นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]

ประตูห้องปิดลงเบา ๆ จนแทบไม่มีเสียง...

พีชเดินเข้ามาในห้องของตัวเองหลังจากคุยกับแพรจบ แสงไฟหัวเตียงยังเปิดค้างไว้เหมือนตอนก่อนออกไป ทุกอย่างอยู่ที่เดิม

ยกเว้นความรู้สึกที่ยังไม่ยอมจบ

เธอวางกระเป๋าลงข้างเตียง ก่อนจะนั่งลงช้า ๆ เหมือนร่างกายเพิ่งตามกลับมาทัน

โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ หน้าจอเป็๲บทสนทนาล่าสุด

ข้อความที่เธอเพิ่งส่งไป… ถูกอ่านแล้ว

ไม่มีอะไรต่อจากนั้น

และเธอก็ไม่แน่ใจว่าควรจะมีหรือเปล่า

พีชมองอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วเลื่อนขึ้นเล็กน้อย 

เหมือนจะพิมพ์…แล้วหยุด

เธอสูดหายใจเข้าเบา ๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนตัก

ความเงียบในห้องทำให้เสียงความคิดชัดขึ้น คำพูดบางอย่างย้อนกลับมา น้ำเสียงนิ่ง ๆ แบบนั้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

หน้าจอเดิม…ชื่อเดิม

ครั้งนี้เธอไม่ได้ลังเลนาน

นิ้วกดลง

โทรออก

……….

ในอีกมุมหนึ่งของบ้านปลายสาย

จักราวุธเปิดประตูเข้าห้อง ความมืดต้อนรับเขาเหมือนทุกวัน

เขาเปิดไฟเพียงดวงเดียว แสงสว่างหยุดอยู่แค่ครึ่งห้องพอให้มองเห็น แต่ไม่พอให้รู้สึกว่ามีใครอยู่ด้วย

เขาวางกุญแจลง ถอดนาฬิกา วางเรียงเป็๞ระเบียบเหมือนเดิม

ทุกอย่างเป็๲ routine ยกเว้นความคิดที่ยังไม่ยอมจบง่าย ๆ

เขานั่งลงบนโซฟา 

หลังพิง… 

สายตานิ่ง…

ภาพในห้องโรงพยาบาลย้อนกลับมา

ไม่ต้องเรียกหา…มันมาเอง

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอเป็๲บทสนทนาที่เพิ่งจบไปไม่นาน

ไม่มีข้อความใหม่

นิ้วของเขาแตะหน้าจอเบา ๆ

หยุดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะกดโทรออก

……….

เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมกัน

สองที่…

สองคน…

…โดยไม่ได้นัดกัน

แต่ไม่มีใครได้ยินของอีกฝ่าย เพราะหน้าจอแสดงเหมือนกัน

“สายไม่ว่าง”

พีชชะงัก เสียงสัญญาณหายไปเร็วกว่าที่ควร

เธอมองหน้าจอเหมือนยังไม่ทันตั้งตัว

คิ้วขมวดเล็กน้อย เหมือนจะกดโทรซ้ำ

นิ้วแตะลง…แล้วหยุด

เธอไม่ได้กด…

เพียงวางโทรศัพท์ลงข้างตัวช้า ๆ

เหมือนกลัวว่ามันจะดังขึ้นอีก… แล้วเธอจะต้องตัดสินใจ

……….

จักราวุธมองหน้าจอ ไม่มีสีหน้า แต่สายตาไม่เหมือนเดิม

เขาไม่ได้กดโทรซ้ำ

เพียงกดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

หงายหน้าจอไว้…

เหมือนยังรอ… ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะรอ

ความเงียบกลับมาทั้งสองที่…เหมือนเดิม

แต่ครั้งนี้… ชัดกว่าเดิม

……….

พีชเอนตัวลงบนเตียง สายตามองเพดาน

เขากำลังโทร…

หรือเราโทรชนกันพอดี

คำถามเกิดขึ้นโดยไม่มีคำตอบ

เธอพลิกตัวเล็กน้อย มือยังวางอยู่ใกล้โทรศัพท์

แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาอีก

………

จักราวุธเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงช้า ๆ

จังหวะเดียวกัน… งั้นเหรอ

เขาไม่ได้คิดต่อ แต่ก็ไม่ได้ปัดมันออกจากความรู้สึก

--------------------

อีกด้านหนึ่งของบ้านพีช

ในห้องนอนของแพรรัมภา หน้าจอโทรศัพท์ของแพรสว่างขึ้น

วาโย: พี่…

วาโย: ผมสงสัยมานานล่ะ ???”

แพรตอบทันที

แพร: คิดมากอีกแล้วดิ

วาโย: พี่ไอซ์เขาเป็๞ใครกันแน่ พี่เคยสงสัยไหม ????

แพรมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์

แพร: ไม่รู้อ่ะ…????

วาโย: แต่เขาไม่ธรรมดาแน่ ๆ

วาโย: แบบ…มันดูไม่ใช่คนปกติ ???”

ภาพจักราวุธในวันนี้ที่โรงพยาบาลผุดขึ้นมาในหัวของแพร

แพรยิ้มมุมปากนิดเดียว

แพร: เออ…รู้

เธอเว้นจังหวะ…ก่อนจะพิมพ์ต่อมา

แพร: แต่ยังไม่รู้ว่าอะไร

เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะขึ้น

วาโย: สรุปคือเรารู้อะไรบ้างพี่ ????

แพรมองหน้าจอ คิดนิดเดียว

แพร: รู้ว่าไม่รู้… แล้วก็ยังอยากรู้ ????

วาโย: โห ลึกนะพี่

แพร: ไปนอนเหอะ พี่ง่วงแระ ????

วาโย: ครับพี่

หน้าจอดับลง

คำถามยังอยู่เหมือนเดิม

-------------------

คืนนี้ไม่มีใครได้คุยกันอีก…

ไม่มีใครโทรซ้ำ…

ไม่มีข้อความตามมา…

แต่มีบางอย่าง…เกิดขึ้นพร้อมกัน

โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

เช้าวันพรุ่งนี้…พวกเขาต้องออกเดินทางไปอ่าวมะนาว

แต่สิ่งที่เริ่มต้นขึ้นเงียบ ๆ ในคืนนี้

จะพาไปไกลแค่ไหน

ไม่มีใครรู้…