จากที่ข้าฟังทั้งสองคนเล่าให้ฟังถึงความเป็มาได้ความว่า ทั้งสองเป็ฝาแฝดกัน แฝดพี่ชื่อฟู่แฝดน้องชื่อเหวินไม่มีแซ่เพราะตนถูกนำมาทิ้งั้แ่เด็กและได้มีชายชราคนนึงช่วยไว้ทั้งสองจึงเติบใหญ่มาโดยมีชายชราเลี้ยงดู
แต่เมื่อสี่ปีก่อนท่านได้เสียชีวิตลง ด้วยยามนั้นทั้งสองเป็เด็กซ้ำยังไม่ค่อยแข็งแรงจึงถูกญาติของชายชราขับไล่ออกมา ของมีค่าก็ไม่มีติดตัวจึงออกไปหางานทำเพื่อจะได้มีเงินเลี้ยงชีพแต่ก็ไม่มีคนรับจึงได้ใช้ชีวิตเยี่ยงขอทาน......
จนมาถึงวันนี้ฟู่ได้มีผู้ใจบุญให้เงินและของกินมานิดหน่อยจึงรีบกลับมาหาน้องชายที่ไม่ค่อยสบายแต่จู่ๆก็มีคนมาทำร้ายเพื่อจะแย่งสิ่งของที่ตนได้มา ทั้งที่ตนยอมให้สิ่งของแต่โดยดีเพื่อพวกมันจะไม่ทำร้ายตนกับน้องชาย แต่พวกมันกลับไม่ยอมและเข้ามาทำร้ายพวกตน.....
"อ่าา...ชีวิตคนเราเป็สิ่งที่แน่นอนอยู่บนความไม่แน่นอนจริงๆ เอาล่ะในเมื่อพวกเ้ามาเป็ครอบครัวกับข้าแล้วข้าจะทำให้เ้าแข็งแกร่งขึ้น แต่ต่อไปนี้สิ่งที่เ้าเห็นจะเป็ความลับตลอดชั่วชีวิตเ้าทั้งสองดับสูญ....หาไม่แล้ว....พวกเ้าจะได้รู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่ดีเท่าไหร่นักหากข้าเกิดโมโหขึ้นมา....."
"มิติเปิด"
วาร์ป~~~~
"ฮุ่ยหลง! จินเฟิ่ง! มาหาข้า..."ข้าเรียกทั้งสองผ่านจิต
"ท่านชิงเซียน...มีอะไรหรือขอรับ?....."×2
"ต่อไปนี้ให้พวกเ้าทั้งสองเป็อาจารย์ให้กับทั้งสองคนนี้ อาฟู่อาเหวินมานี่มัวแต่ยืนอ้าปากค้างอยู่นั่นเเหละ.....หึหึ"ข้าหันไปเรียกทั้งสองที่ยืนอ้าปากค้างแข็งเป็หินั้แ่เข้ามามันดูตลกยิ่งนัก....
"ขะ ขอรับ! ที่นี่ที่ไหนและสองคนนี้เป็ใครขอรับ"อาฟู่ผู้ได้สติก่อนถามออกมาด้วยความสงสัย
"เอาเป็ว่าต่อไปนี้พวกเ้าต้องอยู่ที่นี่โดยมีทั้งสองคนนี้เป็คนดูแลหรือก็คือเ้าทั้งสองต้องคารวะทั้งสองเป็อาจารย์....."ข้าตอบไปแค่นั้นและให้พวกเขาไปทำความรู้จักกันเอง
"ศิษย์คารวะท่านอาจารย์!...×2"ทั้งสองถึงแม้จะงงๆและสงสัยแต่ถ้าผู้มีพระคุณสั่งพวกเขาก็จะทำโดยไม่มีข้อสงสัยใดๆทั้งนั้น....
"เอาล่ะพวกเ้าไปทำความรู้จักกันเอง ส่วนพวกเ้าหนังสือในบ้านนั้นไปทำการศึกษาให้หมดแล้วส่วนการฝึกปราณ พลังธาตุ หรือกระบวนท่าการใช้อาวุธต่างๆให้ฮุ่ยหลงและจินเฟิ่งสอนให้ หากไม่เข้าใจอะไรตรงไหนก็ให้ถามพวกเขาทั้งสองได้
ส่วนเ้าทั้งสองช่วยสั่งสอนและทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นด้วยเพราะต่อไปทั้งสองจะต้องทำงานใหญ่ให้ข้า.....
พวกเ้าทั้งสองก็ไปอาบน้ำล้างตัวที่น้ำตกโน้นและดื่มมันซะมันจะทำให้เ้าหายจากอาการาเ็ ......อ้อฝากทุกคนช่วยดูแลผัก ผลไม้กับแปลงสมุนไพรให้ข้าด้วย...ข้าไปล่ะ"
วาร์ป~~~~~
ภายนอกมิติ
ข้าออกจากมิติก็เดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อหาร้านขายพวกเมล็ดพืชผักสมุนไพรก็มาเจอร้านๆนึงเป็ร้านยายแก่ๆคนหนึ่ง ดูไปก็ไม่เห็นมีผู้คนเข้าไปเลยต่างจากร้านอื่นๆที่มีคนคอยแวะเวียนเข้าไป.....
"ท่านยายร้านท่านขายอะไรบ้างเ้าคะ?"
"โอ้วแม่หนู...เ้าเป็คนแรกเลยที่ถาม มันก็มีทั้งเมล็ดผักสมุนไพรทั่วๆไป แต่มีอีกอย่างข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเรียกว่าต้นอะไรแต่มีพ่อค้าต่างแคว้นนำมาฝากขายแต่เพราะไม่รู้ว่าคืออะไรจึงขายไม่ออกสักที เ้าเอาไหมยายให้เ้าเลยแต่เ้าช่วยซื้อของร้านยายหน่อยได้ไหม? ทั้งวันยังขายไม่ได้เลย...."ข้ามองไปที่ต้นไม้นั้น อ่าา....ข้านึกว่าจะไม่มีมันในโลกนี้ซะแล้ว 'กาแฟ' จ๋ารอข้าก่อนน๊าา~~~
"เ้าค่ะงั้นข้าเอาเมล็ดผักสมุนไพรที่มีทุกอย่างในร้านท่านยายอย่างละหนึ่งถุงเ้าค่ะ....."
"...!!!!!!"
"ได้ๆนางหนู...เ้ารอยายตรงนี้ครู่นึง....." ผ่านไปไม่ถึงเค่อยายก็กลับมาพร้อมของที่สั่ง ข้าจ่ายไปอีก20ทองและเดินไปทางโรงเตี๊ยมที่นัดกับพวกท่านอาจารย์ไว้ไม่ลืมซื้อเสื้อผ้าไปเผื่อสองคนนั้นด้วย...
พอมาถึงที่นัดหมายไม่นานพวกท่านอาจารย์และศิษย์พี่ก็มาถึงพอดีพวกเราทานอาหารก่อนกลับและเตรียมทุกอย่างก่อนเข้าไปในมิติ
ภายในมิติ
"ท่านอาจารย์เราจะฝึกเช่นไรเ้าคะ? แล้วต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง?"ข้าถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะตอนนี้พวกเราอยู่ในมิติของข้าแล้ว
แต่ท่านอาจารย์ยังไม่เห็นสองคนนั้นเพราะข้าพามาที่เกาะน้ำตกลอยฟ้าเพราะจะได้ไม่มีใครเห็นการฝึกและมันสงบเงียบจะได้ไม่เสียสมาธิแล้วข้าก็บอกสัตว์อสูรทั้งสองไว้แล้ว.....
"ไม่มีอันใดมากมาย แค่พวกเ้าทั้งสองต้องอดทนกับพิษที่ข้าเป็คนปรุงให้กินเป็เวลา1ปี.....
ตลอดหนึ่งปีพวกเ้าจะต้องดื่มพิษทุกๆวัน และพวกเ้าจะต้องทนความเ็ปทรมาณนั้นโดยไม่มีการโครจรพลังลมปราณเด็ดขาด
หลังจากครบหนึ่งปีพวกเ้าจะต้องแช่ตัวในเืของอสูรพิษทั้งเก้าร้อยชนิดเป็เวลาอีกหนึ่งปีและพอครบหนึ่งปีพวกเ้าต้องทำการหลอมรวมพิษทั้งจากโอสถและเือสูรให้รวมเข้าเป็หนึ่งเดียวกัน ตอนนี้แหละเป็ขั้นตอนที่สำคัญถ้าพวกเ้าผ่านมันไปได้พวกเ้าก็จะรอดแต่ถ้าไม่ พวกเ้ารู้ใช่ไหมว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น.....
พวกเ้าจะใช้เวลานานเท่าใดก็ได้ ถ้าเ้าทำสำเร็จพวกเ้าทั้งสองจะได้ทั้งชีวิตนิรันดร์และวิชาที่แข็งแกร่ง...มาเริ่มกันเถอะ!!"
"เ้าค่ะ/ขอรับ!"
"ท่านอาจารย์เ้าขา...ข้ามีอีกเื่จะบอกท่านเ้าค่ะ....."
"ว่ามาสิ?"
"ที่ๆเราอยู่นี่เป็เกาะน้ำตกลอยฟ้า ข้าอยากให้อาจารย์รู้ว่าถ้าเกิดเหตุการไม่คาดฝันหรือพวกข้าทนไม่ไหวจริงเพื่อเป็การรักษาชีวิต น้อยๆของพวกข้าไว้ ได้โปรด...ขอให้ท่านจับพวกเราโยนลงน้ำตกไปได้ไหมเ้าคะ....."ที่ข้าพูดแบบนั้นเพราะอย่างไรมันก็ยังรักษาชีวิตได้อยู่ถึงจะไม่สามารถฝึกวิชาได้อีกก็เถอะ!
"ทำไม?"
"ท่านอาจารย์ไม่ได้สังเกตุเลยรึเ้าคะ...ว่าที่น้ำตกมันคือน้ำอะไร" ท่านไม่สังเกตุเลยรึทั้งที่มีกลิ่นอายพลังปราณหนาแน่นขนาดนี้นี่ท่านก็อยู่มานานแล้วนะ ข้าได้แต่คิดในใจเดียวได้ไข่บนหัวอีก
"ข้าไม่เคยสังเกตุเลยว่ามันคืออะไรแต่.....นี่มัน ...มัน....มันไม่จริงใช่ไหม! นะ น้ำทิพย์วารี!!...."โอ้ยจะเสียงดังไปไหนเนี่ย...
"ท่านอาจารย์จะใไปทำไมไว้เ้าคะ...ท่านค่อยไปสำรวจในมิติเองเลยก็แล้วกันเ้าค่ะ อยากได้อะไรก็เอาไปได้เลยนะเ้าคะ แต่เหลือไว้ให้ข้าบ้างนะเ้าคะไม่เช่นนั้น.....ข้าจะให้จินเฟิ่งเผาท่าน...ไม่ก็ให้ฮุ่ยหลงแช่เเข็งท่าน...ดีหรือไม่เ้าคะ....หึหึ"
"อึก! งะ งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ...."
จากนั้นพวกข้าก็ทำการกินยาพิษตามที่ท่านอาจารย์ยื่นให้ ่แรกพิษก็ไม่ได้รุนแรงมากนักแต่วันต่อๆมามันก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ....
่เดือนเเรกๆยังพอทนได้แต่หลังจากเข้าเดือนที่สี่ที่ห้านั้นไม่ต่างจากนรก แทนที่จะชินกับมันแต่เปล่าเลย...มันกลับทำให้เ็ปทรมาณจนแท่บทนไม่ไหวเสียงกรีดร้องต่างดังระงมไปทั่วมิติ ่นั้นจินเฟิ่งและฮุ่ยหลงก็ผลัดกันมาดูอยู่บ่อยครั้งและได้ฮุ่ยหลงลงอักขระฟื้นฟูให้จึงพอผ่อนปรนได้บ้าง......
จนเริ่มเข้ามาถึง่สุดท้ายถ้าว่าที่ผ่านมาคือนรกแล้วล่ะก็นี่มันยิ่งกว่าเสียอีก ร่างกายแท่บจะฉีกขาดเป็ชิ้นๆแต่ก็ต้องอดทนเพื่อประครองสติไว้จนในที่สุดทุกความทรมาณก็สิ้นสุดลงพร้อมๆกับสติของทั้งสองร่างดับไป
"จบสิ้นกันสักทีกับความทรมาณที่ได้รับ.....???"
(มันยังไม่จบนะ/ไรท์)(จบเถอะข้าขอ/ชิงเซียน)(ไม่ได้มันเร็วไป!/ไรท์)(งั้นตายซะเถอะไรท์....ย้าาาาา/ชิงเซียน)
3K
![ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784283254_33639692.webp)