“พวกเ้าคงไม่ได้ชื่นชอบสตรีคนเดียวกันใช่หรือไม่”
“............”
“ไม่ได้นะห้ามพวกเ้าชอบสตรีคนเดียวกัน”
“ทำไม/ทำไม”
ฟางหรงถอนหายใจออกมาก่อนมองทั้งสองด้วยแววตาจริงจัง
“สตรีที่รักบุรุษถึงสองคนมิใช่คนดีหรอกหากชอบนางจริง ๆ ให้นางเลือกได้หรือไม่.....”
“หมายความว่า???”
“ข้าไม่อยากให้พวกเ้าทะเลาะกันเพื่อแย่งสตรีใดก็ตาม”
“...........”
“แล้วถ้าหากพวกข้าอยากนางทั้งคู่เล่าหรงหรง”
“ถึงตอนนั้นให้ก็ให้นางได้เลือกเถิดว่าจะอยู่กับพวกเ้าทั้งสองหรือจะเลือกแค่คนใดคนหนึ่ง หากนางเลือกที่จะเห็นพวกเ้าแย่งชิงกันเพื่อนางสัญญากับข้าว่าจะถอยออกมา...”
“........”
“........”
จางหมิ่งและเจียอี้ไม่ได้ตอบอะไรพวกเขาต่างมองไปที่ฟางหรงด้วยแววตาที่สับสน พลางคิดในใจว่าหรงหรงข้าไม่อาจสัญญาได้ ถึงตอนนั้นหากเ้าเลือกข้าจะยอมถอยออกมาได้เช่นไร.......
“เอาเถิดหากไม่สัญญาก็เก็บคำพูดข้าไปคิดก็ได้”
“หรงหรงของเราโตแล้ว”
ฟางหรงทำเพียงฝืนยิ้มออกมาพลางคิดว่าเื่ในอดีตจะเกิดซ้ำรอยเดิมอีกหรือไม่นางมองอาหารที่กำลังถูกวางบนโต๊ะ ก่อนจะคิดถึงตงหยางที่มักทานข้าวและพูดคุยกับนางตลอดหลายปีเื่ความสัมพันธ์ของนางและตงหยาง คงถึงเวลาที่จะต้องบอกแล้วอย่างน้อยก็อยากฟังคำยินดีก่อนพวกเขาจะจากไปอีกไม่นานแล้วที่การเรียนกับท่านพ่อจะสิ้นสุดลง.....
“หรงหรงจริงวันนี้พวกข้ามีเื่จะบอกเ้า”
“ข้าเองก็มีเื่จะบอกพวกเ้า”
“เ้าบอกก่อนเถอะเื่ขอพวกข้าไม่ได้สำคัญมาก”
เจียอี้พูดขึ้นก่อนจะคีบอาหารให้ฟางหรงด้วยรอยยิ้มฟางหรงหายใจเข้าเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดออกไป
“ตงหยางกำลังส่งแม่สื่อมาสู่ขอข้า”
เพล๊ง!!
ตะเกียบที่อยู่ในมือของชายทั้งสองร่วงลงบนจานจนเกิดเสียงดังฟางหรงที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มจาง ๆ ออกไปเดิมทีก็ทำใจไว้แล้ว แต่พอมาเจอเช่นนี้คุณหนูเช่นข้าทำตัวไม่ถูกจริง ๆ
“กล้าดียัง เ้าตงหยางนั่นมันใช้อะไรล่อลวงเ้า”
“จางหมิ่ง เ้าใจเย็น ๆ ไหนบอกข้ามาเ้ากับไอ้โง่นั่นไปชอบพอกันตอนไหน”
เจียอี้กัดฟันพูดออกมาฟางหรงเองที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว แต่ยังคงฝืนยิ้มออกมา
“จางหมิ่ง เจียอี้ข้าและพี่หยางรักกันจริง ๆ อีกไม่นานพี่หยางจะส่งแม่สื่อมา ที่ข้าบอกพวกเ้าเพราะอยากได้คำอวยพรจากสหาย”
“เหอะ สหาย” เจียอี้
“ใครอยากเป็สหายของเ้ากัน” จางหมิ่ง
ฟางหรงที่ได้ยินเช่นนั้น เม้มปากแน่น
“ฟางหรงอยากได้คำอวยพรจากพี่ชายทั้งสอง”
“...........”
“...........”
จางหมิ่งที่ได้ฟังแทบอยากเข้าไปเขย่าตัวคนตรงหน้า ว่าเขานั้นเลิกที่จะอยากเป็พี่ชายของนางนานแล้วเหตุใดถึงไม่รู้ตัวเลยสักนิด ด้านเจียอี้เขาทำเพียงฝืนยิ้มออกมาแม้จะเอาแต่คิดว่าจริง ๆ มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่เดิมหลังจากกลับจวนก็จะให้ท่านแม่ส่งแม่สื่อมา เหตุใดจึงผิดพลาดเช่นนี้
“ข้ารักพี่หยางจริง ๆ นะพวกเ้าจะยินดีกับข้าใช่ไหม”
ฟางหรงพูดออกมาน้ำตาคลอจางหมิ่งและเจียอี้ที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาทั้งสองพยายามสงบอารมณ์โกรธของตัวเอง มองนางในดวงใจที่เอาแต่เฝ้าบอกให้พวกเขาอวยพรนางมองพวกเขาผ่านม่านน้ำตา จางหมิ่งเงยหน้าฝืนให้ตัวเองไม่ร้องไห้ออกมา
“ตงหยางผู้นี้คุ้มค่าให้เ้ามาเสียน้ำตาต่อหน้าพวกข้างั้นหรือ” จางหมิ่ง
“หากเ้าโง่นั้นทำให้เ้าเ็ปหากมันดูแลเ้าไม่ได้” เจียอี้
“ข้ายินดีรับ ชะตานั้นเพราะข้าเลือกเอง”
เจียอี้พยักหน้าก่อนจะหลับตาลงมือทั้งสองของเขากำแน่น ก่อนจะลุกขึ้น
“เช่นนั้นก็ดีข้าก็ขอให้เ้ามีความสุข อาหารมื้อนี้ไม่อร่อยแล้ว ข้าขอตัว”
ฟางหรงมองเจียอี้ที่วางเงินลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกไปเขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฟางหรงที่เรียกเขาอย่างที่เคยเจียอี้ในตอนนี้เขาแทบพังทลายจนกลับไปมองหน้านางในตอนนี้ไม่ได้แล้ว.....
“จะ...จางหมิ่ง....”
“ข้า.....ข้าจะไปส่งเ้า..”
จางิ่จับมือของฟางหรงก่อนจะพาเดินออกมาจากร้านตลอดทางที่ออกมาจากร้านจนถึงนั่งรถม้า ทั้งสองไม่ได้คุยกันเลย มีเพียงจางหมิ่งที่ยังคงจับมือของฟางหรงไว้แน่น
“ข้ากับเจียอี้จะไปวันนี้”
“ทำไมถึง....”
“นี่คือเื่ที่จะบอกเ้าในร้านอาหารแต่ไม่ต้องห่วง หากยังไม่ตายจากสนามรบข้ากับเจียอี้จะมางานแต่งเ้าแน่”
“เข้าใจแล้ว”
ฟางหรงยิ้มออกมาเพราะนางรู้ดีว่าพวกเขาจะไม่ตายและกลายเป็วีระบุรุษจางหมิ่งมองฟางหรงที่ยิ้มมาทางเขาน้ำตาที่ฝืนมาก็ไหลออกมาเขาดึงหญิงสาวตรงหน้าเขามากอดแน่น
“จางหมิ่ง...จะ..เ้าจะทำอะไร”
“หรงหรง เหตุใดไม่ใช่ข้า....”
“จะ...จางหมิ่ง..เ้าเป็อะไร”
“.........”
ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกจางหมิ่งยังคงกระชับอ้อมกอดแน่น
“คุณหนูถึงจวนแล้วขอรับ”
จางหมิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็เช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนจะคลายอ้อมกอด เขาฝืนยิ้มออก มองหน้าสตรีที่เขารักปักใจมาตลอดหลายปี
“หรงหรงของเราโตแล้วพี่ใหญ่เช่นข้าขอให้เ้ามีความสุข....”
“จางหมิ่ง”
“เ้าไปเถิดข้ามีนัดกับเจียอี้อีกที่”
ฟางหรงพยักหน้านางมองเขาด้วยสายตาเป็ห่วงก่อนจะเดินออกไป จางหมิ่งที่เห็นฟางหรงเดินลงไปแล้วก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าของฟางหรงที่เขาเก็บไว้มาหลายปีออกมา
“ข้าช่างโง่งม”
261
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
