ตอนที่ 2 — “คมดาบแรกและราคาที่ต้องจ่าย”
สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับ์้าชำระล้างกลิ่นคาวเืที่คละคลุ้งอยู่บนยอดเขาอู๋จื่อ
หลี่อี้ิยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางร่างไร้ิญญาของศิษย์สำนักเมฆครามทั้งสามคน ความเ็ปจากาแที่เพิ่งถูกรักษาด้วยพลังลึกลับยังคงทิ้งร่องรอยความชาหนึบไปทั่วร่าง แม้แผลภายนอกจะสมานกันสนิทแล้ว แต่ภายในเส้นลมปราณของเขายังคงปั่นป่วน ราวกับมีกระแสธารที่กราดเกี้ยวไหลเวียนอยู่
“อู๊ดดดด!”
เสียงคำรามต่ำดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันใกล้กว่าเดิมมาก เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำลงบนโคลนตม ดัง ตึง! ตึง! จนพื้นดินสั่นะเื
จากความมืดมิดของป่าสน ปรากฏดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งลอยเด่นขึ้นมา มันคือ “หมีขนเหล็กทมิฬ” สัตว์อสูรระดับต่ำขั้นกลาง แต่มันขึ้นชื่อเื่ความดุร้ายและหนังที่หนาจนดาบธรรมดาฟันไม่เข้า มันคงได้กลิ่นเืมนุษย์จึงตามมาเพื่อหวังส่วนแบ่งอาหารอันโอชะ
“สัตว์อสูร...” อี้ิกัดฟันแน่น มือที่กำด้ามดาบ ‘หลิงเช่อ’ สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความอ่อนล้า
『เ้าจะหนีก็ได้นะ...』 เสียงหวานใสแต่เ็าของหลิงเช่อดังขึ้นในหัว 『ด้วยสภาพร่างกายของเ้าตอนนี้ การปะทะกับหมีขนเหล็กไม่ใช่เื่ฉลาด』
อี้ิแสยะยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าผาก “หนี? ข้าหนีมาตลอดชีวิต... หนีจากคำครหา หนีจากการถูกใส่ร้าย สุดท้ายข้าก็ได้แค่ความตาย... ครั้งนี้ข้าจะไม่หนี!”
เขากระชับดาบในมือแน่น แววตาที่เคยสิ้นหวังบัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ “อีกอย่าง... เ้าบอกเองว่าข้าต้อง ‘สังหาร’ เพื่อเติมเต็มหีบไม่ใช่หรือ?”
หญิงสาวในชุดขาวที่ลอยอยู่ข้างกายเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูอันตราย 『น่าสนใจ... ถ้าเช่นนั้นก็จงแสดงให้ข้าดู ว่าเ้าคุ้มค่าพอที่จะถือครองข้าหรือไม่』
ทันใดนั้น หมีขนเหล็กทมิฬก็พุ่งเข้าใส่! ร่างมหึมาของมันพุ่งแหวกสายฝนราวกับรถม้าศึก กรงเล็บยาวโง้งตบวูบลงมาหมายจะขยี้ศีรษะของมนุษย์ตัวจ้อยให้แหลกเหลว
อี้ิไม่ได้ถอยหลัง เขาอาศัยทักษะตัวเบาพื้นฐานของสำนักเมฆคราม ‘ย่างก้าวเมฆา’ เอี้ยวตัวหลบกรงเล็บมรณะไปได้อย่างหวุดหวิด ลมแรงจากการตบเฉียดแก้มเขาไปจนแสบวาบ
“ตายซะ!”
ชายหนุ่มตวาดก้อง สวนดาบกลับไปที่ลำคอของหมีร้าย เคร้ง! เสียงเหมือนโลหะปะทะกันดังสนั่น ดาบหลิงเช่อปะทะเข้ากับขนที่แข็งดั่งเหล็กไหลของมัน แม้ดาบจะคมกริบ แต่ด้วยแรงกายที่อ่อนแอของอี้ิ ทำให้คมดาบกินเข้าไปในเนื้อของมันได้เพียงตื้นๆ เืสีดำไหลซึมออกมาเล็กน้อย
เ้าหมีคำรามด้วยความเ็ปและโกรธเกรี้ยว มันสะบัดตัวอย่างแรง กระแทกอี้ิจนกระเด็นไปชนต้นไม้ด้านหลัง อึก! อี้ิกระอักเืออกมา ความเ็ปแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง
『เ้าใช้แรงโง่ๆ แบบนั้น ต่อให้มีดาบเทพเ้าอยู่ในมือ ก็ไม่อาจตัดผ่าภูผาได้』 เสียงหลิงเช่อตำหนิอย่างราบเรียบ 『ส่งปราณเข้าไปในตัวดาบ... แลกเปลี่ยนด้วยอายุขัยของเ้า... แล้วข้าจะมอบ ‘ความคม’ ที่แท้จริงให้』
【คำเตือน: เปิดใช้งานคมดาบมาร – ลดอายุขัย 10 วัน】
หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้า อี้ิไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เอาไปเลย! จะสิบวันหรือสิบปี ข้าก็ยอม!”
เขาโคจรลมปราณเฮือกสุดท้าย อัดฉีดลงไปในตัวดาบ ทันใดนั้น ลวดลายอักขระบนตัวดาบหลิงเช่อก็เปล่งแสงสีเงินสว่างจ้า บรรยากาศรอบตัวดาบบิดเบี้ยวราวกับอากาศถูกฉีกกระชาก
หมีขนเหล็กทมิฬััได้ถึงอันตราย มันชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าสั่งให้มันพุ่งเข้าขย้ำศัตรูให้ตายก่อน “โฮก!!”
อี้ิสูดหายใจลึก ก้าวเท้าไปข้างหน้า สลัดความเ็ปทิ้งไป “เพลงดาบเมฆคราม กระบวนท่าที่สาม... ตัดวายุ!”
ชิ้ง!
เพียงแค่ตวัดดาบเบาๆ แสงสีเงินเส้นหนึ่งก็พาดผ่านความมืด ไม่มีเสียงปะทะของโลหะ ไม่มีแรงต้านทานใดๆ ร่างของหมีขนเหล็กทมิฬที่กำลังพุ่งเข้ามา หยุดชะงักกลางอากาศ วินาทีต่อมา... หัวขนาดใหญ่ของมันก็ค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากบ่า เืสีดำพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ
ร่างไร้หัวของมันล้มตึงลงกระแทกพื้นโคลน อี้ิทรุดฮวบลง ใช้ดาบยันพื้นไว้เพื่อพยุงตัว เสียงหอบหายใจของเขาดังแข่งกับเสียงฝน
【สังหารสัตว์อสูรระดับต่ำ: หมีขนเหล็กทมิฬ】 【ได้รับ: แต้มสังหาร 50 แต้ม】 【ิญญาถูกดูดกลืนเข้าสู่หีบ... ฟื้นฟูพละกำลังเล็กน้อย】
กระแสอุ่นวาบไหลจากด้ามดาบเข้าสู่ร่างกายของอี้ิ ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่จางหายไปบางส่วน าแฟกช้ำเริ่มทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ เขามองดูมือตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา “นี่คือ... พลังของการสังหารงั้นหรือ?”
หลิงเช่อลอยลงมายืนข้างซากหมี มองดูผลงานด้วยแววตาพึงพอใจ 『ถูกต้อง... หีบสังหารไม่ได้้าแค่ชีวิตมนุษย์ ิญญาของสัตว์อสูรที่มีความอาฆาตก็เป็อาหารชั้นดี เ้าฆ่าเพื่อแลกพลัง และใช้พลังนั้นเพื่อฆ่าต่อไป... นั่นคือวัฏจักรของเ้าต่อจากนี้』
อี้ิพยักหน้าช้าๆ เขาเก็บดาบเข้าฝักที่ข้างเอว (ซึ่งเขาเพิ่งหยิบมาจากศพศิษย์คนหนึ่ง) “ข้าเข้าใจแล้ว”
เขาเดินกลับไปที่ร่างไร้ิญญาของศิษย์สำนักเมฆครามทั้งสามคน แล้วเริ่มค้นตัวพวกมันอย่างรวดเร็ว โลกแห่งผู้ฝึกตนนั้นโหดร้าย ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ทรัพย์สมบัติของผู้แพ้ย่อมตกเป็ของผู้ชนะ
“ขวดโอสถสมานแผล 3 ขวด... โอสถรวบรวมปราณ 1 ขวด... เงินตำลึงอีกเล็กน้อย” อี้ิพึมพำขณะรวบรวมของ แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงัก คือแผ่นป้ายหยกสีเขียวมรกตที่เหน็บอยู่ที่เอวของหัวหน้ากลุ่มศิษย์พวกนั้น บนป้ายสลักคำว่า “คำสั่งลับ”
เขาหยิบมันขึ้นมาถ่ายเทปราณเข้าไปเล็กน้อยเพื่ออ่านข้อความที่บันทึกไว้ เสียงของผู้าุโสามแห่งสำนักเมฆครามดังขึ้นในจิตของเขา
“หากพบตัวหลี่อี้ิ ให้ฆ่าทิ้งทันทีไม่ต้องนำตัวกลับ... และจงค้นตัวมัน เพื่อหา ‘กุญแจหอคัมภีร์’ ที่มันขโมยไปให้พบ หากหาไม่พบ... ให้ตามสืบไปถึงตระกูลของมันที่เมืองชายแดน”
เพล้ง! อี้ิบีบป้ายหยกในมือจนแตกละเอียด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็สีแดงฉานด้วยความโกรธแค้น “ตระกูลของข้า...? พวกมันกล้าดียังไงที่จะยุ่งกับท่านพ่อท่านแม่!”
ครอบครัวของเขาเป็เพียงตระกูลพ่อค้าเล็กๆ ในเมืองชายแดนที่ห่างไกล การที่เขาส่งเงินกลับไปและการที่เขาได้เป็ศิษย์สายใน คือความภาคภูมิใจเดียวของตระกูล หากสำนักเมฆครามส่งคนไปหาเื่ ครอบครัวเขาไม่มีทางสู้ได้เลย
“ข้าต้องรีบไป...” อี้ิกัดฟันกรอด “ข้าจะปล่อยให้พวกมันแตะต้องคนของข้าไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ!”
『ใจเย็นก่อน เ้าหนุ่ม』 หลิงเช่อเตือนสติ 『ด้วยสภาพเ้าตอนนี้ กลับไปก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง เ้าคิดว่าเ้าจะสู้กับผู้าุโระดับ ‘สร้างรากฐาน’ ได้หรือ? แค่ศิษย์ระดับ ‘รวบรวมปราณ’ ขั้นปลาย เ้าก็แทบตายแล้ว』
อี้ิกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนเืซิบ “แล้วเ้าจะให้ข้าทำยังไง! รอให้พวกมันฆ่าพ่อแม่ข้าหรือ?”
『เ้าต้องแข็งแกร่งขึ้น... เดี๋ยวนี้』 หลิงเช่อชี้นิ้วไปที่ศพของหมีขนเหล็ก 『ผ่าเอานิ่วอสูรของมันออกมา แล้วใช้ระบบของข้าดูดซับมันซะ... จากนั้นเราจะมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าอสูรหมื่นลี้... ที่นั่นอันตราย แต่ก็เต็มไปด้วยอาหารสำหรับหีบสังหาร』
เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา 『เ้ามีเวลา 7 วัน ก่อนที่คนชุดต่อไปของสำนักจะไปถึงเมืองชายแดน... ภายใน 7 วันนี้ เ้าต้องทะลวงระดับเข้าสู่ขั้นรวบรวมปราณขั้นที่ 9 ให้ได้ ถ้าทำไม่ได้... ก็เตรียมไปเก็บศพพ่อแม่เ้าได้เลย』
อี้ิสูดลมหายใจเข้าลึก ความโกรธถูกกดทับด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว เขาชักมีดสั้นออกมาจากศพศิษย์คนนั้น แล้วเดินตรงไปที่ซากหมี “7 วัน... ข้าจะทำให้ได้” “ไม่สิ... ข้าจะทำให้พวกมันต้องเสียใจ ที่คิดเป็ศัตรูกับข้า!”
เขาลงมือชำแหละซากสัตว์อสูรท่ามกลางสายฝน โดยไม่รู้เลยว่า... การตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าป่าอสูรหมื่นลี้ในครั้งนี้ จะเป็จุดเริ่มต้นของตำนาน “มารกระบี่เื” ที่ทั่วทั้งยุทธภพจะต้องจดจำไปชั่วกัลปาวสาน
35K
