เ้าสัตว์หน้าขน ไว้ใจไม่ได้จริงๆ หลิวจื้อโหยว ไม่ถอยหนีอีกต่อไป เขาเกรงพลังแล้วพุ่งเข้าใส่อินทรีย์เหล็กดำ
ปัง ปัง ปัง
เสียงดังสนั่น มีดสั้นในมือของเด็กหนุ่ม เข้าปะทะกับกรงเล็บ
นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ถึงความแข็งแกร่ง ของพลังของขั้นหลอมลมปราณ หากว่าเป็เมื่อก่อนที่หลิวจื้อโหยว จะเปิดจุดชีพจรครบ 100 จุด คงจะไม่สามารถต่อกรกับอินทรีย์เหล็กดำ ได้แม้แต่น้อย
กรรรร
อินทรีย์เหล็กดำ ส่งเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อดวงตาเปร่งแสงสว่างจนเจิดจ้า อินทรีย์เหล็กดำ ก็ใช้ปีกที่ใหญ่โตเข้าโจมตี ด้วยความเร็วดั่งลมพายุ ภายใต้สายลมที่พัดรุนแรง ทำให้โดยรอบของรังอินทรีย์เหล็กดำแตกเป็เสี่ยงๆ
หลิวจื้อโหยว เกรงพลังลมปราณเพื่อรวมไว้ที่แขนทีใช้จับมีดสั้นจนเกิดประกายสีเขียว และะโเข้าไปโจมตี
ตูม ตูม
คลื่นพลังอันน่ากลัวกระแทกกันจนเกิดเสียงดังสนั่น ทั้งสองฝ่ายต่างกระเด็นไปคนละทางเพราะแรงปะทะ
อย่างไรเสีย หลิวจื้อโหยว ก็มีพลังลมปราณในร่างมากกว่า 30 ปีและเขายังใช้ทักษะยุทธ์ที่ทรงพลังที่สุด จนทำให้อินทรีย์เหล็กดำกระเด็นตกูเาไป
โครม โครม
เสียงหินะเิ
หลิวจื้อโหยว สบถเบาๆ จากการโจมตีของอินทรีย์เหล็กดำนั้นรุนแรงเกินไป แม้เขาจะรับมันไว้ได้ แต่ก็ทำให้ได้รับาเ็ภายใน และเขายังรู้สึกว่าแขนข้างที่จับมีดสั้นกำลังสั่น จนแทบจะจับมีดไว้ไม่ไหว
หลิวจื้อโหยว ไม่รอช้ารีบะโหลบหนีไปอีกฝั่งของูเา โดยไม่สนใจไข่ 4 ใบที่เหลือแต่อย่างใด “เราต้องหาที่ซ่อนและลบกลิ่นกายให้หมด” เขาคิดคำนึง
หลังจากผ่านไปประมาณ่ก้านธูปหมดดอก หลิวจื้อโหยว ก็กลับมาถึงซอกหินที่เขาพบหญ้าัเพลิง เข้ารีบเข้ามาหลบซ่อนตัว พร้อมกลบเกลื่อนร่องรอย เพื่อไม่อินทรีย์เหล็กดำหาเจอ เขามั่นใจว่ามันคงได้รับาเ็ไม่ใช่น้อยเหมือนกัน แต่คงไม่ถึงกับต้องเสียชีวิต เพราะสัตว์อสูรระดับกลาง มีร่างกายที่แข็งแกร่งมาก
หลิวจื้อโหยวหยิบเม็ดยา ที่เขาปรุงไว้ เข้าปากเพื่อรักษาอาการาเ็และฟื้นฟูร่างกาย
ผ่านไป 2 ชั่วยาม เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา เขาสำรวจตัวเองก็พบว่า “ รักษาได้ 7 ส่วน คงยังดี ต่อไปเราต้องฝึกฝนการปรุงยาให้ดีกว่านี้ จะได้ใช้เมื่อยามจำเป็”
“ข้างนอกยังได้ยินร้องของอินทรีย์เหล็กดำอยู่เลย มันคงโกรธมาก เกือบเสียท่าให้มันแล้ว ดีนะที่เราเตรียมพร้อมเสมอ ไม่ว่าจะเป็มนุษย์หรือสัตว์อสูร ก็ไว้ใจไม่ได้เลย “
หลังจากรักษาอาการาเ็เพื่อจะให้ร่างกายสมบูรณ์เต็มทีแล้ว ก็ผ่านไป 1 วัน
หลิวจื้อโหยว ไม่กล้าจะก่อไฟเพื่อปรุงอาหาร เราได้แต่นำเนื้อแห้งมากัดกิน และเขายังไม่กล้าที่จะนำไข่อินทรีย์เหล็กดำ ออกมาดูตอนนี้ “ออกไปจากูเานี้ก่อนแล้วกันค่อยเอาออกมาดู” ในตอนนี้หลิวจื้อโหยว กำลังคิดว่า จะเดินทางเข้าไปในส่วนลึกของป่าพฤกษา์ หรือจะกลับเข้าเมืองดี นี่ก็ผ่านไปแล้ว 3 ปี รูปร่างหน้าของเขาเปลี่ยนไปเยอะมาก น่าจะไม่มีจำเขาได้
“หนีให้รอดจากอินทรีย์เหล็กดำก่อนแล้วกัน เดี๋ยวค่อยตัดสินใจอีกครั้งว่าจะทำยังไงต่อไป”
2K
