไรผมเปียกน้ำและเรือนร่างกำยำของคนผิวเข้ม เมื่อได้จ้องมองสรีระทุกอย่างของคุณลุกค้ามันก็ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มชงเหล้าคิดหนักมากขึ้นไปอีก เขากัดริมฝีปากอีกครั้ง...ดวงตาแสดงสีหน้าบางอย่างที่เคชินทร์ดูออกอย่างชัดเจน
“เปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ทันหรอกนะ”
“คือ…ผมคิดว่าผมเมามาก...เลยตอบตกลงออกไปแบบนั้น”
“หือ? คนที่พยายามมอมเหล้าฉันมากที่สุดน่าจะเป็นายนะ”
“…..”
“ฉันว่าไม่ต้องอาบน้ำหรอก”
“ด…เดี๋ยวสิครับ”
อยู่ร่างสูงกำยำเดินเข้ามาใกล้...
มือหนาผลักร่างเล็กลงไปนอนบนเตียงก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นหอมๆตามเนื้อขาวเนียน เคชินทร์กลัวว่ากลิ่นพวกนี้จะหลุดหายไปจากร่างเมื่อเด็กหนุ่มอาบน้ำ สันจมูกโด่งเคลื่อนไหวเข้าซอกซอยลำคอจนร่างเล็กใจสั่น ลมหายใจร้อนๆพ่นไปทั่วใบหน้า คิ้วหนายักขึ้นด้วยความเ้าเล่ห์ก่อนจะเสนออะไรบางอย่างตามแบบของเขา
“สองเท่า...”
“….”
“ฉันจะให้นายอีกสองเท่า...ถ้านายยอมทำให้ฉัน...ด้วยความเต็มใจ”
“ส…สองเท่าหรอครับ”
“ใช่…”
ลูกสนสบตากับร่างหนาใหญ่ มือเรียวดันแผงหน้าอกเอาไว้อย่างนั้นพร้อมกับคิดไตร่ตรองอย่างหนัก ดูรวมๆแล้วชายตรงหน้าก็ไม่ได้ดูเป็คนโรคจิตอะไร แม้ว่าสายตาคมจะเ็าและเต็มไปด้วยปริศนาให้ต้องหาคำตอบอยู่บ่อยๆ แต่โอกาสดีๆที่ลูกสนจะหลุดพ้นหนี้ทุกอย่างก็ประเคนมาให้ตรงหน้าแล้ว
“ผ…ผมจะมั่นใจได้ยังไง”
“เอาเลขบัญชีมาสิ”
เคชินทร์ผละร่างออกมาจากคนตัวเล็กก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มากดบางอย่าง ลูกสนบอกเลขบัญชีของเขาให้ชายหนุ่มได้ฟัง เมื่อหน้าจอโทรศัพท์เครื่องใหญ่ยื่นให้ดู เด็กหนุ่มก็เห็นตัวเลขแวววาวโอนเข้าบัญชี ดวงตาจ้องมองไปยังชื่อของผู้โอน ตอนนั้นเองที่เขารู้ว่าชายที่พาเขามายังโรงแรมมีนามว่าเคชินทร์ แต่นามสกุลที่ยาวเหยียดก็ทำให้สายตาของคนเมามายแอลกอฮอล์ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก
“เชื่อได้หรือยัง”
“….ผม….ผมต้องทำอะไร...ก่อนครับ”
“หือ???”
“…..”
“ไม่ต้องห่วง....เดี๋ยวฉันสอนให้เอง”
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ฉีกกว้างจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ตอนนี้ลูกสนเริ่มรู้สึกกลัวชายตรงหน้าขึ้นมาบ้างแล้ว ใบหน้านิ่งๆของเขาก็เ็าเป็ทุนเดิม แต่พอได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้น...มันก็ยิ่งทำให้เด็กชงเหล้าอย่างเขาไม่รู้สึกสบายใจเลยซักนิด
“ถอดเสื้อของนายออก”
“ผม….ผมต้องอาบน้ำก่อนครับ”
“ไม่จำเป็”
“….”
“ถอดออก”
ใบหน้าแดงระเรื่อจ้องมองร่างกายกำยำของอีกฝ่าย สัดส่วนทุกอย่างทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มกัดแน่นโดยไม่รู้ตัว กระดุมเสื้อค่อยๆถอดออกช้าๆ ทั้งกางเกงและสิ่งที่สวมทับอยู่ด้านในก็ไม่มีเหลือ เคชินทร์หายใจแรงขึ้นเมื่อได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าตรงหน้า เขากลืนน้ำลายเสียงดังและแสดงอาการหิวโหยออกมาอย่างชัดเจน
“ดีกว่าที่คิดนะ”
“อะไรนะครับ?”
“ฉันพูด....ว่านายน่ากระแทกกว่าที่คิด”
เคชินทร์กล่าวออกมาตรงๆโดยไม่อ้อมค้อม...
ใบหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอนแดงระเรื่อ มือหนาลูบไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มพร้อมกับสอดนิ้วเข้าไปด้านใน เมื่อลูกสนััได้เช่นนั้นลิ้นเล็กก็ตวัดดูดเลียตามสัญชาตญาณ เด็กหนุ่มเคลิ้มไปกับบรรยากาศและฤทธิ์แอลกอฮอล์ในตัว อารมณ์สั่นไหวที่ไม่เคยเป็มาก่อนเริ่มแสดงอาการจากแท่งลำที่แข็งขืนระหว่างขา...
“ดูดเก่งหนิ”
“…อึก”
“ดูดตรงนี้ให้ฉันบ้างสิ”
ทันทีที่ร่างสูงปลดปมผ้าขนหนูออกดวงตากลมโตก็เบิกว้างเป็ผลส้ม วัตถุที่ห้อยยาวลงมามันใหญ่กว่าของคนตัวเล็กเป็อย่างมาก ใบหน้าแดงระเรื่อชะงักไปเล็กน้อยจนไม่รู้ตัวว่าท่อนลำความเป็ชายมันเคลือบคลานเข้ามาถึงตัว จะรู้ตัวอีกที...กรามเล็กก็ถูกจับขยายเสียแล้ว!
“อรัก....อื้ออออ!!!”
“ซีดดด”
4K
