บทที่ 4:เริ่มเปลี่ยนไป
หลี่ซูซินตัดสินใจแน่วแน่ที่จะไม่ยอมตกเป็เหยื่อของสถานการณ์อีกต่อไปเธอรู้ว่าการปกป้องตัวเองเป็สิ่งสำคัญที่สุดในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนนี้ สูเอ๋อสาวใช้ผู้ภักดีได้แนะนำให้เธอไปพบกับหยางเจิน องครักษ์ผู้เก่งกาจที่สุดในจวน
เมื่อถึงสนามฝึกซ้อม หยางเจินยืนอยู่ที่นั่นด้วยท่าทางที่สงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม เขาเป็ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดดจากการฝึกฝนกลางแจ้ง ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่หลี่ซูซินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ค่อยพอใจร่างเล็กอันบอบบางเช่นนี้จะจับดาบรอดหรือไม่ยังไม่รู้เลยเขาจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่พอใจ
“นี่หรือ...ฮูหยินที่้าเรียนรู้การต่อสู้?”
หยางเจินพูดด้วยน้ำเสียงเ็า มือขวากุมด้ามดาบยาวไว้แน่น
หลี่ซูซินสูดหายใจลึกก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาด้วยท่าทางที่มั่นคง แม้ภายในจะรู้สึกกดดันจากสายตาของเขาแต่เธอไม่แสดงออกมาให้เห็นในยุคปัจจุบันเธอเป็ถึงนักกีฬาทีมชาติในการแข่งขันประเภทการต่อสู้เชียวนะสายตาอย่างนั้นจะดูถูกกันเกินไปแล้วเธอจึงเอ่ยขึ้น
“ใช่ ข้า้าเรียนรู้วิธีปกป้องตัวเอง”
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นใจ
หยางเจินเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองซูเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“องค์ชายอนุญาตให้ข้าสอนนางหรือ?”
ซูเอ๋อพยักหน้าเล็กน้อย
“องค์ชายเฉินอี้เฟยได้อนุญาตแล้ว ท่านแค่ทำตามหน้าที่ก็พอ”
คำพูดนั้นทำให้หยางเจินถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า
“ก็ได้...แต่ข้าขอเตือนว่า การฝึกกับข้าไม่ใช่เื่ง่ายหากท่านทนไม่ได้ก็อย่ามาเสียเวลาของข้า”
หลี่ซูซินมองเขาอย่างแน่วแน่
“ข้าไม่ยอมแพ้เ้าหรอก”
หยางเจินพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะโยนดาบไม้ให้เธอ
“เริ่มจากพื้นฐาน ท่านรู้จักวิธีจับดาบหรือไม่?”
หลี่ซูซินรับดาบไม้มาอย่างระมัดระวัง เธอพยายามจับดาบตามที่เคยเห็นในภาพยนตร์ในยุคปัจจุบัน แต่ท่าทางของเธอกลับดูเก้ๆ กังๆ หยางเจินเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเสียงดัง
“หากท่านจับดาบเช่นนั้น ท่านจะถูกฆ่าก่อนที่จะได้เริ่มสู้”
เขาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะจับมือของเธอและปรับตำแหน่งให้ถูกต้อง
ััมือที่แข็งแรงและมั่นคงของเขาทำให้หลี่ซูซินรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างพวกเขา หยางเจินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ
“ฟังให้ดีการจับดาบที่ถูกต้องคือพื้นฐานของทุกอย่าง”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในสนามฝึก หลี่ซูซินล้มลุกคลุกคลานหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ หยางเจินเริ่มมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเริ่มเห็นความมุ่งมั่นในตัวเธอ และแม้จะไม่พูดออกมา แต่เขาก็เริ่มยอมรับเธอในฐานะผู้เรียน
ในตอนท้ายของการฝึกวันแรก หยางเจินยืนมองหลี่ซูซินที่หอบหายใจหนัก ใบหน้าเปื้อนเหงื่อและฝุ่นดิน แต่แววตาของเธอยังคงส่องประกาย
“ท่านมีความพยายาม...แต่ความพยายามอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีวินัยและความอดทนด้วย”
เขากล่าวก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้หลี่ซูซินยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับความตั้งใจที่จะพิสูจน์ตัวเองในวันต่อไป
รุ่งเช้าของวันถัดมา สนามฝึกซ้อมเต็มไปด้วย เสียงของดาบไม้กระทบกันและเสียงะโ ของผู้ฝึก หยางเจินยืนกอดอกอยู่กลางสนามดวงตาคมกริบของเขากวาดมองผู้ฝึกซ้อม อย่างเข้มงวด ก่อนจะหันไปมองหลี่ซูซินที่เดิน เข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง
"พร้อมหรือยัง?”
หยางเจินถามด้วยน้ำเสียง เรียบนิ่ง แต่สายตากลับแฝงความท้าทาย
หลี่ซูซินพยักหน้าเล็กน้อย เธอจับดาบไม้ในมือแน่นแม้ภายในจะรู้สึกตื่นเต้นและกังวล แต่เธอก็พยายามไม่แสดงออกมา
"วันนี้ข้าจะดูว่าท่านจำสิ่งที่ข้าสอนไปเมื่อวาน ได้มากน้องเพียงใด"
หยางเจินพูดพร้อมกับเดิน เข้าไปหยิบดาบไม้ของตัวเอง
"ข้าจะโจมตีท่านต้องป้องกันตัวเองให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ ก็ เตรียมตัวล้ม"
เขาไม่ให้เวลาหลี่ซูซินได้ตั้งตัว ดาบไม้ในมือของเขาพุ่งตรงมาที่เธอด้วยความรวดเร็วหลี่ซูซินรีบยกดาบขึ้นป้องกันแต่แรงปะทะทำให้ เธอถอยหลังไปหลายก้าว
"ช้าเกินไป!”
หยางเจินะโพร้อมกับพุ่งเข้า มาอีกครั้ง คราวนี้หลี่ซูซินพยายามขยับตัว หลบแทนการป้องกันตรงๆแต่เธอก็ยังคงถูก ปลายดาบไม้เฉียดแขนไป
เธอกัดฟันแน่น ข่มความเ็ปและความ ท้อแท้เธอไม่้าให้หยางเจินมองว่าเธออ่อนแอ
"ลุกขึ้นมา!"
เสียงเข้มของหยางเจินดังขึ้นเมื่อเห็นเธอเกือบเสียหลักล้ม
"ท่านไม่มีเวลามานั่ง เสียใจในสนามรบ!"
หลี่ซูซินสูดหายใจลึกก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอจ้องมองหยางเจินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วย ความมุ่งมั่น
“ได้เลย”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หยางเจินยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้จะดูเหมือนเย้ยหยันแต่ในสายตาของเขากลับแฝงความ พึงพอใจอยู่ลึกๆ
"เช่นนั้นก็แสดงให้ข้าเห็น"
เขากล่าวพร้อมกับโจมตี อีกครั้ง
ครั้งนี้หลี่ซูซินเริ่มใช้สิ่งที่เธอเรียนรู้มาปรับใช้ เธอไม่เพียงแต่ป้องกัน แต่ยังพยายามหา จังหวะสวนกลับ แม้การโจมตีของเธอจะยังไม่สามารถทำให้หยางเจินหวั่นไหวได้ แต่เขาก็ เริ่มเห็นพัฒนาการในตัวเธอ
เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม หลี่ซูซินเหนื่อยจน หายใจแทบไม่ทัน แต่เธอก็ยังคงไม่หยุดหยางเจินมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็ก น้อย
"พอได้แล้วสำหรับวันนี้"
เขากล่าวพร้อมกับ ลดดาบลง
"ท่านเริ่มเข้าใจพื้นฐานแล้ว แต่ยัง ต้องฝึกอีกมาก"
หลี่ซูซินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจหนัก แต่รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอรู้สึกถึงความก้าวหน้าของตัวเอง แม้จะเพียง เล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอมีความ หวัง
ขณะนั้นเอง เฉินอี้เฟยที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ก็อดไม่ ได้ที่จะรู้สึกทึ่งกับความพยายามของเธอ แม้ เขาจะไม่แสดงออก แต่ในใจลึกๆ เขายอมรับ ว่า หลี่ซูซินคนนี้ไม่เหมือนกับที่เขาเคยรู้จัก
"น่าสนใจ...”
เฉินอี้เฟยพึมพำเบาๆ ก่อนจะหัน หลังเดินจากไปปล่อยให้หลี่ซูซินและหยางเจินอยู่ในสนามฝึกต่อไป
หลังการฝึกซ้อมในวันนั้น หลี่ซูซินกลับมาที่ห้องพักพร้อมกับร่างกายที่ปวดเมื่อย เธอวางดาบไม้ไว้ที่มุมห้องก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ดวงตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นสวนเล็กๆ ภายนอกในใจเธอคิดว่าอยากจะลองออกไปซ้อมอีกครั้งแต่เมื่อกำลังจะลุกขึ้นเธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น
“เหนื่อยขนาดนี้ ยังจะฝึกต่ออีกหรือ?”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากประตู เฉินอี้เฟยยืนอยู่ตรงนั้นในชุดคลุมสีเข้ม ท่าทางสง่างามและเต็มไปด้วยอำนาจ
หลี่ซูซินเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอพยายามปกปิดความเหนื่อยล้าด้วยการยิ้มเล็กน้อย
“องค์ชายทรงเป็ห่วงข้าหรือเพคะ?”
เฉินอี้เฟยเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ตรงข้ามเธอดวงตาคมของเขาจับจ้องมาที่เธอราวกับจะอ่านความคิด
“ห่วงหรือไม่ นั่นไม่ใช่เื่สำคัญ”
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“แต่ข้าสงสัยว่าเหตุใดเ้าถึงต้องพยายามถึงเพียงนี้ เ้าคิดจะทำอะไร?”
หลี่ซูซินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นมาจิบดวงตาของเธอเป็ประกายเ้าเล่ห์
“หม่อมฉันก็แค่้าปกป้องตัวเองเพคะ ในเมื่อในจวนนี้ไม่มีใครคิดจะช่วยข้า ข้าก็ต้องพึ่งพาตัวเอง”
เฉินอี้เฟยพิงหลังกับพนักเก้าอี้ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องเธอไม่วาง
“แต่เ้าก็รู้ว่าในโลกนี้ การพึ่งพาตัวเองเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ”
“เช่นนั้นองค์ชายคิดว่าข้าควรพึ่งพาใครหรือเพคะ?”
หลี่ซูซินถามกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความท้าทาย
เฉินอี้เฟยนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก
“หึ…ข้างั้นหรือ?...”
คำตอบของเขาทำให้หลี่ซูซินเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอหัวเราะเบาๆ แล้ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะ
“องค์ชายท่านช่างทรงมั่นใจในตัวเองยิ่งนัก แต่ข้าก็ไม่แน่ใจว่าองค์ชายจะเป็คนที่ข้าควรพึ่งพาได้หรือไม่”
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ในบทสนทนา ทั้งสองคนต่างจับจ้องกันโดยไม่มีใครยอมหลบสายตา
“เ้าก็ยังปากเก่ง…กล้าท้าทายข้าอยู่เสมอ”
เฉินอี้เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสนใจ
“เ้าคงรู้ว่าการกระทำเช่นนี้อาจนำพาอันตรายมาให้ตัวเ้าเอง”
หลี่ซูซินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“หม่อมฉันรู้เพคะ แต่บางครั้งการยอมเสี่ยงก็เป็หนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากความสิ้นหวัง”
เฉินอี้เฟยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก ก่อนจะกล่าวเบาๆ
“เ้าช่างน่าสนใจจริงๆ หลี่ซูซิน”
เขาเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้หลี่ซูซินนั่งอยู่เพียงลำพัง เธอมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
“องค์ชายทรราชผู้นี้... ช่างยากที่จะคาดเดาเสียจริง”
เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง
แม้การสนทนาครั้งนี้จะเต็มไปด้วยการปะทะคารมที่ไม่มีใครยอมใคร แต่ลึกๆ แล้ว ทั้งสองต่างก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของพวกเขา
หลังจากการเผชิญหน้ากับเฉินอี้เฟย หลี่ซูซินใช้เวลาคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เธอรู้ดีว่าการอยู่รอดในโลกที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีและเล่ห์เหลี่ยมนี้ไม่ใช่เื่ง่าย เธอจำเป็ต้องมีกลยุทธ์ที่รอบคอบ
ในเช้าวันต่อมา เธอเรียกโสเอ๋อมาพบในห้องหนังสือ ซูเอ๋อนำถาดชามาเสิร์ฟก่อนจะนั่งลงข้างๆ ตามคำสั่ง
“ซูเอ๋อเ้ารู้เื่อะไรเกี่ยวกับการประชุมขององค์ชายบ้างหรือไม่?”
หลี่ซูซินถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
ซูเอ๋อลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายทรงถูกขุนนางบางคนต่อต้านเพคะพวกเขาไม่เห็นด้วยกับแนวทางการปกครองด้านกฎหมายของพระองค์และยังมีข่าวลือว่าพวกเขาอาจกำลังรวบรวมกำลังเพื่อก่อฏ”
หลี่ซูซินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ
“ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องหาทางช่วยองค์ชาย ไม่ใช่เพราะข้าสนใจในตัวเขา แต่เพราะข้ารู้ว่าหากเขาอ่อนแอ ข้าก็จะตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน”
โสเอ๋อมองเธอด้วยความแปลกใจ
“คุณหนู... ท่านคิดจะทำอย่างไรเ้าคะ?”
หลี่ซูซินยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบแผนที่ออกมาจากลิ้นชัก
“ข้าจำเป็ต้องรู้ว่าใครอยู่ฝ่ายไหน และข้าจำเป็ต้องรู้ว่าใครคือศัตรูที่แท้จริงของข้า”
เธอเริ่มวางแผนอย่างละเอียด โดยใช้ความรู้ที่เธอมีจากยุคปัจจุบันมาเป็พื้นฐาน เธอเขียนบันทึกเกี่ยวกับขุนนางที่เธอเคยได้ยินชื่อในที่ประชุมและพยายามเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา
ในระหว่างนี้ เฉินอี้เฟยเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวหลี่ซูซิน เขาแอบเฝ้ามองเธอจากระยะไกลในขณะที่เธอกำลังวางแผน
“นางคิดจะทำอะไรกันแน่?”
เขาพึมพำเบาๆขณะยืนอยู่ในเงามืดของระเบียง
ในคืนวันหนึ่ง ขณะที่หลี่ซูซินกำลังนั่งเขียนบันทึกในห้องเฉินอี้เฟยก็ปรากฏตัวขึ้นโดยไม่ให้สัญญาณล่วงหน้า
“เ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
เขาถามด้วยน้ำเสียงเ็า
หลี่ซูซินสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็รีบเก็บซ่อนบันทึกของเธอไว้ในลิ้นชัก
“ไม่มีอะไรเพคะ แค่บันทึกเื่ราวในแต่ละวัน”
เฉินอี้เฟยมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เชื่อสนิทเขาก้าวเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือบนโต๊ะ
“เ้าคิดจะหลอกข้าหรือ?”
หลี่ซูซินเงยหน้าขึ้นมองเขาเธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะตอบกลับ
“หากหม่อมฉันจะหลอกองค์ชายจริงๆ หม่อมฉันก็คงไม่กล้าให้พระองค์มาพบถึงที่นี่หรอกเพคะหม่อมฉันควรจะหลบไปวางแผนที่อื่นที่ไม่ใช่จวนของท่านจะไม่ดีกว่าหรือ พระองค์ว่าจริงหรือไม่เพคะ”
คำพูดของเธอทำให้เฉินอี้เฟยนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก ก่อนจะเอ่ยเบาๆ
“อย่าได้ทำสิ่งใดที่เกินตัว เ้าอาจไม่รู้ว่าความลับบางอย่างอาจนำพาความตายมาให้”
หลี่ซูซินยิ้มเล็กน้อย
“ขอบพระทัยที่ทรงเตือนเพคะ แต่หม่อมฉันรู้ดีว่าบางครั้งความเสี่ยงก็เป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
เฉินอี้เฟยมองเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่ได้พูดอะไรอีกก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งให้หลี่ซูซินนั่งอยู่ในความเงียบ
เธอรู้ดีว่าการเดินหมากในสนามการเมืองนี้เป็เื่ที่เต็มไปด้วยอันตรายแต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อไป
รุ่งเช้าของวันที่มีการประชุมราชสำนัก หลี่ซูซินในชุดฮูหยินเต็มยศเดินตามเฉินอี้เฟยเข้าสู่ท้องพระโรงสายตาของขุนนางหลายนายจับจ้องมาที่เธอบ้างมองด้วยความไม่พอใจ บ้างมองด้วยความสงสัย
หลี่ซูซินรู้สึกถึงแรงกดดันรอบตัว แต่เธอไม่แสดงความหวาดหวั่นออกมา ท่าทางของเธอนิ่งสงบดวงตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นเธอรู้ว่าทุกสายตาที่มองมาอาจเป็ทั้งมิตรและศัตรู
เมื่อการประชุมเริ่มขึ้น ขุนนางหลายคนเริ่มรายงานสถานการณ์ต่างๆ ในแคว้น แต่บรรยากาศกลับไม่ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็
“องค์ชาย”
ขุนนางนามว่าหลินเจี้ยนลุกขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
“กระหม่อม้าชี้แจงว่าภาษีที่เพิ่มขึ้นในเขตชายแดนกำลังสร้างความไม่พอใจให้กับประชาชน พวกเขาเริ่มรวมตัวกันต่อต้าน นี่เป็ผลมาจากการบริหารที่ผิดพลาดหรือไม่?”
คำพูดของหลินเจี้ยนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดขึ้น เฉินอี้เฟยมองเขาด้วยสายตาเ็า ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“การเก็บภาษีเพิ่มเติมเป็สิ่งจำเป็เพื่อเสริมสร้างกองทัพเ้าคิดว่าเราควรปล่อยให้แคว้นของเราถูกศัตรูรุกรานอย่างนั้นหรือ?”
หลินเจี้ยนไม่ยอมลดราวาศอก เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย
“แต่ถ้าประชาชนลุกฮือขึ้นต่อต้านภายในเอง จะต่างอะไรกับการถูกศัตรูรุกราน?”
หลี่ซูซินที่นั่งอยู่ข้างเฉินอี้เฟยมองสถานการณ์ด้วยความสนใจเธอรู้สึกถึงความไม่ลงรอยระหว่างขุนนางในราชสำนักและองค์ชาย
เมื่อหลินเจี้ยนพูดจบ ขุนนางคนอื่นๆ ก็เริ่มพูดคุยกันเสียงดัง บ้างสนับสนุน บ้างต่อต้านความวุ่นวายเริ่มก่อตัวขึ้นในห้องประชุม
หลี่ซูซินตัดสินใจแทรกตัวเข้าไปในบทสนทนา เธอลุกขึ้นยืนและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง
“ทุกท่าน โปรดสงบก่อนเถิด”
สายตาของขุนนางทุกคนหันมาที่เธอ บางคนแสดงความไม่พอใจที่หญิงสาวอย่างเธอกล้าพูดแทรก แต่หลี่ซูซินไม่สนใจ เธอกล่าวต่อ
“การโต้เถียงเช่นนี้จะไม่ช่วยแก้ปัญหาได้ หากเรา้าความสงบสุขในแคว้น เราจำเป็ต้องหาทางออกที่เหมาะสมสำหรับทั้งสองฝ่าย”
คำพูดของเธอทำให้ห้องประชุมเงียบลงชั่วขณะ เฉินอี้เฟยเหลือบมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลินเจี้ยนหันมามองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย
“ฮูหยินขององค์ชายพูดราวกับว่าตนเองเข้าใจการบริหารแคว้นเสียเหลือเกิน ท่านคิดว่าควรทำเช่นไรเล่า?”
หลี่ซูซินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ข้าคิดว่าการแก้ปัญหาเริ่มต้นจากการฟังเสียงของประชาชนหากเราสามารถลดความเดือดร้อนของพวกเขาได้ พวกเขาก็จะพร้อมสนับสนุนการปกครองของเรา”
หลินเจี้ยนหัวเราะเยาะ
“คำพูดของสตรีไร้ประสบการณ์อย่างเ้าช่างฟังดูง่ายดายเสียเหลือเกิน”
ก่อนที่หลี่ซูซินจะตอบกลับ เฉินอี้เฟยก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็า
“หลินเจี้ยน เ้าคงลืมไปว่าฮูหยินของข้าเป็ผู้ที่ข้าตัดสินใจเลือกเอง หากเ้าดูิ่นาง ก็เท่ากับเ้าดูิ่ข้า”
คำพูดของเขาทำให้หลินเจี้ยนชะงักไปชั่วขณะก่อนจะก้มศีรษะลงด้วยความไม่พอใจ “กระหม่อมมิกล้าล่วงเกินพะยะค่ะ”
บรรยากาศในห้องประชุมค่อยๆ สงบลง หลี่ซูซินกลับมานั่งที่เดิมเธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้เป็เพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ยากลำบากกว่าในอนาคต
15K
